စိန္လူသား (၀တၳဳတို)

Diamond (Short Story)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ဘယ္သူ တရားခံလဲ (၀တၳဳတို)

ဘယ္သူတရားခံလဲ (၀တၱဳတို)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

လံုေလာက္ျပီ၊ ဆက္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး (ဘာသာျပန္ ရသစာစု)

တခါတုန္းက အိမ္တအိမ္မွာ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ရွိပါတယ္။ တံခါးတခ်ပ္က အရမ္းလွပတဲ့ ဧည့္ခန္းတံခါးျဖစ္ျပီး၊ ေနာက္ထပ္ တံခါးတခ်ပ္ကေတာ့ သာမန္ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါး ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီတံခါးႏွစ္ခ်ပ္ဟာ သြင္ျပင္လကၡဏာေတြ မတူညီေပမယ့္ ဘ၀တူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာေနတဲ့ ကေလးေတြဟာ တံခါးေတြကို ေဆာင့္ပိတ္လိုက္၊ ကန္ေက်ာက္လိုက္ လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ဆိုးသြမ္းကေလးေတြ ျဖစ္လို႕ပါပဲ။



ဒါေၾကာင့္ ဒီတံခါးႏွစ္ခ်ပ္ဟာ ညဘက္လူေျခတိတ္ခ်ိန္ဆိုရင္ သူတို႕ရဲ႕ မေသခ်ာ၊ မေရရာတဲ့ အနာဂတ္ဘ၀ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး စကားသဲ့သဲ့ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဧည့္ခန္းတံခါးဟာ အစဥ္အျမဲ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ စိတ္ပ်က္ေနျပီး၊ အခ်ိန္မေရြး ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲေတာ့မယ့္ အေျခအေနမွာရွိတတ္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကေတာ့ အစဥ္အျမဲ ေသြးေအးေနေလ့ရွိျပီး၊ ဧည့္ခန္းတံခါးကို ႏွစ္သိမ့္ေလ့ရွိတယ္။

"စိတ္မပူပါနဲ႕။ ဒါဟာ သမရိုးက် ျဖစ္ရပ္ေတြပါ။ သူတို႕က ကေလးေတြပဲ ရွိေသးတာကိုး။ ေနာက္ဆို သူတို႕ေတြ ဒါမ်ိဳး မလုပ္ရဘူးလို႕ သင္ခန္းစာ ရသြားမွာပဲ။ အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းသာေပးလိုက္။ အေျခအေနေတြ တိုးတက္လာတာကို ျမင္ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္" လို႕ သူက အျမဲအားေပးေလ့ရွိပါတယ္။

ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးက ဒီလိုေျပာလိုက္တဲ့အခါတိုင္း ဧည့္ခန္းတံခါးက ေသြးေအးသြားေလ့ရွိတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ တေန႕ေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ ပါတီပြဲၾကီးတခုက်င္းပျပီး၊ တံခါးေတြကို ေဆာင့္ဖြင့္လိုက္၊ ေဆာင့္ပိတ္လိုက္၊ ကန္ေက်ာက္လိုက္ လုပ္ၾကတဲ့အခါမွာ ဧည့္ခန္းတံခါးဟာ ဘယ္လိုမွ ဆက္ျပီး သည္းခံႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ "ေတာ္ျပီ၊ လံုေလာက္ျပီ။ ဆက္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာ တေယာက္ေယာက္က လာျပီးေဆာင့္ပိတ္လိုက္တာနဲ႕ ကြဲေၾကက်ိဳးပဲ့ ပစ္လိုက္မယ္။ ဒါမွ သူတို႕ေတြ သိသြားမယ္" လို႕ သူက ေရရြတ္လိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျဖာင့္ျဖေပမယ့္ မရေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္တေန႕မွာ ကေလးတေယာက္က ေဆာင့္ပိတ္လိုက္တာနဲ႕ ဧည့္ခန္းတံခါး ကြဲေၾကက်ိဳးပဲ့သြားပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အိမ္ထဲမွာ ျပႆနာေတြတက္ၾကပါတယ္။ ကေလးေတြကို ဂရုစိုက္ဖို႕ သတိေပးခံ လိုက္ရပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျပီး ဧည့္ခန္းတံခါးက ေက်နပ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လွလွပပ လက္စားေခ်လိုက္ႏိုင္ျပီ မဟုတ္လား။

ဒါေပမယ့္လဲ ရက္အနည္းငယ္ၾကာတဲ့အခါမွာ အိမ္ပိုင္ရွင္ေတြဟာ ကြဲေၾကက်ိဳးပဲ့ေနတဲ့ တံခါးတခ်ပ္ အိမ္မွာ ရွိေနတာကို စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တံခါးကို ျပင္ဆင္ျခင္း မျပဳေတာ့ပဲ အစားထိုးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဧည့္ခန္းတံခါးေဟာင္းကိုေတာ့ အမွိဳက္ပံုနားမွာ ပစ္ထားလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူလုပ္ခဲ့တာေတြအတြက္ အရမ္းလွပတဲ့ ဧည့္ခန္းတံခါးေလးက ေနာင္တရသြားပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ ေစာင့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မေစာင့္ဆိုင္းမိလို႕ ခုဆိုရင္ သူဟာ ဖယ္ရွားျခင္း ခံလိုက္ရပါျပီ။ ထယ္ထယ္၀ါ၀ါ လွပေသာ တံခါးဘ၀ကေန လႊစာမွဳန္႕ဘ၀ကို ေရာက္သြားရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္း မွာပဲ သူ႕သူငယ္ခ်င္း သာမန္ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးေလးကေတာ့ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ ရွိေနပါတယ္။ ကေလးဆိုးေတြက သူ႕ကို ဂရုတစိုက္နဲ႕ ကိုင္တြယ္လာၾကပါတယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဧည့္ခန္းတံခါးေလးဟာ လႊစာမွဳန္႕ဘ၀ကိုေတာ့ မေရာက္သြားရွာပါဘူး။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူ တေယာက္က တံခါးေလးကို အမွိဳက္ပံုေတြနားမွာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဒီတံခါးဟာ ကြဲေၾကက်ိဳးပဲ့ေနတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ အိမ္ကေလးအတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႕ သူက ေတြးမိသြားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဧည့္ခန္းတံခါးေလးဟာ တံခါးဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ခြင့္ ရသြားျပီး၊ တံခါးျဖစ္ရျခင္းမွာ စိတ္မသက္သာ စရာေတြ ၾကံဳေတြ႕ရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမွန္ကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႕ လက္ခံသြားျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာင့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ကို စိတ္ရွည္စြာနဲ႕ ေစာင့္ဆိုင္းရမယ္ဆိုတာကိုလဲ သူနားလည္သြားပါျပီ။

ေရးသားသူ- Pedro Pablo Sacristán
ဘာသာျပန္သူ - ခင္မမမ်ိဳး (၂၂၊ ၈၊ ၂၀၁၁)

(Pedro Pablo Sacristán ေရးသားေသာ Short Stories by Values စာအုပ္ေလးမွ That's enough ဆိုေသာ စာစုေလးအား ျမန္မာဘာသာသို႕ ျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲမ်ား

တိုက္ပြဲ(၁)- ျပကၡဒိန္ ပိုစတာ


အခ်ိန္ကား- ၂၀၁၁ ခုႏွစ္
ေနရာကား- မႏၱေလးတိုင္း

"ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကြာ။ ငါတို႕ ဒီအတိုင္း ျငိမ္ခံေနလို႕ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခုခုေတာ့ လုပ္ရမယ္"
"ငါလဲ မင္းလိုပဲ စဥ္းစားမိတယ္။ ဘယ္နဲ႕ကြာ။ စစ္မတိုက္ခ်င္လို႕ စစ္တကၠသိုလ္မတက္ပဲ ရိုးရိုးတကၠသိုလ္တက္တာေပါ့။ ဘြဲ႕ရျပီးကာမွ ငါတို႕က စစ္သား၀င္လုပ္ရမွာလား"
"ေအးကြာ။ တတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေနတာလဲ မဟုတ္ဘူး"
"တတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးေဟ့။ လူသတ္ပြဲျဖစ္ေနတာ။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက ဘုန္းၾကီးေတြ၊သီလရွင္ေတြကို ပစ္သတ္တာ၊ ရိုက္သတ္တာ မေတြ႕ဘူးလား။ ငါတို႕ကို စစ္မိန္႕နဲ႕ အဲလို သတ္ခိုင္းဖို႕ ၾကံစည္ေနတာ"
"မိုက္ရိုင္းတယ္ကြာ။ ငါကေတာ့ စစ္မိန္႕ေတြ၊ဘာေတြ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ဦးေႏွာက္ရွိတဲ့ လူကြ။ ငါ့ကိုလာျပီး ဘုန္းၾကီးသတ္ခိုင္းလို႕ကေတာ့ ငါ့ေသနတ္ေျပာင္း၀မွာ ဘုန္းၾကီးေတြ မရွိေစရဘူး။ ေသနတ္ေျပာင္းျပန္လွည့္မွာပဲ"



"ေသနတ္ေျပာင္းျပန္လွည့္တာက ေနာက္မွကြ။ ျပန္မလွည့္ခင္ ငါတို႕ကို တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ေတြနဲ႕ တိုက္ခိုင္းမယ္၊ ရြာေတြ မီးရွိဳ႕ခိုင္းမယ္၊ မိုင္းကြင္းျဖတ္ခိုင္းမယ္၊ လူသတ္ခိုင္းမယ္။ ဒါေတြ လုပ္ဖို႕ စစ္တပ္မွာ အင္အားအျပည့္ မရွိေတာ့ဘူးကြ။ သူတို႕တပ္ေတြမွာ ဗိုလ္ေတြပဲ ရွိျပီး၊ အရာခံ၊ အၾကပ္၊ တပ္သားဖြဲ႕စည္းပံုေတြ မျပည့္ဘူးလို႕ ၾကားတယ္။ အဲဒီျပႆနာကို ေျဖရွင္းတာ"
"ဒါတခုတည္းတင္ မဟုတ္ဘူးကြ။ ငါတို႕တိုင္းျပည္က ေနာင္တေခတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ အမိန္႕ေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္နာခံရျပီး၊ ဦးက်ိဳးသြားေအာင္ လုပ္တာ။ ဒါမွလဲ သူတို႕ရဲ႕ စစ္ေသြးၾကြႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေရး စီမံခ်က္ၾကီး ေအာင္ျမင္သြားမွာေပါ့"
"ေအး၊ ဟုတ္တယ္ကြ။ ခုဆို ေရြးေကာက္ပြဲမွာလဲ အရပ္၀တ္ဗိုလ္ေတြနဲ႕ ၾကံ့ဖြတ္ေတြပဲ အႏိုင္ရၾကတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာလဲ ေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္ပဲ အေခ်ာင္ပါလာတဲ့ ဖားတပိုင္း၊ ငါးတပိုင္းေတြကလဲ ရွိေသးတယ္ကြာ။ ဒီေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးမွာ သူတို႕ပဲ ၾကီးစိုးထားတာ။ ဒါေပမယ့္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ ႏိုင္ငံေရးကိုေတာ့ သူတို႕ ေၾကာက္တယ္ကြ။ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ ဦးက်ိဳးသြားေအာင္ ခ်ိဳးဖို႕ လုပ္တာ"
"အဲလိုဆိုရင္ ငါတို႕ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္ေတြအားလံုး စစ္ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ျပီေပါ့ကြ။ လႊတ္ေတာ္တြင္းမွလဲ ဖားတပိုင္း၊ ငါးတပိုင္းေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပမွာလဲ စစ္မွဳထမ္းေဟာင္းေတြပဲ ျဖစ္ကုန္ျပီေပါ့။ အရပ္ဘက္- စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္ၾကမွာလဲ"
"ေတာက္၊ ခံျပင္းတယ္ကြာ"
"ခံျပင္းေနလို႕ မျပီးဘူးကြ။ ဒါကို ငါတို႕က ျငိမ္ခံေနၾကမွာလား။ ငါေတာ့ကြာ။ စစ္မွဳထမ္းျပီး ဦးခ်ိဳးခံရ၊ စစ္ေျမျပင္မွာ ေခြးေသ၊ ၀က္ေသ အေသခံရတာထက္စာရင္ မတရားတဲ့ ဒီအမိန္႕အာဏာေတြကို ဖီဆန္ျပီး ေသရတာကမွ ေတာ္ေသးတယ္လို႕ ျမင္တယ္"
"ဟုတ္တယ္ကြ။ ငါတို႕ တိုင္းျပည္မွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနရတာ။ ဒီစနစ္ကို မဖယ္ရွားမခ်င္း ငါတို႕ ဘ၀အနာဂတ္ေတြ မေရမရာျဖစ္ေနဦးမွာပဲ"
"ငါတို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ"
"ေအး၊ ဟုတ္တယ္။ ငါတို႕ တခုခုလုပ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႕မွာ အဆက္အသြယ္ မရွိဘူးကြ"
"မႏၱေလးဘက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ရွိတယ္။ သူတို႕ကေတာ့ အင္တာနက္ေပၚကေန ပိုစတာေလးေတြ ရတယ္။ အဲဒါေလးေတြ ပရင့္ထုတ္ျပီး၊ ပိုစတာကင္ပိန္း လုပ္တယ္ကြ"
"မင္းကလဲကြာ။ ပိုစတာကပ္ရံုနဲ႕ ဒီအစိုးရက ျပဳတ္က်မွာတဲ့လား"
"အဲလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလကြာ။ တဘက္ရန္သူက အင္အားၾကီးတယ္။ ငါတို႕ အုပ္စုေလးမွာက လူ ၅ေယာက္ပဲ ရွိတာ။ ဒီအတိုင္းပဲ ထြက္တိုက္လိုက္ရင္ အင္အားခ်င္းမမွ်ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲ လုပ္ရမယ္။ ဒီလို လုပ္တာမွာလဲ ငါတို႕လိုမ်ိဳး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တိုက္ခ်င္တဲ့ လူေတြအားလံုး ပါ၀င္လာေအာင္ လွံဳ႕ေဆာ္ဖို႕ ပိုစတာကင္ပိန္း လုပ္ဖို႕လိုတယ္"
"ဒါေပမယ့္ ငါတို႕ဆီမွာ ပိုစတာမွ မရွိတာ"
"သားတို႕ ဘာေတြ ေျပာေနၾကတာလဲ"

အေဖ ၀င္လာသျဖင့္ လူငယ္တစု ေျပာေနေသာ စကား၀ိုင္း ရပ္သြားသည္။ သူတို႕ လူငယ္မ်ား အခ်င္းခ်င္းေဆြးေႏြးေနေသာ စကားလံုးမ်ားကို အေဖမ်ား ၾကားသြားေလသလားဟူေသာ စူးစမ္းၾကည့္ျဖင့္ မိုးေအးက လွမ္းၾကည့္သည္။ အေဖက ခပ္ေအးေအးပင္။
"သားတို႕ေတြ၊ ပိုစတာလုပ္ခ်င္လို႕လား။ လူငယ္ဆိုတာ မရွိတာကို အေၾကာင္းျပတာထက္၊ ရွိေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားရတယ္။ လိုရင္ၾကံဆ၊ နည္းလမ္းရေပါ့ကြာ။ ေၾသာ္-သား၊ မင္းအေမ သိမ္းထားတဲ့ ျပကၡဒိန္ေဟာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ေလ။ ျပကၡဒိန္ စာမ်က္ႏွာ အလြတ္တဘက္မွာ မင္းတို႕ဆြဲခ်င္တဲ့ ပံုဆြဲျပီး၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ေရးလိုက္ရင္ ပိုစတာျဖစ္ျပီေပါ့ကြ။ ကြန္ပ်ဴတာေတြ၊ ဂရပ္ဖစ္ေတြ မေပၚတဲ့ ေခတ္တုန္းက အေဖတို႕ေတြ ဒီလိုပဲ လုပ္ခဲ့ၾကတာပဲ"
"အေဖ"
မိုးေအးက ၀မ္းသာအားရျဖင့္ လွမ္းေခၚေတာ့ အေဖက သားပခံုးကို လွမ္းဖက္လိုက္သည္။
"ပိုစတာသြားကပ္ရင္ေတာ့ သတိထားၾကကြာ။ သတိရွိရွိနဲ႕လုပ္။ တိုက္ပြဲေဖာ္တယ္ဆိုတာ သတိရွိရတယ္"

ထူးျခားေသာ အားအင္တခုက အေဖဆုပ္ကိုင္ထားေသာ လက္ေမာင္းမ်ားမွတဆင့္ မိုးေအးကိုယ္ထဲသို႕ စီး၀င္သြားသည္။ အခန္းထဲမွ မိုးေအးသူငယ္ခ်င္းမ်ားတြင္လဲ အျပံဳးကိုယ္စီျဖင့္။

မည္သို႕ဆိုေစ၊ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ မၾကာမီရက္ပိုင္းအတြင္းတြင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး ျပကၡဒိန္ ပိုစတာမ်ား မိုးေအးတို႕ ျမိဳ႕ေလးတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားေပေတာ့မည္။ အျခားျမိဳ႕မ်ား၊ ရြာမ်ားသို႕လည္း အဆိုပါ ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲေလးမ်ား ဆက္လက္ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားပါက …...................................။

တိုက္ပြဲ (၂) – ဗလာစာရြက္၊ ျဖန္႕ေ၀စာ

အခ်ိန္ကား- ၂၀၁၁ ခုႏွစ္
ေနရာကား- ပဲခူးတိုင္း

"မမဆီမွာ ပိုက္ဆံ အပိုနည္းနည္းမ်ား ရွိလားဟင္"
"ဟဲ့၊ မိသူ။ နင္ငါ့ကို ဒီလိုတခါမွ မေမးဖူးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ။ အေမက မုန္႕ဖိုးမေပးဘူးလား"
"မုန္႕ဖိုးေတာ့ ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြနည္းနည္းလိုေနလို႕ပါ"
"မဟုတ္ေသးပါဘူးဟယ္။ မိသူ၊ နင္မွန္မွန္ေျပာစမ္း။ ဘာလုပ္မလို႕လဲ။ နင့္မွာ ရည္းစားရွိေနျပီလား။ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ ရည္းစားထားကို မမခြင့္မျပဳဘူးေနာ္"
"မဟုတ္ပါဘူး၊ မမရဲ႕။ ရည္းစားမထားပါဘူး။ ညီမေလးက ဒီစာရြက္ေလးေတြကို ေကာ္ပီကူးျပီး ျဖန္႕ခ်င္လို႕ပါ"
သူသူ႕လက္ထဲမွ စာရြက္ေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး၊ မမမ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။
"ဟဲ့၊ ဒါက စစ္အစိုးရဆန္႕က်င္ေရးေၾကျငာခ်က္ေတြပဲ"
"ဟုတ္တယ္မမ။ ညီမေလး ဒါေတြကို ျဖန္႕ခ်င္လို႕။ အဲဒါ ေကာ္ပီဆြဲဖို႕ ေငြလိုေနတာ"
"ဘာလို႕ လုပ္ခ်င္ရတာလဲ မိသူရယ္။ နင္အဖမ္းခံရလိမ့္မယ္"
မမရယ္၊ အဖမ္းခံရမွာကို ညီမေလး မေၾကာက္ပါဘူး။ ညီမေလးတို႕ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲေနတယ္ဆိုတာ မမအသိဆံုးေနမွာပါ။ မမဆိုရင္ အေ၀းသင္နဲ႕ ဘြဲ႕ရျပီးျပီ။ ဒီဘြဲ႕ေလးရေအာင္ စတိုးဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မမ ဘယ္ေလာက္ ၾကိဳးစားခဲ့ရလဲ။ မုဆိုးမအေမလဲ ဘယ္ေလာက္ရုန္းကန္ခဲ့ရလဲ။ ေဟာ- ခုဘြဲ႕ရေတာ့ေကာ မမဘ၀က တိုးတက္လာလား။ မမဘြဲ႕ရရင္ ရံုးတရံုးမွာ အရာရွိျဖစ္မွာပဲလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးနဲ႕ အေမ့မွာ ရုန္းကန္ခဲ့ရတာ။ ၀န္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေရးက အေ၀းသင္ဘြဲ႕ရေတြကို အရာရွိအလုပ္ မေလွ်ာက္ရဘူးဆိုေတာ့ ခုမမ ဘာလုပ္ေနရလဲ။ မနက္မွာ စတိုးဆိုင္အေရာင္းစာေရး၊ ညေနမွာ စားေသာက္ဆိုင္ အဆိုေတာ္။ ခုညီမေလး ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးရင္ေကာ၊ ဘာျဖစ္လာမွာလဲ။ ဘယ္မွာလဲ ညီမေလးတို႕ ေက်ာမြဲေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ အနာဂတ္"

သူသူ႕ အေျပာေၾကာင့္ မမ ငိုင္သြားသည္။ ဘြဲ႕ရရင္ေတာ့ ဘ၀ အေျပာင္းအလဲေလး တစံုတရာျဖစ္မလားလို႕ မမ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႕ေပမယ့္ ဘ၀ေျပာင္းဖို႕ေနေနသာသာ၊ မယိုင္လဲေအာင္ေတာင္ မနည္းထိန္းေနရသည္။ အေမေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့သလို၊ ရံုးအရာရွိျဖစ္ဖို႕ေ၀းစြ။ ရံုးစာေရးအလုပ္ပင္ အဆက္အသြယ္ေကာင္းရွိမွ ရသည္တဲ့။ ဖခင္ကလဲ မရွိ၊ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းလဲ မရွိေသာ မုဆိုးမအေမႏွင့္ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ဘ၀မွာ ဘယ္လိုအဆက္အသြယ္ ရွိပါမည္တဲ့လဲ။ စားေသာက္ဆိုင္ အဆိုေတာ္ အလုပ္ေလး ရတာေတာင္ ကံေကာင္းေပလြန္းလို႕။

"မမရယ္။ ညီမေလးတို႕ဘ၀ေတြ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အဆံုးသတ္ရေတာ့မွာလားဟင္။ ညီမေလးတို႕ မေရရာ၊ မေသခ်ာ ဘ၀နဲ႕ပဲ မဆံုးခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းမွာလဲ က်ဴရွင္ မတက္ႏိုင္ေတာ့ သိပ္မ်က္ႏွာငယ္တာပဲ။ ဒီၾကားထဲ ေရအိုးဖိုး၊ တံျမက္စည္းဖိုး၊ အခ်ိန္ပိုဖိုး၊ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲအလွဴေငြဆိုျပီး တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳးေတာင္းၾကေသးတယ္။ ဟိုေန႕တုန္းကဆို ေအတန္းက ဗိုလ္မွဴးသမီး တေယာက္က ညီမေလးတို႕ကို မဆီမဆိုင္ခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ့ဖဲ့လာေျပာလို႕ ညီမေလးတို႕ ဘီတန္းက ေက်ာင္းသူေတြနဲ႕ စကားမ်ားၾကတယ္။ ဆရာမေတြက ဘာလုပ္လဲသိလား မမ။ အေကာင္သမီးနဲ႕ ရန္ျဖစ္လို႕တဲ့။ ညီမေလးတို႕ကို ရိုက္ျပီး သူ႕ကိုေတာင္းပန္ခိုင္းတယ္။ ညီမေလးတို႕ဘ၀ေတြက ဘာျဖစ္ေနျပီလဲဟင္။ ဘယ္မွာလဲ။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရး။ ဘယ္မွာလဲ။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အနာဂတ္ပန္းတိုင္"

သူသူက ေျပာရင္း မ်က္ရည္မ်ားက်လာသည္။ မမလဲ မ်က္ရည္ကို မနည္းထိန္းထားရသည္။ ဆိုင္မွာ ေျပာေနၾကေသာ ဇိုင္းဂႏိုင္း လူသတ္ပြဲကို သတိရလာသည္။ စားေသာက္ဆိုင္ကအျပန္ လူငယ္ခ်င္းရန္ျဖစ္တာကို တဘက္စစ္ဗိုလ္က စစ္တပ္ေခၚလာျပီး လမ္းမေပၚမွာတင္ လူငယ္ေတြကို ပစ္သတ္သတဲ့။ မမတို႕ တိုင္းျပည္ၾကီး ဘာျဖစ္ေနျပီလဲ။ ေရာမေခတ္ကလို ကၽြန္ဇာတ္သြင္းခံေနရျပီလား။ ဒါဆို ဘယ္သူေတြက သခင္ေတြလဲ။ ဘယ္သူေတြက ကၽြန္ေတြလဲ။ ျပည္သူလူထုက စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ကၽြန္ေတြ ျဖစ္ေနျပီလား။

"ညီမေလးကို ပိုက္ဆံနည္းနည္းေပးပါ မမရယ္။ ေကာ္ပီဆြဲျပီး၊ ေၾကျငာခ်က္ေလးေတြ သြားျဖန္႕ခ်င္လို႕ပါ"

"မမဆီမွာလဲ ေငြပိုေငြလွ်ံ သိပ္မရွိဘူး သူသူ။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ပီသြားဆြဲတုန္း ေကာ္ပီဆိုင္က အစိုးရလူေတြကို သတင္းေပးလိုက္ရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ဒီလိုလုပ္ပါလား။ မမတို႕ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြနဲ႕ ဗလာစာအုပ္ေလးေတြ ၀ယ္မယ္ေလ။ ျပီးရင္ အခ်ိန္အားေတြမွာ ဗလာစာရြက္ေတြေပၚမွာ ကူးေရးမယ္။ မမသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ကူေရးခိုင္းမယ္၊ သူသူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ကူေရးခိုင္း။ ျပီးရင္ စုျပီး ျဖန္႕မယ္ေလ"

"ေကာင္းတယ္မမ။ အဲဒါေကာင္းတယ္။ ညီမေလးက ေငြမရွိလို႕ စိတ္ဆင္းရဲေနတာ။ ခုလိုဆို ေငြကုန္ေၾကးက် သက္သက္သာသာနဲ႕ ေၾကျငာခ်က္ေတြ ျဖန္႕လို႕ ရျပီေပါ့ေနာ္ မမ"

သူသူက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်က္၀န္းေလးမ်ားျဖင့္ ၀မ္းသာအားရ ေျပာသည္။ မမလည္းေပ်ာ္ပါသည္။ အခ်ိန္အားရတာႏွင့္ ေၾကျငာခ်က္စာေလးမ်ားကို ဗလာစာအုပ္ထဲမွာ ကူးျပီး စာရြက္ေလးေတြ လိုက္ျဖန္႕မည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလဲ ကူးျပီး ျဖန္႕ခိုင္းမည္။ ေငြမရွိလို႕ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို မတိုက္ႏိုင္တာ မျဖစ္ေစရ။ ဗလာစာရြက္၊ ျဖန္႕ေ၀စာမ်ားျဖင့္ စစ္အစိုးရကို တိုက္မည္။ ဗလာစာရြက္၊ ျဖန္႕ေ၀စာေလးမ်ား တျပည္လံုးအႏွံ႕၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားေသာ တေန႕မွာ …............................။

တိုက္ပြဲ (၃) - ႏွဳတ္ခမ္းနီ လွံဳ႕ေဆာ္စာ

အခ်ိန္ကား- ၂၀၁၁ ခုႏွစ္
ေနရာကား- ရွမ္းျပည္နယ္၊ ေတာင္ၾကီးတကၠသိုလ္

"ဟဲ့။ ေက်ာ္ေအာင္။ သား ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ"

ေက်ာင္းသို႕ အေစာၾကီးလာျပီး၊ ျပတင္းေပါက္မွန္တြင္ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႕က်င္ေရး လွံဳ႕ေဆာ္စာမ်ား လိုက္ကပ္ေနေသာ ေက်ာ္ေအာင္တေယာက္၊ ေနာက္မွ အသံေၾကာင့္ ရုတ္တရက္လန္႕သြားရသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာ္ေအာင္တို႕ ဌာနမွ ကထိက ဆရာမ။
"ကၽြန္ေတာ္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို လုပ္ေနတာပါ ဆရာမ"
"ကဲလာလာ၊ ဆရာမတို႕ ကင္တင္းဘက္သြားရေအာင္၊ ဒီနားမွာ ရပ္ေနလို႕ သိပ္မေကာင္းဘူး"

ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ဆရာမက ကင္တင္းဘက္ထြက္သြားတာေၾကာင့္ ေက်ာ္ေအာင္လဲ ဆရာမေနာက္သို႕ လိုက္သြားရသည္။

"ဘာလို႕ ဒီလို လုပ္ရတာလဲ သားရယ္။ သားက စာလဲေတာ္တယ္။ မိဘေတြ မရွိေတာ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္ၾကိဳးစားရင္း အလုပ္လုပ္ေနရတာ။ ဆရာမနဲ႕ ေတြ႕တာမဟုတ္ပဲ တျခားလူေတြနဲ႕ ေတြ႕သြားရင္ သားဘ၀ပ်က္သြားမွာေပါ့"
"ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြက ပ်က္ျပီးသားပါ ဆရာမရယ္။ ဒီလိုေက်ာင္းတက္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ေနရတယ္လို႕ ဆရာမထင္လဲ"
"သားေျပာမွ ဆရာမသိမွာေပါ့"
"ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ မတက္ခင္ အလုပ္ရွာတယ္ဆရာမ။ အလုပ္က လြယ္လြယ္ကူကူ မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အသိတေယာက္အဆက္အသြယ္နဲ႕ လိုင္စင္မဲ့ဆိုင္ကယ္သြင္းတဲ့ အလုပ္ရတယ္။"
"လိုင္စင္မဲ့ဆိုင္ကယ္။ ဒါဆို ဥပေဒနဲ႕ ဘယ္ကင္းပါ့မလဲ"
ဆရာမက အံ့ၾသတၾကီးႏွင့္ ေက်ာ္ေအာင့္ကို ၾကည့္သည္။

"ဟုတ္တယ္ဆရာမ။ ယိုးဒယားဘက္ကေန ဆိုင္ကယ္ပစၥည္းေတြသြင္း၊ ျပန္ဆင္ထားတဲ့ ၀စ္ေဒါက္ ေတြေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဆင္ျပီးသားဆိုင္ကယ္ေတြကို ေတာင္ၾကီးအထိ သြားေမာင္းယူေပးရတာ"
"အႏၱရာယ္မ်ားလိုက္တာဟယ္"
"ဟုတ္တယ္ဆရာမ။ အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြလြယ္လြယ္ရေတာ့ ဒီအလုပ္ေတြထဲမွာ လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဆိုင္ကယ္တင္မဟုတ္ဘူး ဆရာမ။ ရာဘေဆးေတြ သြင္းတဲ့လိုင္းေတြ၊ ကားေတြသြင္းတဲ့လိုင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ဒါေတြကို ဘယ္သူေတြက လုပ္ေနတယ္ထင္လဲဟင္ ဆရာမ။ အက်င့္စာရိတၱျမင့္မားေရးဆိုတာကို လူမွဳေရးဦးတည္ခ်က္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အဲဒီပခံုးၾကယ္ပြင့္ပါ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႕ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြက ခိုင္းေနၾကတာဗ်။ သူတို႕အခ်င္းခ်င္း စားက်က္လုျပီး သူ႕လူ၊ ကိုယ့္လူစားၾကရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြက မျဖစ္စေလာက္ေငြေလးေတြနဲ႕ ၾကားကေန ေထာင္က်ခံၾကရတာပါ"

ဆရာမက ဂရုဏာမ်က္လံုးျဖင့္ လွမ္းၾကည့္ေနရံုမွတပါး ဘာမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ျဖစ္သြားသည္။
"ဒီစစ္အာဏာရွင္ေတြလက္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္ၾကီးရဲ႕ စီးပြားေရးက႑ၾကီးတခုလံုး ျခြတ္ျခံဳက် ပ်က္စီးေနတာကို ပညာတတ္ကထိကၾကီးျဖစ္တဲ့ ဆရာမက ပိုျပီး သိမွာပါဗ်ာ။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဘယ္သူေတြက လုပ္ေနၾကတာလဲ။ တရား၀င္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြမွာလဲ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႕ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ နီးစပ္ရာေတြက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၾကတာပါ။ တရားမ၀င္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြမွာလဲ သူတို႕နဲ႕ ေ၀စားမွ်စား လုပ္ႏိုင္သူေတြကပဲ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၾကတာပါ။ ျပည္သူေတြဆိုတာက လက္ေ၀ခံေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္ၾကီးတခုလံုး ႏြံနစ္ေနျပီ ဆရာမ။ အဲဒီႏြံထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ေတြပါ ျမွဳပ္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္လို ရုန္းထြက္ရမလဲ။ ဒီစစ္အာဏာရွင္ေတြကို မျဖဳတ္ခ်ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္ၾကီးကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္လို႕ ရမွာတဲ့လဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ရိုးရိုးသားသား၊ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားနဲ႕ ဘယ္လို ရုန္းကန္လို႕ ရမွာတဲ့လဲ။ တကၠသိုလ္ပရ၀ုဏ္ေတြအထဲထိ ေရာက္ေနတဲ့ ႏွစ္လံုးထီ၊ သံုးလံုးထီေတြ၊ ရာဘေဆးေတြ၊ စာကူးခ်ပညာေရးစနစ္ေတြ၊ အမွတ္၀ယ္စနစ္ေတြကို ေက်ာ္လႊားျပီး ဆရာမတို႕ကေကာ ဘယ္လို ပညာေရးအဆင့္အတန္းကုိ ျမွင့္တင္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ"

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွ သင္ၾကားထားေပးျခင္းမရွိေသာ ပကတိအရွိတရား ဘ၀ပညာမ်ားကို ရရွိထားေသာ တပည့္ငယ္ကို ၾကည့္ရင္း ဆရာမ ငိုင္သြားမိသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တပည့္ေလးကို သတိၾကီးၾကီးႏွင့္ လုပ္စရာရွိတာမ်ားလုပ္ဖို႕ သတိေပးရသည္။ တပည့္ငယ္ႏွင့္ လမ္းခြဲျပီးခ်ိန္အထိ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၊ ဆရာမမ်ားက ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္တြင္းမွ သိပ္မရွိေသးၾက။

ျပတင္းေပါက္မွန္တခုေပၚမွာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားပါေသာ စာရြက္ေလးကို ၾကည့္ရင္း သူမ ျပံဳးမိသည္။ ျပီးေတာ့ သူမအိတ္ထဲမွ ႏွဳတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးကို ထုတ္ျပီး စာရြက္မကပ္ထားေသာ ျပတင္းမွန္မ်ားေပၚတြင္ စစ္အစိုးရျဖဳတ္ခ်ေရး- ဒို႕အေရး ဟု လိုက္ေရးလိုက္မိသည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္ေဆးရန္အေျဖလႊာတခ်ိဳ႕ ရံုးခန္းထဲ က်န္ခဲ့တာမို႕ ေက်ာင္းေစာေစာလာခဲ့မိတာကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေက်နပ္မိတာေတာ့အမွန္။ လွံဳ႕ေဆာ္စာ စာရြက္မ်ား လက္ထဲမွာ မရွိေပမယ့္ သူမတို႕ မိန္းကေလးမ်ားရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြထဲမွာ ႏွဳတ္ခမ္းနီေတာင့္မ်ား ကိုယ္စီေဆာင္ထားေလ့ရွိပါသည္။ အဆိုပါ ႏွဳတ္ခမ္းနီေလးမ်ားျဖင့္ လူအမ်ားျမင္ႏိုင္ေသာ မွန္မ်ားေပၚတြင္ လွံဳ႕ေဆာ္စာမ်ား လိုက္ေရးထားပါက ႏွဳတ္ခမ္းနီ လွံဳ႕ေဆာ္စာမ်ားကလဲ တနည္းတဖံုျဖင့္ လူထုလွဳပ္ရွားမွဳကို ေထာက္ကူျပဳမည္ မလြဲ............။

