လြတ္လပ္မွ အမွ်ေ၀ပါ
ငါတို႕ ဒီမိုကေရစီ မရမခ်င္း၊
ငါတို႕တခုခုျဖစ္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ေတာင္မွ
ငါတို႕နာမည္ေခၚျပီး
အမွ်မေ၀ပါနဲ႕ဦး။
ငါတို႕ဆက္ျပီးေတာ့
တိုက္ပြဲ၀င္ေနဦးမယ္။
(၀င္းေမာ္ဦး)
(၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၁၉ ရက္ေန႕တြင္ စစ္မိစာၦ တို႕၏ ပစ္ခတ္ရမ္းကားမွဳေၾကာင့္ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ အေျခခံပညာေက်ာင္းသူ မ၀င္းေမာ္ဦးအား ေလးစားစြာျဖင့္ ဦးညႊတ္အပ္ပါသည္)
(ဆရာၾကီး ဦးဘဂ်မ္း (ဆရာၾကီးဦးတင္မိုး) ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ ေအာက္ေမ့သတိရဖြယ္ အစီအစဥ္ေနနဲ႕ ဆရာၾကီး ဆံုးပါးစဥ္က ေရးဖြဲ႕ထားခဲ့တဲ့ အမွတ္တရ စာစုေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။)
ရိုးသားေသာဖန္မီးအိမ္ရွင္၏ထာဝရအလင္း
(၂ဝဝ၄)ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလ(၂၇)။ လန္ဒန္ျမိဳ႔။
ထိုတစ္ေန႔ကို စာေရးသူဘဝတြင္ မည္သို႔မွ် ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ကမၻာေလာကၾကီး၏ လွပေသာ ထိုတစ္ေန႔တြင္ ရိုးသားေသာ ဖန္မီးအိမ္ရွင္ကို စာေရးသူ ဆံုေတြ႔ခြင့္၊ ဂါဝရေရွ႔ထားျပီး ရွိခိုးကန္ေတာ့ခြင့္ ရရွိခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါဖန္မီးအိမ္ရွင္ကား ကဗ်ာဆရာၾကီး ဦးဘဂ်မ္း(သို႔မဟုတ္) ဆရာၾကီးဦးတင္မိုး။
လန္ဒန္တြင္ က်င္းပေသာ အမ်ိဳးသားေန႔ စာေပေဟာေျပာပြဲသို႔ ဆရာၾကီး ၾကြေရာက္ေဟာေျပာခဲ့ျခင္းျဖစ္ျပီး ဆရာၾကီးႏွင့္ သီးသန္႔ေတြ႔ဆံုခြင့္ရခဲ့သည္မွာ နာရီဝက္ခန္႔ပင္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ ဆရာၾကီး၏ ရိုးသားမွဳ၊ ျဖဴစင္မွဳ၊ စိတ္ေကာင္းရွိမွဳမ်ားမွာ သိသာထင္ရွားစြာ ေပၚလြင္လွပါသည္။ဆရာၾကီး မည္မွ်တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ စာေပခ်စ္စိတ္ ၾကီးမားလွသည္ကုိ ဆရာၾကီး၏ ရွင္းလင္းၾကည္သန္႔ေသာ မ်က္ဝန္းအစံုက ေဖာ္က်ဴးေနခဲ့ပါသည္။ ဆရာၾကီးစကားမ်ားကို နာၾကားရင္း၊ အမိျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ေျပာေနစဥ္၊ စာေရးသူမွေန၍ ‘ျဖစ္ခ်င္ေသာဘဝဆႏၵက၊အမိျမန္မာျပည္ တကၠသိုလ္တစ္ခုဆီက ဆရာမအျဖစ္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ေပးရင္း သုေတသနျပဳသူ၊ ေက်ာင္းမွအားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ကဗ်ာစာေပေရးသူ၊ ျဖစ္ေနေသာဘဝက တိုင္းတပါးမွာ ေနထိုင္ရင္း အမိျမန္မာျပည္ရဲ့ ဒုတိယလြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲတြင္ က်ရာေနရာမွ ပါဝင္ေနရသူျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ တဘက္တလမ္းမွ ဆက္လက္ပါဝင္ေနရင္း ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္သည့္အခါတြင္ လိုအပ္လွေသာ ပညာရွင္ဘဝသို႔ ေရာက္ေအာင္လဲ က်ားကုတ္က်ားခဲ ၾကိဳးစားသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔ေပမယ့္ အခုေနမ်ား ဒီမိုကေရစီ ခ်က္ခ်င္းရလိုက္ရင္ျဖင့္ ပန္းဆိုးတန္းျမန္ျမန ္ေျပးသြားျပီး စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ေလးမ်ားတြင္ ရွားပါးစာအုပ္ေလးမ်ား သြားေမႊခ်င္ေၾကာင္း။ ေမြးရပ္ဇာတိေျမကို ျပန္ျပီး အိမ္အျပန္လမ္း ပီတိစာေလးမ်ား ေရးခ်င္ေၾကာင္း” မထင္မွတ္ပ ဲရင္ဖြင့္မိေတာ့၊ စာေရးသူလက္ကို အားပါးတရဆုပ္ကိုင္ျပီး ၾကိဳးစားရန္ အားေပးစကား ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ လက္ဖ်ားမွတဆင့္ ေသြးေၾကာထဲသို႔ စီးဆင္းသြားခဲ့ေသာ ထိုတစ္ေန႔က အားမာန္သည္ စာေရးသူ၏ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးတစ္ေလွ်ာက္၊ ဘဝခရီးတစ္ေလွ်ာက္အတြက္ ေနာက္မဆုတ္တမ္း စိတ္ဓာတ္ခြန္အားတို႔ကို ေပးသြားမည္မွာ ေသခ်ာလွပါသည္။ ဆရာၾကီးေက်းဇူးကား ၾကီးမားလိုက္ပါဘိ။
အမွန္စင္စစ္ဆရာၾကီး၏ ေက်းဇူးတရားသည္ကား ျမန္မာ့ေရေျမတြင္ ၾကီးျပင္းလူလားေျမာက္ခဲ့ရေသာ စာေရးသူတို႔အားလံုးအတြက္ မူၾကိဳအရြယ္လူမမယ္ကပင္ ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ဆရာၾကီးသည္ သင္ဆရာ မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လဲ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ ျဖစ္ခဲ့သည္ကေတာ့ ေသခ်ာလွေပသည္။ မူၾကိဳအရြယ္၊ ကၾကီးခေကြးဘဝက အသံျပဲၾကီးမ်ားျဖင့္ ရြတ္ဆိုခဲ့ရသည့္
“ကၾကီးကၾကီး၊ဖိုးကၾကီး
တစ္ခါတုန္းက ကသစ္သီး
ေဟာဒီေလာက္ၾကီး။
ခေကြးခေကြးလျခမ္းေကြး
တခါတုန္းကခရုေလး
ေဟာဒီလိုေကြး”
အစရွိသည့္ကဗ်ာေလးမ်ားမွာ ဆရာၾကီး၏ ‘ပ်ိဳးခင္းေတးသံ’ကဗ်ာ စာအုပ္ထဲမွပင္ မဟုတ္ပါလား။
မူလတန္းအရြယ္ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ
‘ေဆးလိပ္လဲတို
ေနလဲညိဳျပီ
ငါ့ကိုျပန္ပို႔ၾကပါေလ။’ဟူေသာ ‘ဧည့္သည္ၾကီး’ကဗ်ာေလးႏွင့္ ဖန္မီးအိမ္စာအုပ္ထဲမွ ကဗ်ာေလးမ်ားသည္ ျမန္မာစာေပအား စတင္စိတ္ဝင္စားေစခဲ့သည့္ တြန္းအားမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ။ စာေရးသူမွတ္မိပါေသးသည္။ မေတာက္တေခါက္ ကဗ်ာေလးမ်ား၊ စာစုေလးမ်ား စေရးျပီး၊ ေရႊေသြး ေတဇ၊ မဂၤလာေမာင္မယ္တို႔မွာ ပါ၍ရရွိေသာ စာမူခ(၅ဝ)၊ (၁ဝဝ)မ်ားကို အေၾကာ္မ်ားဝယ္၍ လူတကာကိုလိုက္ေက်ြး၊ လိုက္ၾကြား လုပ္ေနေသာ ကာလမ်ားက သြားေလရာ ပါေနက်ျဖစ္ေသာ ‘စိမ္းလန္းေသာအိပ္မက္၊ ပန္းေစ်းခင္း၊ အေမ့ေက်ာင္းကဗ်ာမ်ား၊ ထီးကေလးနဲ႔မနီ၊ ပုဂံေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံ အစရွိေသာ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ား၊ ပိေတာက္မွသရဖီသို႔ဟူေသာ စကားေျပကဗ်ာစာအုပ္’ တို႔မွာလဲ ဆရာၾကီး၏ လက္ရာမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။
ဘဝခရီးကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အမွန္တရားဘက္မွ ရပ္တည္ေလွ်ာက္လွမ္းရန္ ဆံုးျဖတ္စဥ္ကာလမ်ားတြင္လဲ၊ ဆရာၾကီး၏
‘ကိုယ့္ဓားကိုယ္ပိုးျပီး
ကိုယ့္ခါးကို္ယ္ခ်ိဳး
ကိုယ့္အားကို္ယ္ကိုး။
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ့္စခန္း
ကိုယ့္အထုပ္ကိုယ္ထမ္း
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္
ကိုယ္ႏွာေခါင္းေပါက္ကိုယ္ရွဳ
ကိုယ့္ထူကိုယ္ထမွ
အလိုက်လိမ့္မယ္ဗ်ိဳ႔။’
ဟူေသာ ‘ကိုယ့္အားကိုယ္’ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သည္ မည္မွ်တန္ဖိုးရွိသည္ကုိ ခံစားဖူးသူတိုင္း နားလည္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။
ဤသို႔ႏွယ္ လူသားတစ္ေယာက္၏ ဘဝအလင္းေရာင္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားမ်ား ေပးတတ္ေသာ ဆရာၾကီးသည္ လူသားတစ္ဦးခ်င္း တင္မက လူသားမ်ားစြာအတြက္လဲ မီးရွဴးတန္ေဆာင္ပမာ အလင္းျပခဲ့ပါေသးသည္။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္ေသာ ‘အာဇာနည္မ်ိဳး၊ေသရိုးမရွိ’ကို ေရးခဲ့သူ ဆရာၾကီးသည္ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ ကဗ်ာဆရာၾကီး ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ အမ်ိဳးသားေရးအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္လွေသာ ကဗ်ာစာေပေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ေရးသားခဲ့ေလသည္။
ဘဝသစ္ရြက္ကေလးေတြ
တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ေၾကြက်။
ေၾကြက်ေနတဲ့သစ္ရြက္ကေလးေပၚမွာ
အေတြးမွတ္တမ္းေလးေတြေရးမိတယ္’
ဟူ၍အစခ်ီထားေသာ ‘သစ္ရြက္ေၾကြေလးေပၚမွာ ေရးတဲ့မွတ္တမ္းမ်ား’ထဲတြင္ ပါရွိသည့္
လူ႔သမိုင္း အရိုင္း စိတ္ဝင္လာလွ်င္ ၾကာပြတ္သံ၊ေျခက်င္းသံ ၾကားရစျမဲတည္း။ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ျပဳက်င့္ျခင္းသည္ လူ႔ကမၻာ၏ သာယာေသာေတးသီခ်င္းမဟုတ္တံု။ (အရိုင္းကမၻာမွၾကာပြတ္သံ)
အားနည္းသူေတြဟာ ေက်ာခ်င္းကပ္၊ရင္ခ်င္းကပ္ ေပါင္းစည္းရမယ္လို႕ ၾကယ္ကေလးေတြကို ဘယ္သူက သင္ေပးသလဲ။ ရံေရြတာရာမပါရင္ လမင္းဘယ္ေလာက္သာသာ၊ညျပာျပာနဲ႔ မတင့္တယ္ႏိုင္ေပဘူးလို႔ ဘယ္သူကသင္ေပးသလဲ။ သူ႔အလိုလိုျဖစ္လာတာပါ။ သဘာဝရဲ႔သင္ျပခ်က္ပါ။ (အလိုလိုညီညြတ္ျခင္း)