တိုက္ပြဲ (၄)- ၾကက္ေျခခတ္၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲ

အခ်ိန္ကား- ၂၀၁၁ ခုႏွစ္
ေနရာကား- ဧရာ၀တီတိုင္း

"မမ၊ ေကာ္ဖီေသာက္ပါဦးရွင့္"
သူနာျပဳဆရာမ ေဖ်ာ္ေပးေသာ ေကာ္ဖီကို ဟန္ပင္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ အားရပါးရ ေမာ့ခ်လိုက္မိသည္။
"ၾသ၀ါဒခံယူပြဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား မမ"
"ေနာ္ေဆးရယ္။ မသိတာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႕၊ ေမးေနေသးတယ္။ တို႕လဲ လူနာေတြ ေဆးကုခ်င္လို႕ ဆရာ၀န္လုပ္တာပါဟယ္။ သူတို႕နဲ႕က်မွပဲ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ဆရာ၀န္လား၊ မူလတန္းေက်ာင္းသူလားဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး။"
"တိုးတိုးေျပာမမ။ ေတာ္ၾကာ ဟိုၾကံ့ဖြတ္သူနာျပဳမ ၾကားသြားလို႕ တိုင္ေနဦးမယ္"
"အမယ္ေလး။ တိုင္စမ္းပါေစဟယ္။ နယ္ေျပာင္းခံရရံုမကလို႕ အလုပ္ထုတ္ခံရရင္ေတာင္ တို႕မွာ နားေအးပါးေအး ေနရဦးမယ္။ ခုေတာ့ တခါလာ ၀န္ၾကီး၊ တခါလာ ဒု၀န္ၾကီး၊ တခါလာ တိုင္းမွဴးနဲ႕ တေယာက္ျပီးတေယာက္လာျပီး ၾသ၀ါဒေပးေနၾကတာ။ တို႕မွာ အလုပ္ပ်က္၊ အကိုင္ပ်က္နဲ႕။ ဒီၾကားထဲ သူတို႕အလာမွာ လက္အုပ္ေလးေတြ ခ်ီျပီ ၾကိဳရေသးတယ္။ ဘယ္နဲ႕ဟယ္။ လူ႕အသက္ကယ္တဲ့ လက္ဆိုျပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေက်နပ္ေနတာ။ ခုမွပဲ လူသိရွင္ၾကား လူသတ္သမားေတြကို လက္အုပ္ခ်ီေနရတယ္။ ကိုယ့္လက္ကိုေတာင္ ကိုယ္ မသတီေတာ့ဘူး"
"မမ။ ဒီေန႕ တခုခုျဖစ္လာတယ္ထင္တယ္။ ဒီလိုေျပာတာ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး"
"ဘာမွမျဖစ္လာပါဘူးေနာ္ေဆးရယ္။ တို႕စိတ္ကုန္ေနတာၾကာျပီ။ ေျပာမထြက္ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ မခံခ်င္စိတ္ေတြ အျပည့္ပဲ။ ရွစ္ေလးလံုးတုန္းက ေဆးရံုထဲ ၀င္ပစ္တာေတြ သိျပီးကတည္းက သူတို႕ မ်က္ႏွာေတြကို ျမင္ရရင္ မ်က္စိထဲ ဆံပင္ေမႊးစူးသလို ခံစားေနရတာ"
"မမေတာင္ ဒီလိုခံစားရရင္ ေနာ္ေဆးတို႕ဆို ပိုဆိုးတာေပါ့ မမရယ္။ ရြာမွာတုန္းကဆိုရင္ေလ သူတို႕၀င္လာျပီဆိုရင္ ဘယ္သူအသတ္ခံရမလဲ၊ ဘယ္သူ မုဒိမ္းက်င့္ခံရမလဲဆိုျပီး တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေနၾကရတာ။ ကေလးေတာင္ သူတို႕လာျပီေျပာရင္ အငိုတိတ္တယ္။ အဲေလာက္ထိ ရမ္းကားၾကတာ။ အျပစ္မဲ့ လူေတြကို အျပစ္ရွာျပီး သတ္ျဖတ္တာ၊ ရြာမီးရွိဳ႕တာေတြ ျမင္ရ၊ ၾကားရဖူးေတာ့ သိပ္မုန္းတာပဲ မမရယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ဗမာဆို မုန္းေနတာ"
"မမလဲ ဗမာပါပဲ ေနာ္ေဆးရယ္။ မမတို႕ ဗမာေတြက ေနာ္ေဆးတို႕ေတြကို ဒီလိုလုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ေတြက လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ပါ၀င္ေနတဲ့ စစ္တပ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ျပီး လုပ္ေနၾကတာပါ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဗမာလူမ်ိဳးေတြအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူေတြအားလံုးက စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ ဖိႏွိပ္ခံေနၾကရတာပါ"
"ဟုတ္ပါမယ္ မမ။ မမတို႕နဲ႕ နာဂစ္ကယ္ဆယ္ေရး လိုက္မိေတာ့မွ ေနာ္ေဆး သေဘာေပါက္သြားတာပါ။ ေနာ္ေဆးတို႕ တိုင္းရင္းသားေတြကိုတင္ သတ္ျဖတ္ႏွိပ္စက္ေနတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ဗမာလူမ်ိဳးေတြကိုလဲ ဖိႏွိပ္လိုက္ၾကတာေနာ္။ ကူညီကယ္တင္မယ့္ လူေတြကိုလဲ တိုင္းျပည္ထဲ အ၀င္မခံဘူး။ ဒုကၡဆင္းရဲ ေရာက္ေနၾကသူေတြကိုလဲ မေစာင့္ေရွာက္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ မေနႏိုင္လို႕ အေလာင္းေတြစုျပီး သျဂိဳလ္ေပးသူေတြကိုလဲ ဖမ္းလားဆီးလားနဲ႕"
"က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္သူတေယာက္အေနနဲ႕ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ျပန္ၾကားရတိုင္း၊ ျပန္ေတြးမိတိုင္း ေအာ့ႏွလံုးနာမိတယ္ ေနာ္ေဆးရယ္။ အေရးထဲ ေသစာရင္းလူနာမည္ေတြကို သူတို႕ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေထာက္ခံမဲထည့္တဲ့ စာရင္းထဲ လိုက္ထည့္ေနတာက တမ်ိဳး"
"ဟုတ္တယ္မမရယ္။ ဒါလား လူထုဆႏၵ။ မုန္တိုင္းေရာက္ တမလြန္ေရာက္သြားသူေတြရဲ႕ အေလာင္းေတြကိုက်ေတာ့ ပုပ္ပြေနမွ သျဂိဳလ္ၾကျပီး၊ ဒီလူေတြရဲ႕ နာမည္ေတြကိုက်ေတာ့ ေထာက္ခံမဲထည့္တဲ့ စာရင္းထဲ ထည့္ထားတာကို လူထုဆႏၵ အျပည့္အ၀ ရထားတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒလို႕ ေျပာေနတာမ်ား၊ သူတို႕မို႕ မရွက္မေၾကာက္"
"ဟိုတေလာက ေရြးေကာက္ပြဲကေကာ ဘာထူးလို႕လဲ ေနာ္ေဆးရယ္။ ၾကိဳတင္မဲေတြ လိုက္ေကာက္ၾကတာပဲေလ။ တို႕ေတြအားလံုး ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္မွ မရခဲ့ၾကတာ"
"အဲဒီတုန္းက ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ မရေပမယ့္ အခ်ိန္ေတာ့ မေႏွာင္းေသးဘူး မမ။ ေနာ္ေဆးတို႕ေတြ သူတို႕လုပ္ရပ္ေတြကို လက္မခံဘူးဆိုတဲ့ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကိုေတာ့ တနည္းနည္းနဲ႕ ေဖာ္ထုတ္ၾကရမယ္"
"ေျပာပါဦးေနာ္ေဆး။ ေနာ္ေဆးက ဘယ္လိုနည္းေတြ ေတြ႕ထားလို႕လဲ"
"အေထြေထြ သပိတ္မေပၚေသးေပမယ့္ ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲလွဳပ္ရွားမွဳေတာ့ လုပ္လို႕ရမယ္ထင္တယ္ မမ"
"ေျပာက္က်ားနည္းဆိုလို႕ လူတိုင္းအလြယ္တကူ ပါ၀င္ႏိုင္တဲ့ နည္းေတြနဲ႕ စသင့္တယ္ထင္တယ္"
"ဟုတ္တယ္ မမ။ ဥပမာ- သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြထဲက အစိုးရဦးတည္ခ်က္ဆိုတာေတြ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြကို ၾကက္ေျခခတ္ျပီး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာကေတာ့ လူတိုင္းအလြယ္တကူ လုပ္လို႕ရတယ္။ အဲဒီၾကက္ေျခခတ္ထားတဲ့ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းေတြကို သစ္ပင္ေတြ၊ အုတ္နံရံေတြမွာ လိုက္ကပ္ထားလို႕လဲ ရတယ္။ ရံုးေတြ၊ ဆိုင္ေတြမွာလဲ ဖတ္ျပီးရင္ မသိမသာ ၾကက္ေျခခတ္ထားလိုက္ရင္ ေနာက္လူက ျမင္သြားမွာပဲ"
"ဟုတ္တယ္။ ဒါလဲ လွဳပ္ရွားမွဳတခုပဲ။ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါၾကည့္ျပီး လူတိုင္းပါလို႕ရတယ္။ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို ၾကက္ေျခခတ္သေကၤတနဲ႕ ေဖာ္ထုတ္ျပလို႕ရတယ္"
ေဒါက္တာၾကဴၾကဴက ေျပာရင္းဆိုရင္း၊ သူမေရွ႕မွာရွိေသာ က်န္းမာေရးစာေစာင္၊ မဂၢဇင္းမ်ားမွ ဦးတည္ခ်က္စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ၾကက္ေျခခတ္ စလုပ္ခ်ိန္တြင္ ေနာ္ေဆးကလဲ ေဆးရံုထဲမွ သတင္းစာမ်ားကို သြားယူေလေတာ့သည္။ ၾကက္ေျခခတ္ သေကၤတမ်ားပါေသာ သတင္းစာမ်ား၊ စာေစာင္မ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ားျဖင့္ စစ္မွန္ေသာ ဆႏၵကို ေဖာ္ထုတ္ၾကသည့္ တိုက္ပြဲမ်ား လူထုၾကားသို႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕လာျခင္းျဖင့္................................။

တိုက္ပြဲ (၅)- အေမွာင္တိုက္ပဲြ

အခ်ိန္ကား- ၂၀၁၁ ခုႏွစ္
ေနရာကား- ရန္ကုန္တိုင္း

"ေတာက္။ မီးကပ်က္ျပန္ျပီကြာ"
ဦးစိတ္တို၏ ေတာက္ေခါက္သံက အေမွာင္ႏွင့္ အတူ ထြက္ေပၚလာသည္။ အေၾကာင္းသိေသာ သားႏွင့္ သမီးကလဲ အခန္းထဲက ထြက္လာၾကသည္။ မီးပ်က္လွ်င္ ဖေယာင္းတိုင္ေျခြတာသည့္အေနျဖင့္ မိသားစုအားလံုး အခန္းတခန္းထဲမွာပဲ စုေနၾကသည္။ စာက်က္သူကလဲ ၀ါက်င့္က်င့္ ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာင္ေလးျဖင့္ စာက်က္ၾကရသည္။ ဖခင္၏ လုပ္စာေလးတခုတည္းႏွင့္ တအိမ္လံုးစားေနၾကရေသာ မိသားစုေလးအတြက္ သူမ်ားေတြလို အက္ဗာတာ အိပ္မက္ေတြလဲ မမက္ႏိုင္ပါ။
"အမယ္ေလး၊ လာၾကပါဦးေတာ္"
အိမ္ေနာက္ေဖးဘက္မွ အသံၾကားေတာ့ သားသမီးႏွစ္ေယာက္က ျပံဳးၾကသည္။ ဦးစိတ္တိုက ပုဆိုးကို ခပ္တိုတုိျပင္၀တ္ရင္း ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္သည္။
"ဒီမိန္းမကြာ။ ကေလးပဲ ႏွစ္ေယာက္ရေနျပီ။ ခုထိ သရဲေၾကာက္တုန္း"
မေက်မနပ္ျဖင့္ ေရရြတ္မိေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ေနာက္ေဖးအိမ္သာမွ ျပန္ထြက္လာေသာ မိန္းမျဖစ္သူကို ဖေယာင္းတိုင္ေလးျဖင့္ သြားၾကိဳရျပန္သည္။
"ရွင္ကလဲေတာ္။ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းၾကီးကို။ က်ဳပ္ေၾကာက္တာေပါ့"
အိမ္ထဲျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေဒၚပိစိကလဲ ထံုးစံအတိုင္း အရွက္ေျပေျပာသည္။ ၾကားေနၾက စကားမို႕ ဘယ္သူမွ ဘာမွ ျပန္မေျပာၾက။

"ငါတို႕ဘ၀ေတြလဲ ဘယ္ေတာ့မ်ားက်မွ အေမွာင္ထဲက လြတ္မလဲ မသိပါဘူးကြာ"
"ရွင္က ဘယ္အေမွာင္ကို ေျပာေနတာတုန္း"
"ေၾသာ္- ဒီမိန္းမ။ မီးေမွာင္တာကို ေျပာတာေပါ့။ ငါ့မွာ တေန႕လံုး အလုပ္က ပင္ပန္းလာျပီး အပ်င္းေျပစာအုပ္ေလး ဖတ္ခ်င္တာေတာင္ မဖတ္ရဘူး။ မီးက ပ်က္ျပီ"
"သိပါဘူးေတာ္။ ေစ်းမွာ ဟိုေကာင္မေတြ ေျပာသံၾကားတာေတာ့ အေမွာင္က ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္တဲ့။ မီးမလာတဲ့ အေမွာင္က တမ်ိဳး။ ေနာက္တမ်ိဳးက စစ္အစိုးရရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ တိုင္းျပည္တခုလံုးက်ေနတာကလဲ အေမွာင္ထဲ ေရာက္ေနတာပဲတဲ့"
"ဟ။ မင္းတို႕က ႏိုင္ငံေရးေျပာေနၾကတာလား"
"ႏိုင္ငံေရးဆိုတာလဲ က်ဳပ္တို႕အေရးပါပဲ ေတာ္ရယ္။ က်ဳပ္တို႕ႏိုင္ငံၾကီးတိုးတက္မွ က်ဳပ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြလဲ တိုးတက္မွာေပါ့ေတာ္။ ခုေတာ့ က်ဳပ္မွာေလ၊ ေစ်းေရာင္းတာေတာင္ ေအးေအးေဆးေဆး မေရာင္းရဘူး။ ေစ်းေခါင္းေတြ ေၾကာက္ရ၊ စည္ပင္ေတြ ေၾကာက္ရနဲ႕။ ဒီၾကားထဲ ေစ်းေတြက တက္ေတာ့ အျမတ္မရပဲ အရင္းထဲက မပါသြားေအာင္ေတာင္ မနည္းေျပာေရာင္းေနရတာ။ ခုဆို က်ဳပ္ဘုရားရွိခိုးရတာေတာင္ စိတ္မေျဖာင့္ဘူးေတာ္။ ငါးပါးသီလခံျပီး အေလးခိုးေနရတာ မေကာင္းပါဘူးရွင္"
"ငါတို႕လဲ မထူးပါဘူးကြာ။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ရံုးကားေမာင္းတယ္ဆိုတာနဲ႕ ဆီခိုးတာနဲ႕က ဒြန္တြဲေနတာပဲ။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္လဲ လခက ေလာက္မွ မေလာက္တာ"
"တခါတေလ၊ က်ဳပ္စဥ္းစားမိတယ္။ ကေလးေတြၾကီးလာရင္ စာရိတၱေကာင္းဖို႕ သင္ေပးရမွာလား၊ အေနအစားေခ်ာင္ေအာင္ ဘာမဆိုလုပ္ဖို႕ သင္ေပးရမွာလားလို႕"
"ေဟ"
ဦးစိတ္တို ငိုင္သြားသည္။ အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ၾကားမွ သူ႕မိန္းမမ်က္ႏွာကို ျပန္ၾကည့္မိသည္။
"က်ဳပ္တကယ္ေျပာေနတာ။ က်ဳပ္ေလ၊ စိတ္မေကာင္းဘူး သိလား။ ေစ်းထဲမွာ ေျပာေနၾကတာေတာ့ ဒါေတြဟာ စစ္အစိုးရေၾကာင့္တဲ့။ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကိုယ္တိုင္က စာရိတၱေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး တိုင္းျပည္ဘ႑ာခိုးစားေနၾကမွေတာ့ တတိုင္းျပည္လံုးမွာလဲ သူခိုးၾကီး၊ သူခိုးေလးေတြ ျပည့္ေနေတာ့မွာေပါ့တဲ့"

စကား၀ိုင္းက အတန္ၾကာတိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကေလးမ်ားလဲ စာဖတ္ရင္း စားပြဲေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနၾကသည္။ ဦးစိတ္တိုက ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည္။ ေဒၚပိစိကလဲ နံရံမွီျပီး ငိုက္ေနသည္။
"ေဟာ- မီးလာျပီေတာ့"
မီးျပန္လာသျဖင့္ ေဒၚပိစိက ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္သြားသည္။
"မီးခလုတ္ေတြ သြားပိတ္လိုက္စမ္း"
"ရွင္ဘာေျပာတယ္"
"ဟုတ္တယ္။ မီးခလုတ္ေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္။ ဒီနည္းနဲ႕ ငါတို႕တိုင္းျပည္ကို ကယ္တင္ရမယ္"
ေဒၚပိစိက အလန္႕တၾကားျဖင့္ ဦးစိတ္တိုကို ၾကည့္သည္။
"ငါတို႕ေတြက သူတို႕မီးျဖတ္ရင္ မီးမလာဘူးဆိုျပီး စိတ္ညစ္၊ သူတို႕မီးေပးရင္ မီးလာျပီဆိုျပီး ေပ်ာ္နဲ႕ သူတို႕ျခယ္လွယ္သမွ် ငံု႕ခံေနမွေတာ့ တတိုင္းျပည္လံုး သူတို႕လက္ထဲ ေရာက္ေနတာ ဆန္းသလားကြ။ ဒီေတာ့ အာဏာဖီဆန္ရမယ္။ သူတို႕မီးေပးတဲ႕ ေန႕ေတြမွာလဲ တတ္ႏိုင္သမွ် အေမွာင္ခ်ျပီး အာဏာဖီဆန္ရမယ္။ မီးမေပးတဲ႕ ေန႕ေတြမွာလဲ မီးေပးဖို႕ လွ်ပ္စစ္ရံုးေတြကို သြား၀ိုင္းျပီး ေတာင္းဆိုရမယ္။ မင္းလဲဒါကို ေစ်းထဲမွာေျပာ။ ငါလဲ လူေတြကို ေျပာမယ္။ ဒီလိုအာဏာဖီဆန္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြနဲ႕မွ ငါတို႕ တိုင္းျပည္တခုလံုး အေမွာင္က်ေနတာကို ကယ္ႏိုင္မွာေပါ့ကြ"

ဦးစိတ္တိုစကားဆံုးေတာ့ ေဒၚပိစိက မီးခလုတ္ကို အျမန္သြားပိတ္လိုက္သည္။ အာဏာဖီဆန္သည့္ အေမွာင္တိုက္ပြဲစေလျပီ။ မတရားသည့္ အမိန္႕အာဏာဟူသမွ်ကို တတ္ႏိုင္သည့္နည္းလမ္းျဖင့္ ဖီဆန္သည့္ တိုက္ပြဲမ်ား တႏိုင္ငံလံုးကို ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားျခင္းျဖင့္...........။

ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲမ်ားမွသည္၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရးဆီသို႕



ခင္မမမ်ိဳး (၂၆၊ ၃၊ ၂၀၁၁)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

သားႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား (ခင္မမမ်ိဳး)

သားႏွင့္အျခား၀တၳဳတိုမ်ား (ခင္မမမ်ိဳး)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ေမတၱာတရား ရွာပံုေတာ္ (၀တၳဳတို)

(၁)

"ေမေမ ဒီေန႕အားလားဟင္"
"မအားဘူး သမီးရဲ႕၊ ေမေမ သြားစရာရွိတယ္"
"ေမေမကလဲ အျမဲတမ္း အလုပ္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတာခ်ည္းပဲ"
"ဒီေန႕က အစည္းအေ၀းရွိလို႕ပါ သမီးရယ္။ သမီး ဘာလုပ္ခ်င္လို႕လဲ"
"ေမေမနဲ႕တူတူ မုန္႕သြားစားမယ္ေလ။ -----ဆိုင္က ဖက္ထုပ္ေၾကာ္က အရမ္းေကာင္းတာ ေမေမရ"
"မုန္႕သြားစားတာပဲ သမီးရယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သြားစားေလ။ သမီးက ကိုးတန္းေက်ာင္းသူၾကီးေတာင္ ျဖစ္ေနျပီပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ပိုက္ဆံကို ကိုင္သံုးလို႕ ရေနျပီပဲဟာ။ ဘာလဲ- ဖြားဖြားဆီက မုန္႕ဖိုးမေတာင္းရေသးလို႕လား။ ေရာ့- ေမေမ့ဗီဒိုေသာ့။ ၾကိဳက္သေလာက္ယူသြား"

ဖက္ထုပ္ေၾကာ္စားျပီးရင္ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ရေအာ္ေနာ္ ဆိုေသာစကားကို ဆက္ေျပာဖို႕ ျမတ္ႏိုးမွာ အင္အားမရွိေတာ့။ ေသာ့ေလးကိုင္ျပီး ငိုင္ေနမိခ်ိန္မွာ ေမေမက သူမေဘးကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။

စိတ္ညစ္ညစ္ျဖင့္ ေမေမ့ဗီဒိုကို ဖြင့္ျပီး အံဆြဲထဲမွ ေငြစကၠဴအုပ္မ်ားကို စိတ္ပ်က္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။

ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္တဲ့ စကၠဴစုပ္ေတြပဲ။ သားအမိၾကားက ေမတၱာတရားေတြကိုေတာင္ ၀င္ရွဳပ္ေနေသးတယ္။ ေမေမကလဲ သူ႕နား ကပ္လိုက္တာနဲ႕ ေငြေတာင္းဖို႕ပဲ ထင္ေနတယ္။ ဒုကၡပါလားေနာ္။

သူမ တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္မိသည္။



(၂)

"ေမေမေရ၊ ေရွ႕လက်ရင္ သမီးဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ျပည့္ျပီေနာ္။ သမီးကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေပးရမယ္"
"စိတ္မပူပါနဲ႕ သမီးရယ္။ ေမေမ့သမီးေလးကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ အားလံုး ျပင္ဆင္ျပီးသား"

သမီးက ဘာလိုခ်င္လို႕လဲ လို႕ ေမးလာခဲ့ရင္ ေမေမနဲ႕အတူ ေခ်ာင္းသာ အလည္ သြားခ်င္တယ္လို႕ ေျပာဖို႕ အားခဲထားခဲ့ေပမယ့္ ေမေမျပန္ေျပာတဲ့ အသံမွာက ေလးနက္မွဳေတြ ပါေနတာမို႕ သူမ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေနလိုက္ေတာ့သည္။ ေက်ာက္ခဲစုတ္ေတြလို႕ သူမေခၚေ၀ၚ သံုးစြဲတတ္ေသာ ျဖဴနီျပာ၀ါ အေရာင္မ်ိဳးစံုသည့္ ရတနာ ပစၥည္းတမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ ျဖစ္လာဦးမွာပါဟု စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ေတြးလိုက္မိသည္။

တကယ္တမ္း ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕မွာက်ေတာ့ သူမမ်က္စိေရွ႕ေရာက္လာတာက ေက်ာက္ခဲစုတ္ေတြ မဟုတ္။ လူေတြ ျဖစ္ေနျပန္သည္။

"သမီးေလးက သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ"

ေမေမ့ မိတ္ေဆြ အျငိမ္းစားတရားသူၾကီး တေယာက္ရဲ႕ ဇနီးသည္ အန္တီၾကီးက ေျပာသည္။ သူမကေတာ့ ဘာကို ကံေကာင္းမွန္းမသိေလေတာ့ အလိုက္အထိုက္ ေခါင္းျငိမ့္ျပီး သြားျဖီးျပ လိုက္ရသည္။ မ်ားမၾကာခင္ ေမေမ့မိတ္ေဆြ ေရွ႕ေနတေယာက္ ေရာက္လာျပန္သည္။ ဒီေတာ့မွ သေဘာေပါက္သည္။ ေမေမ့ေမြးေန႕လက္ေဆာင္က အေမြဆက္ခံပိုင္ခြင့္ႏွင့္ ဆိုင္ေသာ စာခ်ဳပ္ စာတမ္းမ်ား။

ဧည့္သည္ေတြ ျပန္သြားေတာ့ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ဖြားဖြားအခန္းထဲ သြားထိုင္ေနျဖစ္သည္။

"ေရာ့- ေျမးေလး"
"ဘာလဲဟင္ ဖြားဖြား"
ဖြားဖြားက ျမကို စိန္မ်ား ၀ိုင္းထားေသာ လက္စြပ္ကို သူမလက္မွာ လာစြပ္သည္။
"ဒီျမလက္စြပ္က ဖြားဖြားတို႕ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ထိန္းသိမ္းလာတဲ့ ပစၥည္း။ ေျမးေလးကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေပးတာ"

ဖြားဖြား အခန္းထဲက မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ ေတာက္ေနေသာ လက္စြပ္ၾကီးကိုၾကည့္ျပီး သူမမွာ ငိုရက္ခက္၊ ရီရခက္။

(၃)

"သမီးဆီ ေဖၾကီးလာတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ"

ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘတို႕ၾကားက မာနတရားေတြေၾကာင့္ ကြဲကြာသြားခဲ့ေသာ ေဖၾကီးကို ေတြ႕ဖို႕ ဆိုျပီး ေဖၾကီးရွိရာျမိဳ႕သို႕ သူမ တကူးတက လိုက္သြားခဲ့သည္။ ေဖၾကီးက ၀မ္းသာအားရ ၾကိဳဆိုပါသည္။ သို႕ေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပျပီး အတူေနျခင္းကားမရွိ။ အိမ္ေထာင္သစ္ထူထားရင္လဲ ကိစၥမရွိ၊ မိေထြးနဲ႕ တည့္ေအာင္ ေပါင္းပါမယ္လို႕ ေတာင္းပန္လဲ မရ။ သူမကို သပ္သပ္ထားေလသည္။ တျမိဳ႕တည္း မေနလို႕ ေ၀းတာက အသာထားလို႕ တျမိဳ႕တည္း အတူေနေတာ့လဲ မေတြ႕ၾကရျပန္။ တခါတရံမွ ေတြ႕ျဖစ္ၾကေလသည္။

"ေဖၾကီးကလဲ သမီးဆီ လာခ်င္တာေပါ့။ အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနလို႕ပါ သမီးေလးရယ္။ ေရာ့သမီး- ဒါေတြယူထား"

ေဖၾကီးက ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သားေရအိတ္နက္ထဲက ေငြစကၠဴအုပ္ေတြ ထုတ္ျပီး သူမလက္ထဲ လာထည့္သည္။

"ဒါေတြက ဘာလုပ္ဖို႕လဲဟင္"
"သမီးေလး သံုးခ်င္တာသံုးဖို႕ေပါ့"
"စိတ္ညစ္တယ္။ ေမေမက ေငြေတြ လႊဲလိုက္၊ ေဖၾကီးက ပိုက္ဆံေတြ လာေပးလိုက္နဲ႕"

"ဘာ၊ သမီးအေမက ေငြေတြလႊဲေပးတယ္ ဟုတ္လား။ သမီးက ဘာလို႕ လက္ခံရတာလဲ"
"လက္မခံလို႕ ရမလား။ ဘဏ္က ဖုန္းဆက္တာကိုး"
"အို၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖၾကီးဆီမွာ ရွိရင္ေတာ့ ေဖၾကီးတာ၀န္ေပါ့။ သူပို႕စရာ မလိုပါဘူး။ သူက တလကို ဘယ္ေလာက္ပို႕ေပးလဲ။ သူ႕ထက္ ႏွစ္ဆ သမီးကို ေဖၾကီးေပးမယ္"

ေဖၾကီးမ်က္ႏွာကို အံ့ၾသစြာ ေငးၾကည့္ရင္း ဘာျပန္ေျပာရမည္ပင္ မသိေတာ့။ ေဖၾကီးနဲ႕ေတြ႕ရင္ တရုတ္တန္းမွာ ေၾကးအိုးဆီခ်က္ လိုက္ေကၽြးရန္ ပူဆာဖို႕ စဥ္းစားထားခဲ့ေသာ စကားလံုးေလးမ်ားက အသံအျဖစ္ ေပၚထြက္မလာခဲ့ေတာ့ပါ။

(၄)

"ဒီေန႕အားလားဟင္ မမၾကီး"
"ေဟာၾကည့္။ မမၾကီး ေျပာထားတာကို ေမ့ေနျပန္ျပီ။ ဒီေန႕ ေန႕လည္ အထူးေဒသ (----) က ဧည့္သည္ေတြနဲ႕ ေတြ႕ဖို႕ခ်ိန္းထားတယ္ေလ။ ျမတ္ႏိုးပါ လိုက္ခဲ့ရမယ္"
"မမၾကီးရယ္။ ေနာက္ေန႕မွ ေတြ႕လို႕ မရဘူးလား"
"ဘာျဖစ္လို႕လဲ"
"ေက်ာက္ဆည္က ဆင္အက သြားၾကည့္ခ်င္လို႕ပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတာေတာင္ လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ မမၾကီးနဲ႕ တူတူသြားခ်င္လို႕"

"ဒီေကာင္မေလးကေတာ့ လုပ္ျပန္ျပီ။ တီဗြီမွာလဲ ၾကည့္လို႕ရေနတဲ့ဥစၥာ။ ကဲ-ကဲ-ေနာက္မွ မမၾကီးလိုက္ပို႕မယ္ေနာ္။ ဒီေန႕ေတာ့ သစ္လုပ္ငန္းကိစၥ ေျပာရမွာမို႕ အေရးၾကီးတယ္"

"ဒါဆို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ပဲ လိုက္သြားရမလား"
"မလိုက္ရပါဘူး။ မမၾကီးနဲ႕ပဲ လိုက္ခဲ့ရမယ္။ ျမတ္ႏိုး။ သမီးအသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီေနာ္။ အေပ်ာ္အပါးေတြ မက္လို႕ မရဘူး။ လုပ္ငန္းကိစၥေတြမွာ အာရံုစိုက္ရေတာ့မယ္။ မမၾကီးမွာက မိဘေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြလဲ ရွိေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ျမတ္ႏိုးကိုပဲ ညီမအရင္းေလးလို ခ်စ္ေနရတာ။ ေနာက္ဆို ဒီလုပ္ငန္းေတြအားလံုး ျမတ္ႏိုးလက္ထဲကိုပဲ လႊဲထည့္ေပးေတာ့မွာ"

လာျပန္ျပီ- ေနာက္တေယာက္။

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်လိုက္ရံုမွ တပါး သူမ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။

(၅)
"ေျမးေလး"
ကုတင္ေပၚမွ ဖြားဖြားအသံက တိုးညင္းေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနသည္။
"သမီးေလးေရာက္ေနျပီ။ ဖြားဖြားဘာမွ မပူနဲ႕ေတာ့ေနာ္။ ဖြားဖြားကို သမီး ျပဳစုမယ္"

ဖြားဖြားက ေျဖးေျဖးေလး ေခါင္းခါသည္။ လက္ညွိဳးေလးျဖင့္ ရွိသမွ်လူေတြကို အျပင္ထြက္ခိုင္းသည္မို႕ အားလံုးထြက္သြားၾကသည္။

ဖြားဖြားအေျခအေနက မဟန္ေတာ့။ မီးစာကုန္ ဆီခန္းခ်ိန္ေရာက္ေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္လဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ အေ၀းၾကီးမွာ ေရာက္ေနရာက ဖြားဖြားအနီးသို႕ အေရာက္ျပန္သြားျဖစ္သည္။ အသက္မွီရရင္ကို သူမေက်နပ္သည္။ ဖြားဖြားကို သူမ နမ္းမည္။ ဖြားဖြားလက္ကေလးကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဆုပ္ကိုင္ထားမည္။

'ေသာ့"
ဖြားဖြားအသံက သိပ္မသဲကြဲ။ မနည္းအားစိုက္နားေထာင္ရသည္။

"စိန္ေသတၱာေသာ့ ျမဘုရားဆင္းတုထဲမွာ"

ၾကားရေသာစကားေၾကာင့္ သူမ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ လူအမ်ားအၾကားမွာ ထုတ္၀တ္ေနေသာ လက္၀တ္ရတနာမ်ားအျပင္ ဘိုးဘြားမ်ား စုေဆာင္းထားေသာ စိန္မ်ား သီးျခားသိမ္းထားတယ္လို႕သာ သိသည္။ သံုးဧကေက်ာ္က်ယ္၀န္းေသာ ျခံၾကီးရဲ႕ ေရွးအိမ္ၾကီးႏွစ္လံုးထဲက ဘယ္ေနရာမွာရွိမွန္းပင္ မသိခဲ့။ အိမ္ထဲမွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားေနတာကိုလဲ လူၾကီးေတြက ၾကိဳက္တာမဟုတ္၊ သူမကလဲ စာအုပ္ကလြဲရင္ ဘာမွစိတ္၀င္စားတာမဟုတ္ေတာ့ ေမ့ေတာင္ေမ့ေနခဲ့ျပီ။

"ေသတၱာက စာၾကည့္ခန္း မီးဖို"

စကားလံုးေလးမ်ားကို တိုးတိုးေလးေရရြတ္ရင္း ဖြားဖြားက ကံကုန္သြားသည္။ ဖြားဖြားကို ၾကည့္ရင္း သူမေၾကာင္ေနမိသည္။ အနမ္းေလးတခ်က္နဲ႕ေတာင္ သူမမွာ ႏွုတ္ဆက္ခြင့္ မၾကံဳလိုက္။ လက္ဖ၀ါးေလးလဲ မကိုင္လိုက္ရ။

စိန္ေသတၱာစုတ္က သူမအိပ္မက္ေလးကို အေႏွာင့္အယွက္ ၀င္ေပးသြားျပန္သည္။

(၆)
"မနန္းရယ္၊ ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေပးစမ္းပါ။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲလို႕"
အရမ္းခင္ေသာ အစ္မၾကီးတေယာက္ကို ေျပာလိုက္မိသည္။
"ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ"
"ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြကိုေကာ ၾကည့္ေပးစမ္းပါ။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲလို႕"
"ေဟ"

မနန္းက သူမကို ျပဴးတူးျပဲတဲ ျပန္ၾကည့္သည္။ အရမ္းခ်စ္ေသာ အဖြားဆံုးသြားတာမို႕ စိတ္အလြန္ ထိခိုက္ေနတာမ်ားလား ဆိုေသာ စူးစမ္းၾကည့္။

"ကၽြန္မဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာေလ ေငြသံ၊ ေရႊသံေတြ လႊမ္းေနတဲ့ ေမတၱာေတြကိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ ေငြစကၠဴေတြ၊ စိန္ေရႊရတနာေတြ၊ ပိုင္ဆိုင္မွဳ စာခ်ဳပ္စာတမ္းေတြ ဘာမွ မပါတဲ့ ေမတၱာတရားကို လိုခ်င္လြန္းလို႕ လိုက္ျပီး ရွာေဖြေနခဲ့တာလဲ ၾကာလွျပီ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြကသာ ကုန္သြားတယ္။ ေမတၱာတရား ရွာပံုေတာ္က အဆံုးမသတ္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မ၀န္းက်င္က လူေတြက ေမတၱာအစား ပစၥည္းဥစၥာေတြကိုပဲ ကၽြန္မဆီကို သယ္လာၾကတယ္။ ဒီလိုေတြ ျဖစ္ရေအာင္ ကၽြန္မရုပ္က ဥစၥာရူးရုပ္ ေပါက္ေနလို႕လား အစ္မရယ္။ ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြကေကာ ေလာဘအခိုးအေငြ႕ေတြ သန္းေနလို႕လား။ ဘာေတြမွားေနလို႕လဲ။ အဲဒါကို ကၽြန္မသိခ်င္တာပါ"

"မဟုတ္ပါဘူး။ ျမတ္ႏိုးေလးရယ္။ လူၾကီးေတြက ျမတ္ႏိုးကို ခ်စ္လြန္းလို႕ အရာရာျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးေနၾကတာပါ။ ဒါကို ျမတ္ႏိုးက တလြဲထင္ေနတာ။ အဲဒါေတြကလဲ ေမတၱာတရား ေတြပဲေလ"
“ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စိန္ေရာင္ေရႊေရာင္ ေမတၱာတရားေတြ အၾကားမွာ ကၽြန္မ မြန္းၾကပ္လြန္းေနျပီ မနန္းရယ္။ ဘယ္လိုအေရာင္၊ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစံုတရာမွ မပါတဲ့ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ေမတၱာတရားေလးကိုပဲ ကၽြန္မ လိုခ်င္တယ္။ ကၽြန္မကို တခုကူညီပါလား "
“မနန္း ဘာကူညီရမလဲ"
“ကၽြန္မနဲ႕ ခဏလိုက္ခဲ့။ မနန္းကို ျပစရာရွိတယ္"

ိမနန္းအား စာၾကည့္ခန္းထဲသို႕ သူမေခၚသြားလိုက္သည္။ ျမဘုရားဆင္းတုထဲကရေသာ ေသာ့ေလးျဖင့္ စာၾကည့္ခန္းထဲက ဘိုစတိုင္ မီးဖိုေလးထဲတြင္ ရွိေနေသာ ေသတၱာစုပ္ေလးကို ဖြင့္ျပလိုက္သည္။ အသံုးမျပဳတာ ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ မီးဖိုေလးမို႕ ေသတၱာမွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း။ ေသတၱာကို ဖြင့္ျပလိုက္ေတာ့ မနန္း မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ရတနာလုပ္ငန္း လုပ္ေနသူပဲ။ အေပြးျမင္ အပင္သိသည္ေပါ့။

"ဒါေတြကို မနန္းယူသြားလိုက္ေတာ့"
"ေဟ"
"လုပ္ငန္းေတြ ထူေထာင္ေပးပါ။ ရတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ေတြကို လွဴစရာရွိတာေတြ လွဴေပးပါ"
"မနန္းက ဘာလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေပးရမွာလဲ။ ပစၥည္းေတြ ထုခြဲဖို႕ကေတာ့ မပူနဲ႕။ မနန္းတတ္ႏိုင္ပါတယ္"

"အိမ္ျခံေျမ၊ ကားေတြေပါ့ မနန္းရယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒါေတြက တြက္ေခ်ကိုက္တယ္ေလ။ ျမိဳ႕ေပါင္းစံုမွာ အိမ္ေတြ၀ယ္၊ လူငွားေတြတင္ျပီး ပစ္ထားလိုက္။ ေျမကြက္ေတြ၀ယ္ျပီး ဘာမွ မလုပ္ပဲ ပစ္ထားလိုက္။ ျပီးေတာ့ တႏိုင္ငံလံုးမွာ စက္မွဳဇုံ ေျမကြက္ေတြ ျဖန္႕ျပီးလိုက္၀ယ္ထား။ ကားေတြလဲ ဒီအတိုင္းပဲ။ ကားေတြ၀ယ္ျပီး ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြနဲ႕ ခ်ိတ္။ အငွားရရင္ ထည့္ေပးလိုက္။ ေစ်းအေျခအေနၾကည့္ျပီး ထုတ္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုထုတ္။ ဒါမ်ိဳးေတြက မနန္းကၽြမ္းျပီးသားပါ။ တခုပဲ။ အဲဒါေတြအားလံုးမွာ ျမတ္ႏိုးနာမည္ လံုး၀ မသံုးနဲ႕"

"ေဟ။ ဟဲ့- အဲလိုလုပ္လို႕ မရဘူးေလ။ အဲဒီေလာက္ၾကီးက်ေတာ့လဲ မနန္းမလုပ္ရဲဘူး။ ဒီလိုဆိုလို႕ မနန္းက ျမတ္ႏိုးအေပၚ မရိုးမသားစိတ္ျဖစ္လာမယ္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကံၾကမၼာကို ေၾကာက္တာ။ ဆံုးရွံဳးကုန္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

"ရွံဳးကုန္ေတာ့လဲ ဘာျဖစ္လဲ မနန္းရယ္။ အစကတည္းက ဒီပစၥည္းေတြက ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ ေျခေတြလက္ေတြနဲ႕ ဖန္တီးထားတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ မနန္းေကာင္းမယ္ ထင္သလိုသာ လုပ္လိုက္။ အေရးၾကီးတာက ကၽြန္မနာမည္ကို လံုး၀ မသံုးပါနဲ႕။ ဘာစာရင္းမွလဲ မျပပါနဲ႕။ ကၽြန္မ ေငြလိုတဲ့အခါက်ရင္ မနန္းကို ေတာင္းမယ္ေလ။ အဲဒီက်ေတာ့လဲ မနန္းေပးခ်င္သေလာက္ေပးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လိုမယ္ေတာ့ မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္မက ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ေလးနဲ႕ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာစားခ်င္တာ။ ဘာပိုင္ဆိုင္မွဳမွလဲ မထားခ်င္ဘူး။ ေနဖို႕၊ စားဖို႕ ပိုက္ဆံေလးရွိရင္ လံုေလာက္ျပီ။ အဲလိုဘ၀ေလးနဲ႕ ေနလို႕ရတဲ့ ေနရာမွာပဲ သြားေနေတာ့မယ္"

"ျမတ္ႏိုးက ဘယ္သြားမွာလဲ။ ဘာလုပ္မွာလဲ"
"ေနရာကိုေတာ့ အတိအက် မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။ အဆင္ေျပသလိုေပါ့။ အလုပ္ကိုေတာ့ ေျပာလို႕ရတယ္။ ပစၥည္းမဲ့ ပညာတတ္လုပ္မယ္ေလ"

"ဘာရယ္။ တခါမွလဲ မၾကားဖူးဘူး"
"မၾကားဖူးရင္လဲ ဒီလိုပဲ မွတ္ထားလိုက္ေနာ္။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက မသိတာ ပိုေကာင္းပါတယ္ မနန္းရယ္။ မနန္း ေပ်ာ္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ဘ၀ကိုပဲ သိသထက္ ပိုသိေအာင္ လုပ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေငြကိုပဲ ကိုယ့္ဆီေခၚပါေနာ္။ ေငြေခၚရာေနာက္ကိုေတာ့ လူက လိုက္မသြားပါနဲ႕။ ေငြဆိုတာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာမွန္ေပမယ့္ ေလာကမွာ ေငြနဲ႕ လဲယူလို႕မရတဲ့ အရာေတြလဲ အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးတယ္။ တခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သားသမီးေတြ ရလာရင္ေတာ့ ကၽြန္မေျပာတဲ့ ဒီစကားေလးကို သတိရေပးပါ"

(၇)
"ဘာ- အတူတူ တြဲတက္ရမယ္၊ ဟုတ္လား"

ဖုန္းထဲမွ ၾကားလိုက္ရေသာ စကားသံေၾကာင့္ သူမတုန္လွဳပ္သြားသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားမ်ားႏွင့္ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖစ္ခဲ့ရေသာ သူမဘ၀ လမ္းခရီးတြင္ ႏွလံုးသားေရးရာမွာလဲ အလြဲလြဲ၊ အကြဲအျပဲမ်ားျဖင့္သာ ထပ္မံၾကံဳေတြ႕ရျပန္သည္။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးၾကားမွာ ေမတၱာတရား စကားလံုးေလးမ်ားျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ သူ႕ကို ဘ၀ခရီးေဖာ္အျဖစ္ လက္ခံရန္ သူမ စဥ္းစားထားခဲ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ သူလုပ္ခိုင္းေနေသာ ကိစၥတခုကို ျပန္စဥ္းစားရဦးမည္လို႕ ေျပာခ်ိန္တြင္ ျပန္ေျပာလိုက္ေသာ စကားလံုးက သူမစိတ္ကို ထိခိုက္သြားေစခဲ့သည္။