တက္မေညာင္း၊ လက္မေညာင္းခင္ ပန္းတိုင္ျမင္ဘို႔လိုသည္။ ေရာင္နီေပၚစ မွဳန္ပ်ပ်တြင္ ေမာဟဖိစီးေန၍ မသင့္ေတာ္ျပီ။ ေနာက္ကိုခ်န္မွန္ခဲ့ျပီ။ ေရွ႔ကိုေလွာ္ေပ်ာ္ခဲ့ျပီ။ လက္ငင္းလုပ္ဟုတ္ခဲ့ျပီ။ အလုပ္မွန္လွ်င္ ဧကန္ပန္းတိုင္ေရာက္မည္တည္း။ (ပန္းတိုင္ခရီးဆီသို႔ေလွာ္ခတ္စို႔)
စေသာ စကားေျပကဗ်ာေလးမ်ားသည္ ျမန္မာ့ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ပင္ တန္ဖိုးၾကီးမားလွေပသည္။
ဆရာၾကီးသည္ကား ေလာဘ၊ေဒါသေမာဟမ်ား ေပါမ်ားရာ၊ လူယုတ္မာမ်ား တစတစမ်ားျပားလာရာ ဤကမၻာေလာကၾကီးတြင္ အလြန္ပင္ရွားပါးလွေသာ ရိုးသားျဖဴစင္ စိတ္ေကာင္းရွိသူ တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ဘဝတေလွ်ာက္ကာလမ်ားတြင္ ကိုယ္က်င့္တရားတည္ၾကည္စြာ၊ မွန္ကန္ေျဖာင့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းသူမ်ားကိုသာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာရွိသူမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ႏိုင္ပါသည္။လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ ဆိုသည္မွာ တိုက္၊ ကား၊ စိန္ေရႊရတနာမ်ားကို ေခၚသည္မွ မဟုတ္သည္ပဲကိုး။ ဤသည္ကို နားမလည္ပဲ ေရႊသမင္ အလိုက္မွားသူမ်ားမွာ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ က်က္သေရကင္းမဲ့သူမ်ား အျဖစ္သာ လူတို႔၏ သတ္မွတ္ျခင္း ခံၾကရပါသည္။
ဆရာၾကီးကား ဘဝတေလွ်ာက္ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာရွိစြာ ေနထိုင္ရင္း လူအမ်ားၾကည္ညိဳ ေလးစားခံခဲ့ရသည့္၊ စာေပအႏုပညာ၊ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ထိန္းသိမ္းသူ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ၾကီးပင္ ျဖစ္ေပသည္။
ဆရာၾကီးအား (၁၉၃၃)ခု၊ ႏိုဝင္ဘာ(၁၉)တြင္ ျမင္းျခံခရိုင္၊ ေတာင္သာျမိဳ႔နယ္၊ ကန္ျမဲရြာတြင္ ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝမွ စတင္ကာ ကန္ျမဲရြာလူငယ္ စာၾကည့္တိုက္ တည္ေထာင္သူ၊ ေရစၾကိဳ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴး၊ ေရစၾကိဳကေလာင္ရွင္အသင္း တည္ေထာင္သူႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴး စသည္ျဖင့္ စာေပတာဝန္မ်ား ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ (၁၉၅ဝ) သီတင္းက်ြတ္အထူးထုတ္ မႏၱေလးဗဟိုရ္စည္ သတင္းစာတြင္ ဝါက်ြတ္သဘင္ကဗ်ာကို ကန္ျမဲသက္ႏွင္း အမည္ျဖင့္ေရးဖြဲ႔ျပီး စာေပေလာကသို႔ စတင္ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ (၁၉၅၁)တြင္ ကန္ျမဲနန္းျမင့္ႏြယ္ အမည္ျဖင့္ အထက္ဗမာႏိုင္ငံ စာေရးဆရာအသင္း၏ စာဆိုေတာ္မဂၢဇင္းတြင္ လယ္ထဲက ေတးသံခ်ိဳကဗ်ာအား ေရးသားခဲ့သည္။ (၁၉၅၅၊၁၉၅၈)ကာလတြင္ ကိုရင္ဂ်မ္း၊ စန္းေရာင္ အမည္မ်ားျဖင့္ ကဗ်ာမ်ားေရးသားခဲ့ျပီး၊ (၁၉၅၈) ေဖေဖာ္ဝါရီလမွစ၍ တင္မိုးဟူေသာ ကေလာင္အမည္ကို စတင္ခံယူခဲ့ပါသည္။ (၁၉၅ရ)မွ(၁၉၅၈)အထိ မႏၱေလးပြဲကုန္းေက်ာင္း၊ (၁၉၅၈)မွ(၁၉၅၉)အထိ မႏၱေလးေရႊမန္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္း၊ (၁၉၆၁)မွ(၁၉၆၂)အထိ ဗီအီးေအ အလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ (၁၉၆၂)မွ(၁၉၆၇)အထိ မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းတို႔တြင္ ျမန္မာစာပို႔ခ်ခဲ့သည္။
(၁၉၅၉)တြင္ ဆရာၾကီး၏ ပထမဆံုးေသာ ကဗ်ာစာအုပ္ျဖစ္သည့္ ဖန္မီးအိမ္ကဗ်ာစာအုပ္ျဖင့္ စာေပဗိမာန္ဆုရရွိခဲ့သည္။ စာေပဗိမာန္၏ ပထမဆံုးကဗ်ာဆုရ စာအုပ္ျဖစ္ျပီး အလြန္ပင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္။ စာေပမ်ားေရးသားရင္း၊ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ ကေလာင္ရွင္အသင္း ဒုဥကၠဌတာဝန္အား (၁၉၅၇)မွ(၁၉၅၉) အထိလည္းေကာင္း၊ ဥကၠဌတာဝန္အား ၁၉၆ဝတြင္ လည္းေကာင္း၊ အထက္ဗမာႏိုင္ငံ စာေရးဆရာအသင္း အမွဳေဆာင္တာဝန္အား (၁၉၆၃)မွ(၁၉၆၉) အထိလည္းေကာင္း၊ မႏၱေလးလူထုသတင္းစာ၏ ကဗ်ာအယ္ဒီတာတာဝန္အား (၁၉၆၆)မွ(၁၉၆၇) အထိလည္းေကာင္း၊ တကၠသိုလ္ ဘာသာျပန္ဌာန စာျပဳႏွင့္ လက္ေထာက္အယ္ဒီတာ တာဝန္အား (၁၉၆၇)မွ(၁၉၆၈) အထိလည္းေကာင္း၊ အေျခခံပညာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း အဖြဲ႔ဝင္ တာဝန္အား (၁၉၈ဝ)မွ(၁၉၈၄)အထိ လည္းေကာင္း ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။
(၁၉၇ဝ)တြင္ ထီးကေလးနဲ႔မနီ ကဗ်ာစာအုပ္ျဖင့္ အမ်ိဳးသားစာေပဆုရရွိခဲ့ျပီး၊ (၁၉၉၁)မွ(၁၉၉၅)အထိ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ တာဝန္ယူစဥ္ စစ္အစိုးရ၏ ဖမ္းဆီးမွဳခံခဲ့ရျပီး ေထာင္ဒဏ္(၄)ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။ ဆရာၾကီးမတရားဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခံေနရစဥ္ ကာလကျဖစ္ပါသည္။အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူဘဝ ျမန္မာစာသင္ယူေနရစဥ္ စာေရးသူတို ႔ျမန္မာစာဆရာမသည္ ျမန္မာကဗ်ာအား သင္ၾကားပို႔ခ်ရင္း၊ ဆရာၾကီး၏ ကဗ်ာမ်ား အေၾကာင္း ေျပာျပရင္း၊ ‘အခုေတာ့၊အခုေတာ့’ဆိုကာ မ်က္ႏွာနီလာျပီး အတန္းကို ခဏခြင့္ပန္ကာ အလ်င္စလို ထြက္သြားခဲ့ပါသည္။ ဆရာမတစ္ခုခုကို စိတ္ဆိုးသြားသည္ အထင္ႏွင့္ အတန္းေနာက္တြင္ ပံုခိုးဆြဲေနသူမ်ား၊ အိပ္ငိုက္ေနသူမ်ား၊မုန္႔ခိုးစားေနသူမ်ား