"ဟုတ္တယ္ေလ။ အိမ္ေထာင္ဘက္ဆိုတာက ဘ၀မွာ compatible ျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။ ဒီလိုပဲ အတူတူ တြဲတက္ၾကတာပဲ။ ျမတ္ႏိုးကိုလဲ ကိုယ္စိတ္၀င္စားေနတာၾကာခဲ့ျပီ။ ကိုယ္နဲ႕ compatible ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တယ္"

"ဒါဆို ကၽြန္မကို ရွင္ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တာ ရွင့္ဘက္္က ေမတၱာနဲ႕လား၊ တြက္ခ်က္မွဳနဲ႕လား"
"ျမတ္ႏိုးေျပာတာ ကိုယ္နားမလည္ဘူး။ အတူတူပဲေလ။ ျမတ္ႏိုးနဲ႕ ကိုယ္ေပါင္းစပ္ျပီး ဘ၀တခုကို တည္ေဆာက္မယ္။ ျမတ္ႏိုးမွာလဲ နာမည္နဲ႕ ပညာရွိျပီးသား။ ကိုယ့္မွာလဲ ဒါေတြ အတိုင္းအတာတခုအထိ ရွိျပီးသား။ ေပါင္းစပ္လိုက္မယ္။ အတူတူတြဲတက္မယ္"

"ဒါဆို တကယ္လို႕ ခင္ျမတ္ႏိုးဆိုတဲ့ ကၽြန္မ နာမည္က ဒီေလာကထဲမွာ မရွိေနခဲ့ဖူးဆိုရင္၊ အဲဒီနာမည္ေနာက္မွာ ဘယ္လိုပညာအရည္အခ်င္းမွ ရွိမေနခဲ့ဖူးဆိုရင္ ရွင့္ဘ၀ကို ကၽြန္မဘ၀နဲ႕ မေပါင္းစပ္ဖူးေပါ့"

"ကိုယ္ဆိုလိုတာက အဲလို မဟုတ္ပါဘူး"
"ကၽြန္မရွင့္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာခဲ့ျပီးသားပါ။ ကၽြန္မေလာကၾကီးထဲမွာ ရွာေဖြေနတာက ေမတၱာတရား၊ စစ္မွန္ျဖဴစင္တဲ့ ေမတၱာတရား။ ဘာလို ပစၥည္းဥစၥာ၊ ဂုဏ္ပကာသနေတြမွ မပါတဲ့ ေမတၱာတရား"

"ကိုယ္ကလဲ ျမတ္ႏိုးကို ေမတၱာရွိတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဘ၀ကို အတူတူ တည္ေဆာက္မယ္လို႕ ေျပာတာေပါ့။ အဲဒါေတြ ေျပာမေနနဲ႕။ ကိုယ္လဲ မျငင္းအားဘူး။ ကိုယ္ေျပာတာကို လုပ္ေပးႏိုင္မလား၊ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးလား ဆိုတာပဲေျပာ"

"ရွင္လုပ္ထားတဲ့ ကိစၥေတြ၊ ရွင္လုပ္ခိုင္းတဲ့ ကိစၥေတြက က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္လို႕ ကၽြန္မျပန္ သံုးသပ္ေနတာ။ ရွင္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ျပီးမွ ကၽြန္မကို ၾကားျဖတ္၀င္ျပီး လုပ္ခိုင္းေနတာဆိုေတာ့ လုပ္ေပးႏိုင္မယ္၊ မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မ အတိအက် မေျပာႏိုင္ေသးဘူး။ စဥ္းစားသံုးသပ္ ရဦးမယ္။ တတ္သိနားလည္သူေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ရဦးမယ္"

"အဲဒါေတြအတြက္ အခ်ိန္မရွိဘူး။ ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို ကိုယ္ေစာင့္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနျပီ။အခုအခ်ိန္မွာ ဒီကိစၥေလာက္ ဘာမွ အေရးမၾကီးဘူး"

"ဒါဆို ကၽြန္မတို႕ မဂၤလာပြဲကိစၥေတြကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ခဏေရႊ႕ဆိုင္းထားမလား"
"ဟုတ္တယ္။ ေရႊ႕ဆိုင္းမယ္။ ဒါလဲ ကိုယ့္ဘက္က စေရႊ႕တာေနာ္။ ထပ္ေျပာမယ္။ ခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ ကိစၥေလာက္ ဘာကမွ အေရးမၾကီးဘူး။ မဂၤလာပြဲကိစၥလဲ ကိုယ္စေရႊ႕တာ"

ခါးသီးစိတ္ပ်က္မွဳမ်ားက သူမရင္ထဲသို႕ တိုးေ၀ွ႕၀င္လာသည္။ ဒါဟာ မၾကာခင္မွာ သူမဘ၀ခရီးေဖာ္အျဖစ္ လက္တြဲဖုိ႕ ေရြးခ်ယ္ထားခဲ့သူတဲ့လား။

"ကၽြန္မေျပာတာကို ခဏေလး နားေထာင္ေပးပါေနာ္။ ဒီေလာက္ဆို ရွင့္ရဲ႕ စိတ္ကို ကၽြန္မ သေဘာေပါက္နားလည္သြားပါျပီ။ ရွင္အတူတူ ဘ၀တည္ေဆာက္ခ်င္တာက ကၽြန္မနဲ႕ဆိုတာေကာ ဟုတ္ရဲ႕လားရွင္။ ကၽြန္မနာမည္နဲ႕လား၊ ကၽြန္မဘြဲ႕ေတြ၊ ဦးေႏွာက္ေတြနဲ႕လားဆိုတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္စဥ္းစားပါဦး။ ရွင္လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္အေနနဲ႕ ရွင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္လို႕ ရွင့္စကားလံုးေတြက ညႊန္းဆိုေနတယ္။ ခုလဲ ရွင္လုပ္သမွ်ေတြကို ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး လိုက္မပံ့ပိုးေပးေတာ့ ေဒါသေတြထြက္ျပီး ႏွမခ်င္းမစာနာတဲ့ စကားလံုးေတြ ေျပာေနျပန္ျပီ။ ေလာကမွာ တည္ျမဲတဲ့ အရာဆိုတာ ဘာမွ မရွိပါဘူးရွင္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာေတာင္ ရွင္ဒီေလာက္ျဖစ္ေနရင္ တကယ္လို႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြ၊ အတတ္ပညာေတြကို ရွင္လိုခ်င္တဲ့ ဘ၀အတြက္ အသံုးမျပဳေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မွဳတခုခုမ်ား ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

ေျပာရင္း စိတ္ထိခိုက္လာသည္မို႕ သူမဖုန္းခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။

(၈)

ကားလမ္းေလးက ရွင္းလို႕ေနသည္။ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမမ်ားထက္ ဒီလို ေျမနီလမ္းေလးေပၚမွာ ကားေမာင္းရတာကို သူမ ပိုႏွစ္သက္မိသည္။

ေရွ႕နားက ကားလမ္းေဘးမွာ အလံတလူလူလြင့္ေနတာ လွမ္းျမင္ရသည္။ ေက်းရြာစာသင္ေက်ာင္းေလး တခု ထင္ပါရဲ႕။

မနန္းက ေျပာဖူးသည္။ လုပ္ငန္းအက်ိဳးအျမတ္ေလးမ်ားကို ေက်းရြာစာသင္ေက်ာင္းေလးေတြကို ပံုမွန္လွဴသည္တဲ့။ ခ်ိဳ႕တဲ့ျပီး ပညာေတာ္တဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ပညာသင္စရိတ္ေတြ ကူညီေပးသည္တဲ့။ အမည္မသိ အလွဴရွင္တဦးအေနျဖင့္။ မည္မွ် ေကာင္းလိုက္သည့္ စာသားေလးပါလဲ။ ေပးသူ၊ ယူသူအၾကားမွာ ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွလဲ မရွိ။ ငါဆိုေသာ အတၱေတြလဲ မရွိ။

အေတြးေလးနဲ႕အတူ သူမျပံဳးလိုက္မိသည္။

သို႕ေပမယ့္ သူမအျပံဳးက မၾကာလိုက္။
ကားေရွ႕မွ ျဖတ္ေျပးေသာ ကေလးငယ္ေလးကို ေတြ႕လိုက္ရတာမို႕ စတီယာရင္ကို အလန္႕တၾကားျဖင့္ ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္မိသည္။

၀ုန္းဆိုေသာ အသံတခုက ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။
မၾကာပါ။ ကားထဲက သူမထြက္လိုက္သည္။ စာသင္ေက်ာင္းထဲက ကေလးေတြ ေျပးထြက္လာတယ္ထင့္။ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ေလးမ်ားက သူမကားေဘးမွာ ၀န္းရံေနၾကသည္။

ေက်ာင္းဆရာလို႕ ယူဆရေသာ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ လူတေယာက္ရဲ႕ လက္ထဲမွာ သူမကိုယ္သူမ ျပန္ေတြ႕လိုက္ရျပန္သည္။

"ကေလးကို တိုက္မိမွာစိုးျပီး ဆြဲေကြ႕လိုက္တာျဖစ္မယ္။ သစ္ပင္ကို ၀င္တိုက္မိသြားတာ"

ေနာက္ထပ္ေရာက္လာေသာ ေက်ာင္းဆရာမေလးတေယာက္ကို ထိုလူက ရွင္းျပေနသည္။

"သနားပါတယ္ဗ်ာ။ ပြဲခ်င္းျပီးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ"

ေျပာေနေသာ ေက်ာင္းဆရာေလးရဲ႕ မ်က္၀န္းကို သူမၾကည့္လိုက္မိသည္။
ေမတၱာမ်က္၀န္း။

ဘယ္လို စိန္ေရာင္၊ ေရႊေရာင္၊ အတၱတရား၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိပဲ လူသားခ်င္းစာနာမွဳေပၚမွာ အေျခတည္သည့္ ေမတၱာမ်က္၀န္း။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ကိုတေယာက္ မေတြ႕ဖူး၊ မျမင္ဖူးခဲ့ေသာ ေမတၱာတရားရွိသူေတြရဲ႕ ၀န္းရံမွဳအၾကားမွာ ဘ၀ခရီးတခု အဆံုးသတ္သြားရသည့္အတြက္ သူမေက်နပ္မိပါသည္။

သူမႏွင့္ တူေသာ ရုပ္ခႏၶာ၊ အမည္နာမ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ စိန္ေရႊရတနာမ်ားကို ထားခဲ့ျပီး ေက်နပ္စြာ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ ေမတၱာတရား၊ သစၥာတရားမ်ား ရွာေဖြသည့္ သံသရာခရီးဆီသို႕ သူမေျခလွမ္းမ်ားက ဦးတည္လွ်က္။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၉၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ၾကယ္နီတပြင့္ (၀တၳဳတို)

(၁)

အခ်ိန္ကား- (၂၀၀၇)ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၂၆) ရက္။
ေနရာကား- ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ဆင္ေျခဖံုး ရပ္ကြက္တေနရာ။

'ေျမးေလးကလဲ ေနာက္က်လိုက္တာကြယ္။ ဘာမ်ား ျဖစ္ေနသလဲ မသိဘူး'

ေမွာင္ရိပ္က သန္းေနေပမယ့္ လက္က်န္ ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို မီးမညွိရဲ။ ေျမးေလးျပန္လာျပီးမွ ထမင္းလက္ဆံုစားၾကရမွာမို႕ ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို မီးညွိလို႕ မျဖစ္ႏိုင္။ ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတဲ့ဘ၀မွာ ေျမးေလးမ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ျပီးမွ ထမင္းစားလို႕ ျမိန္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြက ၾကာခဲ့ပါပေကာလား။

'ဒီကေလးႏွယ္ေနာ္။ ဒုကၡပါပဲ'

က်ိဳးတို႕က်ဲတဲ ၾကမ္းျပင္ေလးေပၚမွာ ခင္းထားတဲ့ ဖ်ာစုတ္ေလးေပၚမွာ လွဲခ်ရင္း ေျမးေလးအလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ အသက္ရွစ္ဆယ္အရြယ္ ဇရာက ဖိစီးလာတာေၾကာင့္လား မသိ။ စိတ္က နည္းနည္း ပန္းလိုက္တာနဲ႕ လူက ေမာျပီး ႏံုးခ်ိေနတတ္သည္။ ျမိဳ႕ထဲမွာ ေစ်းသြားေရာင္းေသာ ပ်ံက်ေစ်းသည္ ေျမးေလး ျပန္လာမွသာ ညေနစာဟင္းေလးမ်ား ပါလာတာမို႕ ေန႕လည္စာ မစားထားရသည့္ ၀မ္းဗိုက္ထဲက တၾကဳတ္ၾကဳတ္ျမည္ေနျပန္သည္။

အျပင္က အေမွာင္ထုက တစတစ ၾကီးစိုးလို႕ လာေနသည္။ ေျမးေလး အရိပ္အေယာင္ကား ေပၚမလာေသး။ စိတ္ပူပန္ရလြန္း၍ ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္သလို ျဖစ္လာသည္။ ေအာင့္ေနေသာ ရင္ဘတ္ေလးကို ဖိရင္း ေမတၱာသုတ္ကို ရြတ္ဆိုပြားမ်ားေနမိသည္။ အခုတေလာ ေျမးေလးျပန္ေျပာေနတာေတာ့ ၾကားရသည္။ ျမန္မာျပည္ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ သံဃာေတာ္မ်ားက စီတန္းလွည့္လည္ျပီး ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္းေပးေနၾကသည္တဲ့။

'အဖြား၊ သားျပန္လာျပီ'

ရုတ္တရက္ ေျမးေလးရဲ႕အသံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာသြားမိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေျမးေလးအသံက ခါတိုင္းလို မဟုတ္။ ေမာပန္းေနသည္။ တိမ္၀င္ေနသည္။ တခုခုမ်ား ျဖစ္ေနေလေရာ့သလား။
'ဖိုးသားေလးေရ၊ အဖြားဒီမွာ'

အေမွာင္ထဲမွာမို႕ ေျမးေလးကို အသံျပဳရသည္။ ေျမးေလးက အဖြားနားသို႕ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္လာသည္။

'အဖြား၊ သားေခါင္းကို အရိုက္ခံရတယ္'

'ေဟ'

လွဲေနရာမွ ကပ်ာကယာ ထထိုင္မိသည္။ နံရံေပၚမွ မီးျခစ္ေလးကို ယူျပီး၊ ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို အျမန္ထြန္းလိုက္မိသည္။ ေျမးေလးက ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ဖ်ာေပၚမွာ လွဲခ်လိုက္သည္။

'ဒီေန႕ ဆင္မင္းေစ်းဘက္မွာ စစ္သားေတြနဲ႕ ၾကံ့ဖြတ္ေကာင္ေတြက လူေတြကို ေသနတ္ေတြနဲ႕ပစ္၊ တုတ္ေတြနဲ႕ ရိုက္ၾကတယ္ အဖြား'

'ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ေျမးေလးရယ္'

'သားက ေစ်းေရာင္းေနတာပါ။ ဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္း ေရာက္လာေတာ့ သားလဲ တျခားလူေတြလိုပဲ အားေပးတာေပါ့။ အဲဒီမွာ စစ္သားေတြနဲ႕ ၾကံ့ဖြတ္ေကာင္ေတြက ေရွ႕ေနာက္ညွပ္ျပီး လူမွန္သမွ်ကို ဆီးရိုက္ျပီးတာ။ ထြက္ေျပးတဲ့လူေတြကိုလဲ ေသနတ္နဲ႕ ပစ္တယ္။ သားေတာင္ အေျပးေကာင္းလို႕ လြတ္လာတာ'

'ဖက္ဆစ္ေတြ၊ ေၾကးစားစစ္သားေတြ။ ျပည္သူကို ဒုကၡေပးျပန္ျပီ'

အဖြားႏွဳတ္က နာၾကည္းစြာ ပြင့္အန္လိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။

'ေခါင္းအရမ္းမူးတယ္ အဖြား'

' ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ေျမးေလးရယ္။ အဖြား ဆရာ၀န္ သြားပင့္ေပးမယ္ေနာ္'

ေျမးေလးက ေခါင္းကို ျဖည္းျဖည္းေလးခါသည္။

'ပိုက္ဆံမရွိဘူးအဖြား။ သားမွာ ပိုက္ဆံနည္းနည္းေလးပဲ က်န္တာ။ ဒီေန႕ည အဖြားစားဖို႕ ဘာမွ ပါမလာဘူး။ နံနက္က်မွ ဒီပိုက္ဆံေလးနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးသြားစားေနာ္အဖြား'

ေျမးေလးက အိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံအႏြမ္းေလးမ်ားကို ထုတ္ျပီး အဖြားလက္ထဲ ထည့္ေပးသည္။

'အဖြားအတြက္ ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္။ ေျမးေလး အခုေခါင္းမူးေနတယ္မလား။ အိပ္လိုက္ေနာ္။ မနက္က်ရင္ ေကာင္းသြားမွာပါ'

ေျမးေလးရဲ႕ နဖူးေပၚက ဆံစေလးမ်ားကို သပ္ေပးရင္း အဖြားရဲ႕ မ်က္လံုးက မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္။ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးဆီမွာ စစ္က်ိန္စာမ်ား သင့္ေနေလေလ်ာ့သလား။ ဒီအတိုင္းပဲ အဖြားေတြးမိသည္။ အဖြားရဲ႕ အေတြးစမ်ားကေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ကာလဆီသို႕။

(၂)

အခ်ိန္ကား- ၁၉၄၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ။
ေနရာကား- ပဲခူးရိုးမ အေနာက္ျခမ္းေဒသ။

'သခင္သိန္းျမင့္ကို ဖက္ဆစ္ေတြ မိသြားျပီ။ သူနဲ႕ အတူ ေၾကညာစာတမ္းေတြပါ မိသြားတယ္'

'ဘာစာတမ္းလဲဗ်'

'ဖတပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးက ထုတ္ေ၀လိုက္တဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ဖက္ဆစ္ဒျမ ဂ်ပန္လူရိုင္းမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ၾက ဆိုတဲ့ ေၾကညာစာတမ္း အမွတ္ (၁)ပဲ'

'ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ'

'က်ဳပ္တို႕ေတြ ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ျပီး၊ အခုလုပ္ေနတဲ့ ေျပာက္က်ားအေျခခံေဒသေဖာ္ထုတ္ေရးနဲ႕ ေျပာက္က်ား တပ္ဖြဲ႕ဖြဲ႕စည္းေရးေတြကို အရွိန္ျမွင့္ လုပ္ၾကဖို႕ လိုတယ္။ စစ္တပ္ကို ဂ်ပန္ေတြက မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနတာ။ လွဳပ္ရွားဖို႕ ခက္တယ္။ က်ဳပ္တို႕ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ဖက္ဆစ္ဆန္႕က်င္ေရး လုပ္ငန္းေတြကို ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး နည္းနာေတြနဲ႕သာ ၾကိဳမလုပ္ထားရင္ ဒီေတာ္လွန္ေရးၾကီးကို ဆင္ႏႊဲဖို႕ မလြယ္ဘူး။ ေက်းရြာေတြမွာ ေပးေနတဲ့ စစ္သင္တန္းေတြက တဆင့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားေတြကို က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ စုေဆာင္းထားၾကဖို႕ လိုတယ္။ လံုျခံဳေရးလဲ ဂရုစိုက္'