လန္႔ထိတ္သြားကာ တစ္တန္းလံုး ျငိမ္သက္သြားေသာ္လဲ ေရွ့ဆံုးတန္းမွ ဆရာမႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္ ထိုင္ျပီး ဆရာမစကားေျပာဟန္၊ သင္ၾကားဟန္မ်ားကို စကၠန္႔မလပ္ ထိုင္ၾကည့္ေနသူ၊ စာေရးသူအဖို႔ေတာ့ မ်က္ရည္ဝဲသြားေသာ မ်က္ဝန္းအစံုႏွင့္၊ အံၾကိတ္ထိန္းသိမ္းလိုက္ေသာ နာက်ည္းမွဳ မ်က္ႏွာတို႔ကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရပါသည္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ မတရားေသာ အာဏာရွင္စနစ္၏ ဖိႏွိပ္ထိန္းသိမ္းမွဳကို ခံထားရေသာ ဆရာၾကီးအား ၾကည္ညိဳေလးစားသူ ျမန္မာစာျပ ေက်ာင္းဆရာမ တစ္ေယာက္၏ ေျပာမထြက္ခဲ့ေသာ ရင္ထဲမွစကားသံမ်ားကို စာေရးသူ နားလည္ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ေသးပါ။
ဤသို႔ လူအမ်ား၏ ေလးစားျခင္းကို ခံခဲ့ရေသာ ဆရာၾကီးကား လူ႔ေလာကအတြင္းမွ မထင္မွတ္ပဲ ရုတ္တရက္ ထြက္ခြာသြားေလျပီ။ ျပည္ပတြင္ကား စာေရးသူတို႔၏ ရင္ထဲမွေၾကကြဲမွဳမ်ားကို ကဗ်ာ၊ေဆာင္းပါး၊ အမွတ္တရစကား အသြင္သ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရၾကပါသည္။ ျပည္တြင္းတြင္လဲ ဆရာမကဲ့သို႔ေသာ ရင္ထဲမွ ၾကိတ္ငိုေၾကြးေနၾကမည့္ ျပည္သူအမ်ား ေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာ ရွိေနၾကမည္မလြဲပါ။ ဆရာၾကီး မီးထြန္းခဲ့ေသာ ဖန္မီးအိမ္သည္ ထာဝရ လင္းလက္ေနမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာၾကီးအား လြမ္းဆြတ္ သတိရသည္ဆိုလွ်င္ ဆရာၾကီးေျပာၾကားခဲ့ေသာ စကားမ်ားကို မွတ္သားက်င့္ၾကံျပီး၊ ဆရာၾကီးေရးခဲ့ေသာ၊ ကဗ်ာစာေပမ်ား၏ အႏွစ္သာရမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ကာ၊ ဆရာၾကီးျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေသာ ဆႏၵမ်ား အေကာင္အထည္ ေပၚလာေစရန္ ဆက္လက္ၾကိဳးစား ေနၾကရမည္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။
နိဂံုးခ်ဳပ္အေနျဖင့္၊ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမွဳေရး၊ ပညာေရး ပညာရွင္မ်ားအား စစ္အစိုးရမွ နည္း မ်ိဳးစံုျဖင့္ ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းေနေသာ ယခုအခ်ိန္ကာလ အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာၾကီးေျပာၾကားခဲ့ေသာ စကားစုေလးအား၊ ဧရာဝတီမဂၢဇင္း၌ ကိုစိုးေရးသားသည့္ ‘ကဗ်ာဆရာၾကီး ဦးတင္မိုးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း’ အင္တာဗ်ဴးေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏွဳတ္ေဖာ္ျပလိုပါသည္။