အတြင္းခန္းမွာ ေဆြးေႏြးေနၾကတာ ဆိုေပမယ့္ ထရံတခ်ပ္သာ ျခားသည္မို႕ တဘက္ခန္းမွ ေျပာဆိုသံမ်ားကို ေအးမ တေယာက္ အတိုင္းသားၾကားေနရပါသည္။ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အရြယ္၊ ေက်းေတာသူတေယာက္အေနနဲ႕ နားလည္သည္လဲရွိ၊ နားမလည္သည္လဲရွိ။ သို႕ေပမယ့္ ဖက္ဆစ္ကို ဆန္႕က်င္ရမည္ ဆိုသည့္ အသိတရားကေတာ့ ဘ၀ေပးအသိ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ ေက်းရြာသူ၊ ရြာသားမ်ားအေပၚတြင္ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်ေနေသာ ဖက္ဆစ္လူရမ္းကားမ်ားကို ျမင္ရေလတိုင္း ေအးမ ရင္ထဲတြင္ နင့္ေနေအာင္ ခံစားခဲ့ရသည္။

'သမီး။ အေဖ ခရီးထြက္စရာရွိတယ္။ အရာရာတိုင္းမွာ သတိရွိပါေစ။ အေဖနဲ႕ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို သြားေလွ်ာက္'

အေဖတခု၊ သမီးတခု ဘ၀ေပမယ့္ အေဖ့ခရီးကို ေအးမ မတားျဖစ္။ တတိုင္းျပည္လံုး ဖက္ဆစ္လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ဖို႕ အေရးမွာ မိသားစုအေရးအတြက္ အေဖ့ကို ေနာက္ဆံ မတင္းေစခ်င္ပါ။

'လိုအပ္ရင္ သမီးလဲ တိုက္ပြဲ၀င္မယ္ အေဖ။ သမီးအတြက္ အေဖစိတ္ခ်ပါ'

အေဖက ေအးမကို တခ်က္စိုက္ၾကည္႕ျပီး၊ ခ်ာကနဲလွည့္ကာ သူ႕ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္အတူ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ ဤသည္မွာ အေဖနဲ႕ ေနာက္ဆံုးဆံုေတြ႕ခဲ့ရတာမွန္း သူမၾကိဳမသိခဲ့ပါ။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ သူမတို႕ နယ္ဘက္က ျဖတ္သြားေသာ ဂ်ပန္စစ္ေၾကာင္းကို တိုက္ခိုက္ရင္း ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ က်ဆံုးသြားခဲ့သည့္ သတင္းကိုသာ ေတာ္လွန္ေရးအျပီး ရြာကိုျပန္လာေသာ အေဖ့ရဲေဘာ္မ်ားထံမွ ၾကားခဲ့ရပါေတာ့သည္။

(၃)

အခ်ိန္ကား - (၁၉၅၆) ခုႏွစ္၊ မတ္လ။
ေနရာကား- ပဲခူးရိုးမ အေနာက္ျခမ္းေဒသ။

'ငါတို႕က ဒီတခါေတာ့ ပြဲျပီးျပီ ထင္တာကြ။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကလဲ ၅၅လမ္းစဥ္ကို ခ်ထားျပီ။ ပမညတကလဲ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတာင္းဆိုေနျပီ။ ဖဆပလက ဘာထေၾကာင္တာလဲ'

ကိုသာဒင္ရဲ႕ စကားသံေၾကာင့္ ေအးမေခါင္းေထာင္သြားမိသည္။ ေအးမလဲ ဒီအေျဖကို ၾကားခ်င္ပါသည္။ ေအးမရဲ႕ ငယ္ခ်စ္ဦး ကိုခ်စ္ေဖက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏႊဲဖို႕ ထြက္သြားျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ရြာသို႕ တခါတရံသာ ျပန္ေရာက္လာတတ္သည္။ အခ်စ္ေရးထက္ စစ္ေရးကို အေလးပိုရမည့္ အခ်ိန္မို႕ အတူေနဖို႕ အေရးကို မေတြးျဖစ္ၾကေသး။ အသက္ေတြကသာ တစတစ ၾကီးလို႕လာေနသည္။

'အဲဒါေျပာတာေပါ့ကြ။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး ၅၅ လမ္းစဥ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကိုက်ေတာ့ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္ေနတဲ့ ေသာင္းက်န္းသူအဖြဲ႕လို႕ သမုတ္တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးကို ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ပမညတကိုက်ေတာ့ ေျမေပၚကြန္ျမဴနစ္အဖြဲ႕လို႕ သမုတ္တယ္။ ဖဆပလကက်ေတာ့ တတိုင္းျပည္လံုးမွာ ေသာင္းက်န္းရမ္းကားခဲ့တဲ့ ခါးပိုက္ေဆာင္တပ္ေတြကို ပ်ဴေစာထီးဆိုျပီး အမည္ေျပာင္းဖြဲ႕တယ္။ တရား၀င္ လက္နက္ကိုင္ ရမ္းကားခြင့္ေတြ ေပးလိုက္တယ္။ ဒီႏွစ္ဦးမွာပဲ ေအာင္မာဃ စစ္ဆင္ေရးၾကီးကို စျပီး ဆင္ႏႊဲျပန္တယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအသံကို စစ္သံနဲ႕ ဖံုးလႊမ္းပစ္လိုက္တာပဲ။ ဒါေတြကို ၾကည့္ရင္ ဖဆပလရဲ႕ သေဘာထားအမွန္ကို ေတြ႕ေနရျပီကြ။ ဖဆပလ လုပ္ေနတာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမဟုတ္ဘူး။ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြအားလံုးကို ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ျပီး သူတို႕ အာဏာတည္ျမဲေရးကို လုပ္ေနတာပဲ'

'ဒါေၾကာင့္လဲ လာမယ့္ ဧျပီလမွာက်င္းပမယ့္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲၾကီးမွာ 'ဖဆပလၾကီး အႏွစ္ေလးဆယ္ အာဏာတည္ေစရမယ္' ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံကို ေၾကြးေၾကာ္ျပီး စည္းရံုးေနတာေပါ့။ ျပည္တြင္းစစ္ေဘး သင့္ေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကိုမွ အားမနာပါးမနာကြာ။ အာဏာတည္ျမဲေရး ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကတာ'

'ငါကေတာ့ ပမညတရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံကို ၾကိဳက္တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္မုခ် ရပ္စဲရမယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားတာ။ ဒီအေျခအေနအတိုင္းဆိုရင္ လူထုက ပမညတကိုပဲ မဲေပးမွာပဲကြ။ ပမညတပဲ ႏိုင္လိမ့္မယ္'

'မထင္နဲ႕ကြ။ ဖဆပလက အာဏာရွိတဲ့ အစိုးရေလ။ သူတို႕အာဏာစက္ရယ္၊ ပ်ဴေစာထီးေတြရယ္ကို သံုးျပီး ဖဆပလကိုယ္စားလွယ္ အႏိုင္ရေရးကို ကလိန္ကက်စ္ လုပ္ၾကမွာပဲ'

'ဒါျဖင့္ စစ္တပ္ကေကာ ဘာလုပ္မယ္ထင္လဲ။ ၾကားေနမယ္လို႕ ေျပာေနတယ္ မဟုတ္လား'

'မထင္စမ္းပါနဲ႕ကြာ။ စစ္တပ္မွာက ဆိုရွယ္လစ္အႏြယ္၀င္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာကိုလဲ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက လက္ခံခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူးလို႕ ၾကားတယ္။ သူပုန္နဲ႕ မေဆြးေႏြးဘူး ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ကြာ'

'တင့္လြင္ေရ။ မင္းကေတာ့ သတင္းစံုတယ္ကြာ။ တို႕ရြာမွာ မင္းလို လူတေယာက္ ရွိေနလို႕ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မ်က္ေခ်မျပတ္ရတာ'

'က်ဳပ္တို႕ရြာက ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မေ၀းပါဘူး။ မ်က္ႏွာျဖဴေကာင္ေတြကို ခ်ခဲ့တဲ့ လူေတြလဲရွိတာပဲ။ ေအးမအေဖတို႕လို ဖက္ဆစ္ကို အသက္ေပး ဆန္႕က်င္သူေတြလဲ ရွိတာပဲ။ ခ်စ္ေဖတို႕လို ကြန္ျမဴနစ္ေတြလဲ ရွိတာပဲ။ တင့္လြင္တို႕လို ျမိဳ႕ကို အေရာက္အေပါက္မ်ားတဲ့ လူေတြလဲ ရွိတာပဲ'

အေဖ့အေၾကာင္း၊ ခ်စ္သူအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကေတာ့ ေအးမ မ်က္ႏွာေလး ငယ္သြားရသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ျငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္ခ်မွတ္သည္ ၾကားရေတာ့ ေအးမမွာ ၀မ္းသာလိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ အခုေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ တဘက္က လိုလားရံုနဲ႕ မျပီးပဲ အျခားတဘက္ကပါ လိုလားမွသာ ရႏိုင္သည့္ အရာ ဆိုတာကို ေအးမသေဘာေပါက္သြားပါျပီ။

'ခ်စ္ေဖဆိုလို႕ ဒီေကာင္ၾကီးကို သတိရလိုက္တာကြာ။ ခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိဘူး'

'ေအးမေျပာဖို႕လဲ ထားပါဦးကြာ။ ဒီတခါ လာရင္ေတာ့ တခါတည္းသာ လိုက္သြားေတာ့ ေအးမေရ။ ခု ေရြးေကာက္ပြဲမွာလဲ ဖဆပလပဲ ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္သြားမွာ။ ဖဆပလသာ ႏိုင္သြားရင္ေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႕ ေ၀းျပီ။ နင္တို႕လဲ နီးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး'

'ကိုေအးႏိုင္ၾကီးကလဲေတာ္။ ပါးစပ္ပုပ္ၾကီးနဲ႕ မေျပာပါနဲ႕။ ေအးမလဲ ဆံုးျဖတ္ထားျပီးပါျပီ။ ဒီတခါ သူလာရင္ေတာ့ တခါတည္းပဲ လိုက္သြားေတာ့မယ္'

ျငိမ္းခ်မ္းေရး မလိုလားတဲ့ ေၾကးစားစစ္သားေတြနဲ႕ တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း က်ဆံုးသြားသည္မို႕ ကိုခ်စ္ေဖတေယာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာေတာ့မည္ မဟုတ္သည္ကိုသာ ေအးမ ၾကိဳသိႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္။


(၄)

အခ်ိန္ကား- (၁၉၇၄) ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၆) ရက္။
ေနရာကား- ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တေနရာ။

'ေအးမေရ။ ဒီေန႕ည ငါ့ကို မေမွ်ာ္နဲ႕။ ငါျပန္လာခ်င္မွ ျပန္လာမွာ'

'ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုသာဒင္ရယ္။ မထိတ္သာ မလန္႕သာ ရွိလိုက္တာ'

အိမ္ေထာင္ဦးစီး လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူက ေျပာလာတာမို႕ ေအးမ လန္႕သြားရသည္။ ငယ္ခ်စ္ဦးႏွင့္ လြဲခဲ့ရျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ရြာမွ ကိုသာဒင္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္။ ကေလးေလး တေယာက္ရလာေတာ့ ကိုသာဒင္က သားေလးေရွ႕ေရးအတြက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကို ေျပာင္းမည္ဆိုသည္။ ဒီလိုနဲ႕ ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ လက္လုပ္လက္စားဘ၀မွာ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားၾကရင္း ကိုသာဒင္က ဆင္မလိုက္သေဘၤာက်င္းမွာ အလုပ္ရသည္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ မ်က္ေခ်မျပတ္သူမို႕ အလုပ္သမားအၾကားတြင္ ကိုသာဒင္ရဲ႕ အမည္က ေရပန္းစားသည္။ ေအးမတို႕ရဲ႕ တဲအိမ္ေလးမွာ လာစုရင္း အလုပ္သမားအခြင့္အေရး ဆိုတာေတြကို ေျပာဆိုတတ္ၾကသည္။ အေသးစိတ္ကို နားမလည္ေပမယ့္ တေန႕တျခား က်ပ္တည္းဆင္းရဲေနတဲ့ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ဆံုးရွံဳးေနတဲ့ အခြင့္အေရးတခ်ိဳ႕ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေအးမ နားလည္ေနမိပါသည္။ အခုတေလာ ကိုသာဒင္တို႕ ေျပာေနတဲ့ ျမစ္ငယ္မီးရထား စက္ေခါင္းျပင္စက္ရံုက အလုပ္သမားလွဳပ္ရွားမွဳ ဆိုတာေတြ၊ ေရနံေျမအလုပ္သမား လွဳပ္ရွားမွဳ ဆိုတာေတြမ်ား ရန္ကုန္ကို ကူးစက္လာေလ့ေရာ့သလား။

'ေတာ္ အိမ္မျပန္လာမွာ ဟိုကိစၥေတြနဲ႕မ်ား ဆက္စပ္ေနသလားဟင္'

လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူအား မရဲတရဲႏွင့္ ေမးမိသည္။

'ဘယ္ကိစၥေတြလဲ ေအးမရ'

'ဟိုကိစၥေတြေလ။ ေတာ္တို႕ ေျပာေနတဲ့ အလုပ္သမားလွဳပ္ရွားမွဳ ဆိုတာေတြ'

'ဟုတ္တယ္ေအးမ။ မေန႕တုန္းက ရန္ကုန္က မီးရထားအလုပ္သမားေတြ အင္းစိန္ဘက္ကို ခ်ီတက္သြားၾကတယ္လို႕ သတင္းၾကားရတယ္။ တို႕သေဘၤာက်င္းထဲမွာ ဒါပဲ ေျပာေနၾကတာပဲ။ ဒီေန႕ေတာ့ တခုခုထူးမွာေသခ်ာတယ္။ သပိတ္ျဖစ္လာရင္ ငါလဲ ၀င္ပါမယ္။ အလုပ္သမားေတြ ဆံုးရွံဳးေနတဲ့ အခြင့္အေရးေတြအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ည ငါအိမ္ျပန္လာခ်င္မွ လာမယ္လို႕ ေျပာတာ'

'ရပါတယ္ေတာ္။ အမ်ားအတြက္ အေရးပဲ။ ေအးမ အားေပးပါတယ္။ သားေရ။ ေမာင္ေအးခ်မ္း။ သားအေဖအလုပ္သြားေတာ့မယ္။ လာႏွုတ္ဆက္လိုက္ဦး'

ဘာလိုသေဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာမွန္း ေအးမ မသိပါ။ သို႕ေပမယ့္ အိမ္ထဲမွာ အိပ္ေနေသာ သားေလးကို နံနက္အေစာၾကီးႏွိဳးျပီး အေဖကို ႏွုတ္ဆက္ဖို႕ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။

ကိုသာဒင္ထြက္သြားေတာ့ ေအးမလဲ တေန႕တာအတြက္ ျပင္ဆင္ရသည္။ ေတာရြာကတက္လာေပမယ့္ ျမိဳ႕ေရာက္ေတာ့လဲ ျမိဳ႕နဲ႕အညီ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ရျပီ။ ေယာက်္ားလုပ္စာ နဲ႕တင္ အိမ္အတြက္ မဖူလံုေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ ေစ်းထဲသြားျပီး စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္မ်ားမွ လက္ခ်ဳပ္ထည္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ျပီး အိမ္မွာ တႏိုင္တပိုင္ အလုပ္လုပ္ရသည္။ ဒီေန႕ေတာ့ အင္းစိန္ေစ်းထဲက ယူလာေသာ ခ်ဳပ္ထည္မ်ားကို လက္စသပ္ျပီး ျပန္သြားပို႕ရမည္။

ေန႕လည္ပိုင္းတြင္ ေစ်းသို႕သြားမည္ဆိုျပီး ထြက္လာေသာ ေအးမတေယာက္မွာ ေစ်းသို႕မေရာက္။ အင္းစိန္လမ္းမၾကီးေပၚတြင္ လွ်ံက်ေနေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားက ေအးမစိတ္တို႕ကို ဆြဲညွိဳ႕ယူသြားသည္။

ဆန္လံုေလာက္စြာ ရရွိေရး - ဒို႕အေရး၊ ဒို႕အေရး
လုပ္ခြင္သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး- ဒို႕အေရး၊ ဒို႕အေရး
ကုန္ေစ်းႏွဳန္းက်ဆင္းေရး - ဒို႕အေရး၊ ဒို႕အေရး
အလုပ္သမားေကာင္စီ- ဖ်က္သိမ္းေပး၊ ဖ်က္သိမ္းေပး

အလုပ္သမားထုၾကီး၏ ညီညီညာညာ ေတာင္းဆိုလိုက္ေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားက အင္းစိန္လမ္းမၾကီးေပၚတြင္ လွ်ံက်လို႕ေနသည္။

ေအးမေရာက္ေနေသာ ေနရာႏွင့္ အနီးဆံုးမွ စက္ရံုေရွ႕သို႕သြားၾကည့္လိုက္မိသည္။ သမိုင္းခ်ည္မွ်င္ႏွင့္ အထည္စက္ရံု။

စက္ရံုထဲမွ အလုပ္သမားမ်ားက ဂိတ္၀မွေနျပီး သပိတ္တရားမ်ားေဟာေနၾကသည္။ လူမ်ားကလဲ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး စည္ကားေနသည္။ အလုပ္သမားၾကီးတေယာက္ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ရင္း ထမင္းငတ္ေနရေသာဘ၀မွာ ဆန္လံုေလာက္စြာရဖို႕ ေတာင္းဆိုေနရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေနတာကို ၾကားရေတာ့ မိသားစုအားလံုး ၀၀လင္လင္စားဖို႕ ဘယ္ေတာ့မွ အလံုအေလာက္ မရွိေနေသာ အိမ္မွ ထမင္းအိုးေလးကို သြားသတိရမိသည္။

ကုန္ေစ်းႏွုန္းက်ဆင္းေရးကို ေတာင္းဆိုေသာ အလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကိုလဲ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ေထာက္ခံလိုက္မိသည္။ တေယာက္ျပီးတေယာက္ သပိတ္တရားတက္ေဟာသူမ်ားကို ၾကည့္ေနမိရင္း ကိုသာဒင္ကို သတိသြားရမိျပန္သည္။ ကိုသာဒင္လဲ ဆင္မလိုက္သေဘၤာက်င္းမွာ ဒီလိုပဲ တရားတက္ေဟာေနျပီလား မသိ။

'ဟဲ့။ ဟိုမွာ စစ္ကားေတြ လာေနၾကျပီေတာ့'

ျမိဳ႕ထဲဖက္က စစ္ကားေတြ တန္းစီ၀င္လာၾကတာမို႕ လူထုထဲ တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနၾကသံေတြ ထြက္လာသည္။ ေရွ႕ဆံုးကားေပၚမွ စစ္သားမ်ားက ေၾကးစားစစ္သားမ်ားပီပီ ခံစားခ်က္မပါေသာ ေက်ာက္ရုပ္မ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ ကားေပၚမွ တဖြဲဖြဲ ဆင္းလာၾကသည္။ အသင့္အေနအထားနဲ႕ လွံစြပ္တပ္ေသနတ္မ်ားကို ကိုင္ျပီး ရင္ေဘာင္တန္း ရပ္ေနၾကေပမယ့္ လူထုၾကီးက ေနာက္ဆုတ္မသြား။ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ သပိတ္တရားသံမ်ားကို ဆက္လက္နားစြင့္ေနၾကသည္။

ျပည္သူ လူထုၾကီးနဲ႕ အလုပ္သမားထုတို႕ တသားတည္း ျဖစ္သြားသည္။ အႏၱရာယ္အနံ႕ကို ရေနေပမယ့္ ေအးမတေယာက္ ဆက္ျပီး ရပ္ေနမိသည္။ လူအုပ္ၾကီးကလဲ တစထက္တစ ပုိျပီး မ်ားလာသည္။

မၾကာပါ။ လွိဳင္ရဲစခန္းထဲက ပုလိပ္ေတြ ထြက္လာျပီး ေအးမတို႕ လူအုပ္ၾကီးကို ဘယ္ညာ၀င္ရိုက္ေတာ့တာေၾကာင့္ အားလံုး၀ရုန္းသုန္းကားေတြ ျဖစ္ကုန္သည္။ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သံမ်ားလဲ ၾကားရသည္။ သူမနားက လူအုပ္ၾကီးကေတာ့ ေဆာက္လက္စတိုက္က အုတ္နီခဲေတြေကာက္ျပီး စစ္သားေတြကို ျပန္ပစ္ၾကသည္။

ရုတ္ရုတ္သဲသဲၾကားမွာ ေျပးရင္းလႊားရင္း ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကာလကို ေအးမ ျပန္သိရသြားမိသည္။ တကယ္ဆို ဒီေၾကးစားစစ္သားေတြဟာ ဖက္ဆစ္လူရမ္းကားေတြထက္ေတာင္ ပိုျပီး ယုတ္မာ မိုက္ရိုင္းေသးတာပဲ။ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူလူထုၾကီးမ်ားကို ေသနတ္နဲ႕ ပစ္သတ္ၾကရတယ္လို႕။ ျမန္မာျပည္သူလူထုၾကီးဟာ လူမ်ိဳးျခားဖက္ဆစ္ေတြကိုေတာင္ ရရာလက္နက္စြဲျပီး ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကေသးတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕မ်ား ကိုယ့္အမ်ိဳးသားထဲကေန အသားထဲက ေလာက္ထြက္သလို ေပၚလာတဲ့ ဖက္ဆစ္ေၾကးစားစစ္သားေတြကိုက်မွ တမ်ိဳးသားလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ ရရာလက္နက္စြဲျပီး မေတာ္လွန္ၾကရေသးတာလဲ။ ေျပးရင္းလႊားရင္း ေတြးေနမိသည္။

ကိုသာဒင္အတြက္လဲ စိတ္ပူမိသည္။ သေဘၤာက်င္းဘက္မွာေကာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနျပီလဲ မသိ။ ကိုသာဒင္ အိမ္ျပန္လာတဲ့ေန႕က်ေတာ့မွပဲ အေၾကာင္းစံု ေမးရေပေတာ့မည္။

တည၊ ႏွစ္ည။

ကိုသာဒင့္ ျပန္အလာကို ေအးမေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကိုသာဒင္ကား ေပၚမလာခဲ့။ ကိုသာဒင့္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္သာ ေရာက္လာသည္။ ေအးမသိခ်င္ေသာ သေဘၤာက်င္းက အလုပ္သမားလွဳပ္ရွားမွဳအေၾကာင္းကိုလဲ သူကပဲ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

'မထင္ထားဘူး မေအးမရာ။ ဒီေလာက္ရက္စက္လိမ့္မယ္လို႕။ လက္နက္မဲ့ အလုပ္သမားေတြကို ကြန္မင္ဒိုတပ္ေတြနဲ႕ ၀င္စီးျပီး ပစ္သတ္ၾကတာ။ သေဘၤာက်င္းက လမ္းေတြေပၚမွာ ေသြးေတြ ေစြးေစြးနီေနတာပဲ။ ကိုသာဒင္ၾကီးက အလုပ္သမား ရဲေဘာ္ေကာင္း တေယာက္ပါဗ်ာ။ ဒီသပိတ္တိုက္ပြဲမွာ အသက္စြန္႕ျပီး ပါ၀င္သြားခဲ့တယ္'

ေအးမရဲ႕ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တသြင္သြင္ စီးက်လာရံုမွတပါး ဘာမ်ား ေျပာႏိုင္ပါဦးမည္နည္း။

(၅)

အခ်ိန္ကား- ၁၉၈၈ခု၊ ေအာက္တိုဘာလ
ေနရာကား- ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တေနရာ။

'အေမ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာခိုေတာ့မယ္'

စက္တင္ဘာလမွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းျပီး ရွစ္ေလးလံုးျပည္သူ႕အေရးေတာ္ပံုၾကီးကို ျဖိဳခြင္းျပီးကတည္းက သားဆီက ဒီလို စကားသံၾကားရေတာ့မယ္ဆိုတာ သူမသိေနခဲ့သည္။ သားနဲ႕ ေခၽြးမတို႕ တိုးတိုးၾကိတ္ၾကိတ္စကားေတြ ေျပာေနၾကတာကိုလဲ ရိပ္မိသည္။

ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီး ထြက္ေပၚလာခ်ိန္မွာ သားက လုပ္သားေကာလိပ္ တက္ေနဆဲ။ ရံုးတရံုးမွာ ေအာက္တန္းစာေရး ၀င္လုပ္ရင္း မိသားစုတာ၀န္ကို ထမ္းေနေပမယ့္ ပညာေရးကိုလဲ ဆက္ၾကိဳးစားေနသည့္ လုပ္သားေက်ာင္းသား။ သားရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္ ဇနီးသည္ေလးကလဲ ေယာက်္ားျဖစ္သူရဲ႕ ပညာေရးကိုပါ အားေပးသည္။ စက္ခ်ဳပ္ရင္း မိသားစုရဲ႕ ၀န္ကို တဘက္တလမ္းကေန ၀ိုင္းထမ္းေပးခဲ့သည္။

အေရးေတာ္ပံုၾကီး ျဖစ္လာေတာ့ ယံုၾကည္ခ်က္တူ၊ ခံစားခ်က္တူၾကသည့္ ပြင့္တူရြက္တူမ်ားျဖစ္သည္မို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လံုး တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူက အေရးေတာ္ပံုက ေမြးဖြားေပးလိုက္သည့္ အလုပ္သမားသမဂၢ၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားမွာ ခ်ိတ္ဆက္လက္တြဲရင္း ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္တြင္ ဇနီးသည္ကလဲ အိမ္ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး အေျခအေနကို တဘက္က ထိန္းေက်ာင္းရင္း အိမ္ရွင္မမ်ား သမဂၢ တခုတြင္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ အေရာင္အေသြးစံုျဖင့္ လူထုတိုက္ပြဲ အေထြေထြသပိတ္ၾကီးအတြင္းမွာ စီးေမ်ာလာခဲ့ေသာ သမဂၢမ်ားမွာလဲ အစံုအလင္။ လူထုတရပ္လံုး လက္တြဲျပီး ေသြးမုန္တိုင္းထဲမွာ စီးေမ်ာခဲ့ၾကသည္။ စနစ္ဆိုးကို တိုက္ဖ်က္ခဲ့ၾကသည္။

'သား၊ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီလား။ အေမက လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ ခရီးၾကမ္းကို မျဖတ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ျဖတ္သန္းခဲ့သူေတြရဲ႕ အနီးဆံုးမွာ ရွိေနခဲ့ဖူးတယ္။ ပင္ပန္းမယ္၊ ဆင္းရဲမယ္။ လိုအပ္ရင္ အသက္စြန္႕ရလိမ့္မယ္'

'သားဆံုးျဖတ္ျပီးျပီ အေမ။ လူထုတိုက္ပြဲတခုတည္းနဲ႕ ဒီစစ္ေခြးေတြကို ႏိုင္ေအာင္ မတိုက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သားသိသြားျပီ။ လူထုတိုက္ပြဲနဲ႕ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဟန္ခ်က္ညီ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရမယ္'

သားဆီက ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ စကားသံကို ၾကားရျပီးခ်ိန္မွာ ေခၽြးမ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။

'သမီးရဲ႕ သေဘာကေကာ။ သားရဲ႕ ရင္ေသြးေလးကိုလဲ သမီးလြယ္ထားရတယ္ မဟုတ္လား။ မိသားစု တာ၀န္ကို မေက်ျပြန္ႏိုင္ေတာ့မယ့္ ခင္ပြန္းသည္တေယာက္ကို သမီးရဲ႕ စိတ္ထဲက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ရွိေနႏိုင္ပါ့မလား။ အေမ့ေျမးေလး ၾကီးျပင္းလာခ်ိန္က်မွ မင္းအေဖ တာ၀န္မေက်ဘူးလို႕ ေျပာဆိုမွာကို အေမစိုးရိမ္မိတယ္'

'အေမရယ္။ ကိုေအးခ်မ္းက မိသားစုတာ၀န္ကို မယူခ်င္လို႕ ေရွာင္ဖယ္စြန္႕ခြာသြားတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ မိသားစုအေရးထက္ ပိုျပီး အေရးၾကီးတဲ့ တိုင္းေရးျပည္ေရးတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႕ ထြက္ခြာသြားတာပဲ။ သမီးေက်နပ္တယ္ အေမ။ အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္တိုင္း လိုက္မေသာက္ပဲ ေရၾကည္တေပါက္ အမ်ားကို တိုက္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးပမ္းမယ့္ ခင္ပြန္းသည္ကို သမီးေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္လဲ သမီးဟာသမီး ေက်နပ္တယ္။ ေမြးလာမယ့္ ကေလးေလးကိုလဲ တကိုယ္ေရဘ၀ တိုးတက္ေရးအတြက္ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းကို စြန္႕ခြာေရွာင္ဖယ္တာမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့တဲ့ ဖခင္ရဲ႕ လုပ္ရပ္အေပၚ ဂုဏ္ယူနားလည္တတ္တဲ့ ကေလးေလးျဖစ္လာေအာင္ သမီး ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးမယ္'

သားနဲ႕ ေခၽြးမကို ၾကည့္ျပီး ေဒၚေအးမ အားရလွသည္။ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဖက္ဆစ္စနစ္ တိုက္ဖ်က္ေရး တိုက္ပြဲ၊ လူတန္းစားတိုက္ပြဲ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးထဲက တိုက္ပြဲ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႕က်င္ေရး တိုက္ပြဲအဆက္ဆက္မွာ ဖခင္၊ ခ်စ္သူ၊ လင္ေယာက်္ားတို႕ရဲ႕ အသက္ေတြကို စေတးခဲ့ရျပီးျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သားတေယာက္က်န္ေသးသည္။ မျပီးေသးတဲ့ တိုက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းေတြေပၚက တိုက္ပြဲ၀င္အလံကို သားက ဆက္ျပီး သယ္ေဆာင္ေပလိမ့္ဦးမည္။

(၆)

အခ်ိန္ကား- ၂၀၀၀ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ
ေနရာကား- သာယာ၀တီေထာင္။

တသက္နဲ႕တကိုယ္ သာယာ၀တီေထာင္သို႕ လာရလိမ့္မည္ဟု ေဒၚေအးမ တခါမွ မေတြးခဲ့မိ။ လယ္သမားေခါင္းေဆာင္ ဆရာစံကို နယ္ခ်ဲ႕ေတြက ၾကိဳးေပးသတ္ခဲ့တဲ့ ေထာင္၊ ျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားေပါင္းမ်ားစြာကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့တဲ့ေထာင္။

အခုေတာ့ ဒီလို သမိုင္းအစဥ္အလာရွိတဲ့ သာယာ၀တီေထာင္ကို သူမလာခဲ့ရျပီ။ ဒီေထာင္ထဲမွာ သူမရဲ႕ ေခၽြးမ မ၀င္းမာကို စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ရွစ္ေလးလံုးအထိမ္းအမွတ္စာ ျဖန္႕ေ၀မွဳ၊ ေတာတြင္း အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္မွဳတဲ့။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ဆင္ေျခဖုန္း ရပ္ကြက္က သူမတို႕ တဲအိမ္ေလးကို ေရွ႕တန္းက သူပုန္စခန္း တခုႏွယ္ လက္နက္ကိုင္စစ္သားမ်ားနဲ႕ လာ၀ိုင္းျပီး မ၀င္းမာကို လာဖမ္းသြားခဲ့ၾကသည္။ ဒီတုန္းက ေျမးေလးက ကိုးႏွစ္အရြယ္ေလးပဲ ရွိေသးသည္။ အေမကို လာဖမ္းသည့္ ေၾကးစားေတြကို မဖမ္းဖို႕ ဒူးေထာက္ငိုယို ေတာင္းပန္ေနသည့္ ကေလးငယ္ေလးရဲ႕ ရင္၀ကို စစ္ဖိနပ္ႏွင့္ ေဆာင့္ကန္သြားခဲ့သည့္ ဒီျမင္ကြင္းကို ေဒၚေအးမ ရင္ထဲက ဘယ္လို ေဖ်ာက္ရမည္မွန္းပင္ မသိ။

ေျမးေလးနဲ႕အတူ ဘ၀ကို ဆက္ရုန္းကန္ဖို႕ အေရး ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚရြက္ရသည္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ ဇရာရဲ႕ ဖိေထာင္းျခင္းဒဏ္ကို ေဒၚေအးမ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါ။ ေျမးေလးကို ေက်ာင္းထားဖို႕အေရး၊ ထမင္းနပ္မွန္ဖို႕အေရး၊ ေခၽြးမေလးကို ေထာင္၀င္စာ ပံုမွန္သြားေတြ႕ဖို႕ အေရး ေတြအတြက္ က်ားကုတ္က်ားခဲ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ရေတာ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ ေဒၚေအးမ အားမေလွ်ာ့ပါ။ အားမေလွ်ာ့ေသးသေရြ႕၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိေနေသးသေရြ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မရွံဳးေသးဘူးလို႕ ငယ္ခ်စ္ဦး ကိုခ်စ္ေဖက အၾကိမ္ၾကိမ္၊ အခါခါ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ စနစ္ဆိုး၊ေခတ္ဆိုးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏွိပ္စက္ကလူျပဳျပဳ၊ ေဒၚေအးမ လံုး၀ အားမေလွ်ာ့။ ေထာင္၀င္စာ ပံုမွန္ေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။

ဒီၾကားထဲမွာမွ သမီးေလးလို ခ်စ္ရေသာ ေခၽြးမေလးကို အင္းစိန္ေထာင္မွ သာယာ၀တီေထာင္သို႕ ေျပာင္းလိုက္ၾကျပန္သည္။

ခရီးက ေ၀းသြားေပမယ့္ သမီးေလး အားမငယ္ေစရ။ ေထာင္၀င္စာသြားေတြ႕ဖို႕ ခက္သြားေပမယ့္ မျဖစ္၊ ျဖစ္ေအာင္ သြားဖို႕ ကိုေတာ့ ျခစ္ျခဳတ္ျပီး ပိုက္ဆံစုရသည္။

'ဒုကၡခံလို႕ အေမရယ္၊ ဒီအထိမ်ား လိုက္လာရတယ္လို႕'

'အေမမပင္ပန္းပါဘူး သမီးရယ္။ ပိန္သြားလိုက္တာကြယ္။ ေနထိုင္ေကာင္းရဲ႕လား'

အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရေသာ သမီးေလးကို အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ေတာ့ ေဒၚေအးမ ေမးမထြက္ရက္ပါ။ မြဲေျခာက္ေျခာက္ အသားအေရ၊ ခႏၶာကိုယ္ ခပ္ပိန္ပိန္က သက္ေသျပေနခဲ့ျပီပဲ။ ဒါေပမယ့္ သမီးေလးရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြကိုေတာ့ ေဒၚေအးမ အားရသည္။ ဒီမ်က္၀န္းေလးေတြထဲမွာ အႏိုင္မခံ၊ အရွံဳးမေပးလိုတဲ့ စိတ္အားမာန္ေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိေနဆဲ။

'သမီးအတြက္ စိတ္မပူပါနဲ႕ အေမ။ သားေလးေရာ ေနေကာင္းရဲ႕လားဟင္'

'ေျမးေလးက ေနေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းစာလဲ ၾကိဳးစားတယ္။ က်န္းမာေရးကိုသာ ဂရုစိုက္ေနာ္သမီး'

ရတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ စကားေလးေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ ေထာင္၀င္စာမွာ ယူလာတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြထဲမွာ ေျမးေလးရဲ႕ ေက်ာင္းအားရက္ စပယ္ပန္းကံုး ေရာင္းရင္း စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေတြနဲ႕ ၀ယ္ထည့္ေပးထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေလးေတြပါ ပါလာတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေဒၚေအးမ ေျပာမျပရက္ခဲ့ပါ။

တေယာက္အေပၚ တေယာက္က ညွာတာရင္း ေျပာမထြက္ခဲ့ေသာ စကားတခ်ိဳ႕ကလဲ ရွိေနပါေသးသည္။ ေဒၚေအးမကလဲ ေခၽြးမကို ျမင္ေတြ႕ရေတာ့ သားေမာင္ကို သတိရသလို၊ မ၀င္းမာကလဲ ကိုေအးခ်မ္းကို သတိရေနခဲ့ပါသည္။ သို႕ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာစိုး၍ ကိုေအးခ်မ္းအေၾကာင္းကို ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ၾကသည္။

ျပည္သူလူထုကို ရန္သူလို သေဘာထားေသာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေတာ္လွန္ရင္း တနသၤာရီစစ္ေဒသမွာ ကိုေအးခ်မ္း က်ဆံုးသြားခဲ့ျပီဆိုတာကို ေထာင္မက်ခင္ကတည္းက ေတာ္လွန္ေရးအဆက္အသြယ္မ်ားမွ တဆင့္ မ၀င္းမာက သိေနခဲ့ျပီးသားေပမယ့္ ေဒၚေအးမကို ဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ဖခင္၊ ခ်စ္သူနဲ႕ ခင္ပြန္းသည္တို႕တုန္းက အေတြ႕အၾကံဳေတြက ဘ၀နဲ႕ ရင္းျပီး ရွိခဲ့သူမို႕ သားျဖစ္သူရဲ႕ အျပန္ခရီးကိုလဲ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနမိတာကို ေဒၚေအးမကလဲ မ၀င္းမာကို ဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်ိန္ေစ့ျပီမို႕ ဖြင့္မေျပာျဖစ္ေသာ ရင္ထဲက စကားသံေလးမ်ားကို ကိုယ္စီသိမ္းဆည္းရင္း လမ္းခြဲျဖစ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။

ေနာက္တၾကိမ္ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့မယ့္ မျမင္ႏိုင္ေသာ ကံၾကမၼာအခ်ိဳးအေကြ႕တခုက လက္တကမ္းမွာ ေစာင့္ၾကိဳေနျပီ ဆိုတာကိုေတာ့ ၾကိဳမသိခဲ့ၾက။

သာယာ၀တီသို႕ ေနာက္တေခါက္ထပ္သြားႏိုင္ရန္ ေျမးအဖြားႏွစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံစုေနၾကဆဲမွာပင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါ ေရာဂါျဖင့္ ေထာင္ထဲတြင္ ကြယ္လြန္သြားေသာ မ၀င္းမာ၏ သတင္းဆိုး အေၾကာင္းၾကားခ်က္ကို မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ လက္ခံလိုက္ၾကရပါေတာ့သည္။

(၇)

အခ်ိန္ကား- ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၂၇) ရက္
ေနရာကား- ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တေနရာ။

'ေျမးေလး သက္သာရဲ႕လား'
အိပ္ေမာက်ေနရာမွ ႏိုးလာေသာ ေျမးေလးကို ေမးမိသည္။

'ဟင္။ အဖြားက အေစာၾကီး ႏိုးေနတာလား'

အတိတ္အေတြးမ်ားႏွင့္ တညလံုး ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တာကို ေျမးေလးကို ေျပာမျပျဖစ္ေတာ့။

'ေခါင္းမူးေသးလားေျမးေလး'

'မူးတုန္းပဲ အဖြား။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ သားေစ်းေရာင္းသြားလိုက္ဦးမယ္'

'မဟုတ္တာပဲ ေျမးေလးရယ္။ တရက္တေလေလး နားလိုက္ပါကြယ္။ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ အဖြားစားတတ္ပါတယ္။ ညက ေျမးေလးေပးတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ ငါးပိေလး သြား၀ယ္ဦးမယ္'

'သားသြားမယ္ေလ အဖြား'

ေျမးေလးက ကမန္းကတန္းထေပမယ့္ ေခါင္းမူးလို႕လားမသိ။ ျပန္ယိုင္သြားသည္။

ေျမးေလး ေနမေကာင္းသည္မို႕ အဖြားအျမန္ထြက္လာလိုက္သည္။ ေျခလွမ္းမ်ားကေတာ့ ေႏွးေကြးေလးလံလို႕ေနသည္။