“ပညာရွင္ဆိုတာကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပညာနဲ႔ေမြ႔ေလ်ာ္တတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြပါ။ ပညာနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္တယ္ဆိုတာ သန္႔ရွင္းပါတယ္။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ တကယ္လို႔ အုပ္စိုးတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြကို မ်က္ႏွာလိုအားရ မလုပ္ဘူးဆိုရင္၊ အခြင့္အေရး မေမွ်ာ္လင့္ဘူးဆိုရင္ ပညာရွင္ေတြဆိုတာ သန္႔ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီလို အာဏာပိုင္ေတြဆီကေန ဆုေတာ္လာဘ္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္တာမ်ိဳးတို႔လို စိတ္ဓာတ္ရွိရင္ေတာ့ ပညာရွင္ရဲ့ အခန္းက႑ဟာ ေမွးမွိန္သြားတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ပညာရွင္ေတြဟာ သတၱိရွိဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ္႔ပညာအေပၚမွာပဲ ယံုၾကည္သင့္တယ္။ ကိုယ့္ကိုခ်ီးျမွင့္တဲ့ ဆုလာဘ္ေတြအေပၚမွာ အာရံုမညြတ္သင့္ဘူးလို႔ ထင္တယ္” ဟူသတည္း။
ခင္မမမ်ိဳး (ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၀၇)
(ဆရာၾကီးဦးဘဂ်မ္း(ဆရာၾကီးတင္မိုး)အား ဤစာစုေလးျဖင့္ ကန္ေတာ့ပါသည္။ ဆရာၾကီးေကာင္းရာ သုဂတိ လားပါေစ)
လာမည့္ ေအာက္တိုဘာ (၁၆)ရက္ေန႕ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုသက္၀င္းေအာင္ ကြယ္လြန္သြားသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ျပီျဖစ္ပါ၍ သူကြယ္လြန္စဥ္က ေရးခဲ့ဖူးေသာ ေဆာင္းပါးေလးအား အမွတ္တရ ျပန္တင္လိုက္ပါသည္။
ပန္းေျခြသူမ်ား
၂ဝဝ၆ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ(၁၆)ရက္။
ေတာ္လွန္ေရးသားေကာင္းတစ္ပြင့္၊ ကမၻာေျမကို ႏွဳတ္ဆက္ထြက္သြားခဲ့သည္။ ကိုသက္ဝင္းေအာင္ ကြယ္လြန္ျခင္းအတြက္ အားလံုးယူက်ံဴးမရ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ အခ်ိန္မလင့္ခင္ ေၾကြခဲ့ရေသာပန္းမ်ားကား မ်ားခဲ့ေလျပီတကား။
စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ကား ပန္းေျခြရသည္ကိုဝါသနာထံုလွသည္။ လက္နက္မဲ့တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ရသည္ကိုလဲ အရသာေတြ႔ေနၾကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ရွိေနေသာ အေဆာက္အဦးကို ေဖာက္ခြဲျပီး အေလာင္းပင္မရေအာင္ တစစီ ျဖစ္သြားေသာ အပိုင္းအစမ်ားကိုလဲ ဝမ္းသာအားရ ၾကည့္ခ်င္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကို ေရထဲႏွစ္ျပီး သတ္ရသည္ကို မေနာေခြ႔ၾကသည္။ ေက်ာင္းသူေလးမ်ားကို အုပ္စုလိုက္ အႏိုင္က်င့္ ေစာ္ကားရသည္ကိုလဲ ဝမ္းသာအားရ။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ား ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ထားသည္ကို ေရြးျပီးပစ္ရျခင္းကိုကား သားသတ္မုဆိုးႏွယ္ပစ္ကြင္းခ်ိန္ၾကသည္။ ဤသည္ကား စစ္အုပ္စုတို႔၏ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ ပန္းေျခြနည္းမ်ား။
ထိုသို႔ပန္းေျခြနည္းမ်ားအျပင္ တစတစ ေျခြနည္းမ်ားကလဲရွိေသးသည္။ ညသန္းေခါင္အိမ္သို႔လာေခၚမည္။ (သို႔မဟုတ္) လမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနဆဲ ကားေပၚသို႔တင္ေခၚသြားမည္။ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ႏွိပ္စက္မည္။ ရိုက္ႏွက္မည္။ လူမဆန္ေအာင္ ညွင္းပမ္းမည္။ သူတို႔လက္ထဲတြင္ မြမြေၾကသြားေသာအခါ ဥပေဒႏွင့္အညီ အာဏာရယူထားျခင္း မဟုတ္သူမ်ားက ဥပေဒအမည္တပ္ထားေသာ ပုဒ္မမ်ားျဖင့္ မတရားေထာင္ခ်မည္။ ေထာင္ထဲတြင္ ဆက္ႏွိပ္စက္မည္။ ေထာင္ထဲမွာေသလွ်င္ ေသ၊ မေသလွ်င္လဲ ေထာင္ကထြက္သည္ႏွင့္ လူေကာင္းပကတိျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ေရာ၊စိတ္ပါ ျပန္လည္ထူေထာင္ရသည့္ဘဝသို႔ တြန္းပို႔မည္။ ဤသည္ကား တစတစပန္းေျခြနည္းမ်ား။
ယခုလဲ နအဖအက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ ပန္းတစ္ပြင့္ေၾကြခဲ့ရျပန္ေလျပီ။ ပန္းေျခြသူမ်ားတြင္ ၾကင္နာတတ္ေသာစိတ္မရွိ။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ဆိုသည္ကား ပို၍ပင္ေဝးမည္။ သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ရွိေသာ အဘယ္မိဘမ်ိဳးသည္ သားသမီးအရြယ္ လူငယ္မ်ားအား ေသနတ္ႏွင့္ခ်ိန္ရက္ပါမည္နည္း။ လူငယ္မ်ားအား ရိုက္ႏွက္ရန္ ၾကိမ္တုတ္ကိုလႊဲရက္ပါမည္နည္း။ ႏွိပ္စက္နည္းေပါင္းစံု က်င့္သံုးရန္ စဥ္းစားရက္ပါမည္နည္း။ လူငယ္ေလးမ်ား၏ လူမသိသူမသိ စ်ာပနေလးမ်ားကိုပင္ ထိုလူငယ္မ်ား၏မိဘရင္းခ်ာမ်ား ျပဳလုပ္ခ်င္သည့္ဆႏၵကို မလိုက္ေလ်ာပဲ ေသသည္အထိ လိုက္လံပိတ္ပင္မွဳမ်ား လုပ္ရက္ပါမည္နည္း။
ခ်ဳပ္၍ဆိုရေသာ္ ယင္းသို႔ေသာ ပန္းေျခြသမားမ်ားကိုမႏွိပ္စက္ရန္၊ မသတ္ျဖတ္ရန္၊မရက္စက္ရန္ေျပာေန၍ကား ျပီးမည့္အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့။ ေနာင္လာမည့္ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္မ်ား၏ ဘဝသာယာေရးအတြက္ ပန္းေျခြသမားမ်ားကို ဖယ္ရွားရမည့္အခ်ိန္ကား က်ေရာက္ေနေလျပီ။ ျမန္မာပီပီ ျမန္မာ့ေသြးကို အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္မ်ားအတြက္ ျပၾကပါစို႔။
ခင္မမမ်ိဳး (၂၀၊ ၁၀၊ ၂၀၀၆)
© Blogger templates Newspaper II by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