ရပ္ကြက္ထဲက ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ေလးမွာ ငါးပိေလး၀ယ္ျပီး အဖြား ျပန္လာခဲ့သည္။ ညက မစားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ထမင္းေလးကို ငါးပိနဲ႕ ေလြးလိုက္ရေပမယ့္ စားလို႕သိပ္မ၀င္လွ။ ေျမးေလးအတြက္ စိုးရိမ္လို႕ေနသည္။ ညေနက်ရင္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ေဆးခန္းေလးကို ေခၚသြားရမည္။

'ေဆးခန္းသြားရင္ ပိုက္ဆံလိုမွာပဲ'

ပိုက္ဆံဆိုေသာ အေတြးေလးက ေခါင္းထဲသို႕ ျဖတ္ကနဲ တိုး၀င္သည္။

'ေျမးေလး၊ အိမ္မွာပဲ ေနေနာ္။ အဖြား ျပန္လာခဲ့မယ္'

'အဖြားက ဘယ္သြားမလို႕လဲ'
'သကၤန္းကၽြန္းက ေျမးေလး အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကိုပါကြယ္။ အဖြားမၾကာပါဘူး'

သားရွိတုန္းကတည္းက အိမ္ကို ၀င္ထြက္ေနက် သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဖြားတို႕ ေျမးအဘြားကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။ ေဆးဖိုး၀ါးခမ်ား ပံ့ပိုးေပးသည္။ ခုလဲ ေျမးေလး ကိစၥ ေျပာျပရင္ ကူညီမွာပဲလို႕ အဖြားေတြးမိသည္။

ဘတ္စ္ကားတတန္၊ ကုန္ေၾကာင္းတတန္ျဖင့္ သကၤန္းကၽြန္းဘက္ေရာက္လာေတာ့ အဖြားရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲသို႕ မယံုၾကည္ႏိုင္ဖြယ္ ေကာင္းလိုက္ေအာင္ ထူးျခားေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားက တိုး၀င္လာသည္။

ေဘးရန္ခပ္သိမ္း- ျငိမ္းၾကပါေစ
ဆင္းရဲခပ္သိမ္း - ျငိမ္းၾကပါေစ
ႏွလံုးစိတ္၀မ္း- ေအးခ်မ္းၾကပါေစ

သံဃာေတာ္မ်ားက ေမတၱာပို႕ရင္း စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ေနသည္ကို ျပည္သူမ်ားကပါ ပူးေပါင္းပါ၀င္ေနၾကသည္။

ဘယ္သူ႕တြက္လဲ- ျပည္သူ႕အတြက္
ျပည္သူ႕ဆႏၵ- ျပည့္၀ပါေစ

ဆိုေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကလဲ ထြက္ေပၚလာသည္။

အဖြားမေနႏိုင္ေတာ့။ လူထုၾကီးနဲ႕အတူ ဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္းမွာ ပါ၀င္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဆႏၵျပပြဲျပီးမွ သားသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ျမင့္သူ အိမ္ကိုသြားမည္။ ညေနေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိန္အမွီ အိမ္ကို အေရာက္ျပန္မည္ဟု စဥ္းစားလိုက္သည္။

'လာ၊ အဖြားလာ။ ေဟ့- အဖြားကို တြဲၾက'

လူထုၾကီးက အဖြားကို လက္တြဲေဖးမၾကသည္။ လူငယ္ေလးမ်ားက ကူတြဲခ်ီမသြားသည္မို႕ တပ္ဦးအနီးသို႕ အဖြားေရာက္သြားသည္။

'ဟိုမွာ စစ္သားေတြေဟ့'

ေလးေထာင့္ကန္လမ္းမေပၚမွာ လူထုဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္းၾကီးႏွင့္ စစ္သားမ်ား၊ လံုထိန္းမ်ား ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကသည္။

စစ္သားမ်ား၊ လံုထိန္းမ်ားက အာဏာရွင္လက္ကိုင္ဒုတ္မ်ားပီပီ နံပါတ္တုတ္မ်ားျဖင့္ လူထုၾကီးကို ၀င္ရိုက္ၾကသည္။

'အဖြားကို ထမ္းေျပးၾက'

ဖရိုဖရဲ အေျခအေနမွာ လူအမ်ားၾကား ေရာက္ေနေသာ အဖြားကို ထမ္းေျပးဖို႕ ေအာ္ေနၾကသံ ၾကားရသည္။ ေအာ္ေနသံမ်ားဘက္သို႕ သြားဖို႕ ေျခလွမ္းျပင္စဥ္မွာ ခါးမွာ တခ်က္၊ ေခါင္းမွာ တခ်က္ နံပါတ္ဒုတ္ႏွင့္ ရိုက္တာကို ခံလိုက္ရသည္။ နံပါတ္ဒုတ္ခ်က္မ်ားက ဆက္က်လာသည္မို႕ အဖြားလဲျပိဳသြားသည္။

'အဖြားၾကီးကို ရိုက္ေနျပီ။ လုပ္ၾကပါဦး။ ေဟ့ေကာင္ေတြ။ မင္းတို႕ လူမဟုတ္ဘူးလားကြ။ တိရစၦာန္ေကာင္ေတြ။ စစ္ေခြးေတြ'

စစ္သားမ်ားက ေအာ္ေနသူမ်ားထံသို႕ ေျပး၀င္သြားျပန္သည္။ လူငယ္တခ်ိဳ႕က စစ္သားမ်ားအလစ္မွာ အဖြားကို ၀င္ဆြဲျပီး ထမ္းေျပးၾကသည္။

'သတိထားအဖြား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ အဖြားကို ေဆးရံုပို႕ေပးမယ္'

စစ္သားမ်ား မလိုက္လာေသာ ေနရာေရာက္ေတာ့ လူငယ္ေလးမ်ားက အဖြားကို ေျမေပၚအသာခ်ေပးရင္း ေျပာၾကသည္။

အဖြားေခါင္းမွာက ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနျပီ။

မ်က္လံုးမ်ားကို အားယူျပီး ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေျမးေလးတို႕အရြယ္ လူငယ္ေလးမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။

လူငယ္ေလးမ်ားရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚက ရဲရင့္ ျပတ္သားေသာ ပံုရိပ္မ်ား၊ မ်က္လံုးမ်ားထဲက နာက်ည္းရိပ္မ်ားကို သတိထားၾကည့္မိရင္း ခင္ပြန္းသည္ ကိုသာဒင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ရြတ္ဆိုခဲ့ေသာ စာေရးဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ စကားလံုးေလးမ်ားကို သြားသတိရမိသည္။

လူတေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ သူျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးက သူ႕ပုခံုးေပၚ တင္ေပးလိုက္တဲ့ သမိုင္းတာ၀န္ကို သူဘယ္ေလာက္သယ္ပိုးထမ္းရြက္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ တိုင္းတာရမွာပဲ


ဒီစကားလံုးေလးမ်ားကို အဖြားၾကိဳးစားျပီး တလံုးခ်င္း ျပန္ရြတ္သည္။

'အဖြားတာ၀န္ေက်ပါတယ္ေနာ္'

အဖြားကို ရင္ခြင္ထဲ ေပြ႕ထားေသာ လူငယ္ေလးတေယာက္ကို လွမ္းေမးမိသည္။

လူငယ္ေလးက မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ ျပံဳးလိုက္သည္။

'တာ၀န္ေက်ပါတယ္ အဖြား'

လူငယ္ေလးရဲ႕ တိုးသဲ့သဲ့ အသံေလးေအာက္မွာ အဖြားမ်က္လံုးမ်ား မွိတ္သြားသည္။

ဖက္ဆစ္စနစ္ တိုက္ဖ်က္ေရး တိုက္ပြဲ၊ လူတန္းစားတိုက္ပြဲ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးထဲက တိုက္ပြဲ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႕က်င္ေရး တိုက္ပြဲစဥ္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားရင္း၊ ေခတ္ၾကီးက ပုခံုးေပၚတင္ေပးလိုက္ေသာ သမိုင္းတာ၀န္ေတြကို သယ္ေဆာင္ထမ္းပိုးရင္း ၾကယ္နီတပြင့္ကေတာ့ လြင့္ေၾကြသြားခဲ့ျပီ။

သို႔ေပမယ့္ ဒီလိုၾကယ္နီပြင့္ေတြကလဲ သူမနံေဘးမွာ ျခံရံလ်က္။


ခင္မမမ်ိဳး (၂၆၊ ၉၊ ၂၀၁၀)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ပန္းပ်ိဳးလက္ (၀တၳဳတို)

(၁)

အခ်ိန္ကား (၂၀၁၀) ခုႏွစ္။
ေနရာကား ယူေကႏိုင္ငံ၊ တကၠသိုလ္တခု၏ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမ။

'ထက္မ်ိဳးႏြယ္'

အခမ္းအနားမွဴး၏ အသံအဆံုးမွာ စင္ျမင့္ေပၚသို႕ တလွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္သြားလိုက္မိသည္။ ရင္ခုန္လိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကိဳးစားခဲ့ရသည့္ ရလာဒ္တခုကို ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ ရရွိခံစားလိုက္ရသည္။ မဟာသုေတသနဘြဲ႕။ ဂုဏ္ထူးမ်ားစြာျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္မို႕ ပါရဂူဘြဲ႕ ဆက္တက္ရန္ စေကာလားရွစ္မ်ားလဲ ရရွိထားသည္။ သင္ၾကားေရးလက္ေထာက္ (Teaching Assistant) အျဖစ္ အမွဳထမ္းရန္ ပေရာ္ပဖက္ဆာထံမွ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကလဲ ရရွိထားခဲ့သည္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ တကၠသိုလ္ပညာေရး အသိုင္းအ၀ိုင္း နယ္ပယ္ကို သူမ ေျခခ်ႏိုင္ခဲ့ျပီ။ မၾကာမီ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းတြင္ပင္ ပါရဂူဘြဲ႕ဆြတ္ခူးႏိုင္ေတာ့မည္။ အေတြးေတြနဲ႕အတူ သူမ၏ ေျခလွမ္းမ်ားက တက္ၾကြေနခဲ့သည္။ အားမာန္ပါေနခဲ့သည္။



'ေျဖာင္း၊ ေျဖာင္း၊ ေျဖာင္း'

လက္ခုပ္သံမ်ားက ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ စင္ျမင့္ေပၚက ဆင္းလာခ်ိန္အထိ လက္ခုပ္သံမ်ားက မစဲေသး။ လက္ခုပ္တီးေနသည့္ ပရိသတ္ကို သူမ မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ လူအမ်ားၾကားမွာ တစံုတေယာက္ကို သူမေတြ႕လိုက္ရသလိုလို။

'မဟုတ္ပါဘူး။ ငါစိတ္စြဲလို႕ ေနမွာပါ'
ရုတ္ျခည္း၀င္လာေသာ အေတြးမ်ားကို သူမ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္သည္။ ေရွ႕ပိုင္းမွာ ျပီးဆံုးခဲ့သည့္ ဘီေအ၊ အမ္ေအ ဘြဲ႕မ်ားအတြက္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္မ်ား မတက္ေရာက္ခဲ့သူမို႕ ဒီတၾကိမ္က သူမအတြက္ ပထမဆံုး ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနသည္။ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္သို႕ တက္ျပီးမွေတာ့ တက္ေရာက္သူတို႕ ထံုးစံအတိုင္း လုပ္ရေပဦးမည္။

ဦးထုပ္မ်ားကို ေလထဲသို႕ ပစ္ေျမွာက္ျပီး စုေပါင္းဓာတ္ပံု ရိုက္ၾကရသည္။ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားလဲ တဖ်တ္ဖ်တ္ရိုက္ၾကသည္။ ရွန္ပိန္ခြက္ေလးမ်ား ကိုယ္စီကိုင္ရင္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ျဖစ္ၾကသည္။ အနာဂတ္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ဖလွယ္ျဖစ္ၾကသည္။ ညေနပိုင္းေရာက္လာေတာ့ အိမ္သို႕ အေျပးအလႊား ျပန္ၾကရျပန္သည္။ အေျပးအလႊားမျပန္လို႕က မျဖစ္။ ညဘက္က်ရင္ Graduation Ball ရွိေသးသည္ မဟုတ္လား။ အခ်ိန္မီ အ၀တ္အစားမ်ား သြားလဲၾကရသည္။ အလွျပင္ၾကရျပန္သည္။ အခမ္းအနားက်င္းပသည့္ Hilton Hotel ကို ေရာက္ေတာ့ သတ္မွတ္ထိုင္ခံုမွာ ၀င္ထိုင္၊ Three course dinner ကို အားရပါးရစားၾကရင္း ညဦးပိုင္း ကပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ၾကရျပန္သည္။ အတြဲမ်ား ကိုယ္စီနဲ႕ လာၾကသူမ်ားတာမို႕ အနည္းငယ္ေတာ့ အားငယ္သြားမိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ သူမလို အတြဲမပါသူမ်ားလဲ ရွိေနဦးမွာပဲလို႕ ေတြးမိျပီး စိတ္ေျဖသာရာ ရသြားသည္။

'ေဟ့။ ဒါက ဒယ္နီယယ္တဲ့။ သူလဲ အေဖာ္ရွာေနတာ။ စေကာ့တစ္ခ်္ အက ေကာင္းေကာင္းကတတ္တယ္'

သူငယ္ခ်င္း ထရီဇာက လူငယ္တေယာက္ကို ေခၚလာေပးသည္။ အက ေကာင္းေကာင္း ကတတ္သည္ ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ အုပ္စုလိုက္ကၾကတဲ့အခါ ကိုယ့္အတြဲက အေျခခံသေဘာတရားေလးကို နားလည္ေနမွ အဆင္ေျပသည္။ မဟုတ္ရင္ ေဘးက တြဲကရသူအဖို႕ အလြန္ဒုကၡေရာက္တတ္သည္။ ဒီလိုႏွင့္ ကရင္း ခုန္ရင္း အခ်ိန္မ်ားက တျဖည္းျဖည္း ကုန္သြားသည္။ ကပြဲအျပီးမွာ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညတနာရီ ထိုးေနေလျပီ။

'လိုက္ဦးမလားထက္။ တို႕ေတြက Number 7 ကို ဆက္သြားမလို႕။ တညလံုး ဆက္ကဲၾကမယ္ေလ'
ထရီဇာက ျမဴးျမဴးေလး ေျပာလာေတာ့ သူမေခါင္းညိတ္မိမလို ရွိသြားသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အသံတသံက နားထဲ ၀င္လာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

'ေပ်ာ္တာကို မမၾကီးက အျပစ္ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာမွာ အကန္႕အသတ္ရွိတယ္။ အေပ်ာ္မလြန္သြားရဘူး။ အေပ်ာ္လြန္ရင္ အပ်က္ ျဖစ္တတ္တယ္'

'မလိုက္ေတာ့ဘူး။ ငါပင္ပန္းေနလို႕ပါ'

ျငင္းဆိုစကားေျပာရင္း Hotel Reception ဆီသို႕ သူမထြက္လာလိုက္သည္။ Taxi Booking လုပ္ခိုင္းရမည္။ အရက္ေသာက္ျပီး ကားမေမာင္းရဆိုေသာ ဥပေဒေၾကာင့္ ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ ဘယ္သူမွ ကားမေမာင္းၾကသည္မို႕ ကိုယ့္တကၠစီ ေရာက္ခ်ိန္ကို အနည္းငယ္ေတာ့ ေစာင့္ရေပဦးမည္။ ဆိုဖာေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့မွ ေခါင္းထဲမွာ ရီေ၀ေ၀ ခံစားေနရတာကို သတိရသြားသည္။

'ဟုတ္ပါရဲ႕။ dinner စားတုန္းက ရွန္ပိန္၊ ကပြဲဆယ့္ငါးမိနစ္ နားခ်ိန္တုန္းက ၀ီစကီ။ ထရီဇာက Red Wine ယူလာေပးတုန္းကလဲ ေသာက္လိုက္မိေသးတယ္။ ႏွစ္မ်ိဳး၊ သံုးမ်ိဳးေပါင္းမွေတာ့ မူးျပီေပါ့။ ငါ့ကိုကလဲေလ ေပကို ေပလြန္းပါတယ္။ မမၾကီးသာသိရင္ ေခါင္းေခါက္ဦးမွာပဲ ထင္ပါရဲ႕'

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေျပာမိရင္း အေတြးမ်ားက အတိတ္ဆီသို႕ ျပန္ေရာက္သြားသည္။

(၂)

ရႊမ္း

ေျခသလံုးေပၚသို႕ က်လာေသာ ၾကိမ္ခ်က္က ျပင္းထန္လြန္းသည္မို႕ သူမမ်က္ရည္မ်ား ၀ဲတက္သြားရသည္။ ေအာ္ရင္ ပိုဆိုးမွာမို႕ အံကို တင္းတင္းၾကိတ္ထားမိသည္။
'ဒီေလာက္စည္းကမ္းေတြ တင္းၾကပ္ေနတဲ့ၾကားက လုပ္ရဲေသးတယ္။ ေနာက္တခါဆို ဒီထက္ ပိုနာမယ္ေနာ္။ သြား။ စာသြားက်က္ေတာ့။'

မမၾကီးရဲ႕ အမိန္႕သံအဆံုးမွာ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေလး ထြက္လာျဖစ္ခဲ့သည္။ အဆက္မျပတ္က်ထားေသာ ၾကိမ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ေျခလွမ္းလိုက္တိုင္း နာက်င္မွဳ ေ၀ဒနာကို ခံစားရေပမယ့္ ကိုယ့္အျပစ္ႏွင့္ကိုယ္မို႕ ဘာမွ ျပန္မေျပာရဲ။

အစစအရာရာမွာ စည္းကမ္းၾကီးလြန္းလွေသာ မမၾကီးကို ေလွ်ာ့တြက္မိသည္ကိုက သူမရဲ႕ အမွား။ က်ဴရွင္ခ်ိန္စခါနီးမွ အျပင္ျပန္ထြက္ျပီး၊ အတန္းျပီးခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ကြက္တိ ျပန္ေရာက္လာပါရဲ႕နဲ႕၊ လာၾကိဳသူ ကားဒရိုင္ဘာကေတာင္ မရိပ္မိပါပဲနဲ႕ မမၾကီး ဘယ္လိုမ်ား သိသြားခဲ့ပါလိမ့္။

'မ်ိဳးမ်ိဳး။ သမီးေျခေထာက္နာေနေသးလား'
စာက်က္ေနတုန္း မမၾကီးက ျပန္လာေမးသည္။

'ရပါတယ္။ မမၾကီး။ မနာေတာ့ပါဘူး'
'ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ မမၾကီး လက္ဆ ကို မမၾကီး သိတာေပါ့။ လာ- ေဆးလိမ္းေပးမယ္။'

မျငင္းသာသည္မို႕ မမၾကီး ေခၚရာသို႕ သူမသြားလိုက္သည္။

'ေနာက္ဆို အဲလိုမ်ိဳး မလုပ္ပါနဲ႕ မ်ိဳးမ်ိဳးရယ္။ မမၾကီးက မ်ိဳးမ်ိဳးကို အုပ္ထိန္းေနရတာ။ မမၾကီးရဲ႕ အုပ္ထိန္းမွဳေအာက္မွာ တခုခုသာ ျဖစ္သြားရင္ သမီးရဲ႕ မိဘေတြကို မမၾကီးဘယ္လိုမ်က္ႏွာ ျပရမလဲ။ ခုဆို မ်ိဳးမ်ိဳး မိဘေတြက ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္တာ၀န္ေတြနဲ႕။ ျမန္မာျပည္က ဆယ္တန္းေအာင္သြားေအာင္ဆိုျပီး မ်ိဳးမ်ိဳးကို မမၾကီးဆီ ခဏအပ္ထားခဲ့တာ။ မ်ိဳးမ်ိဳးကေတာ့ မမၾကီးကို အစ္မအရင္းမဟုတ္ဘူးဆိုျပီး စိမ္းခ်င္စိမ္းေနမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မမၾကီးကေတာ့ ညီမေလးတေယာက္ လိုခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏွစ္အိမ့္တအိမ္လို႕ ေနတဲ့ မိသားစုထဲမွာ ေမြးလာတဲ့ မ်ိဳးမ်ိဳးကို ညီမေလးအရင္းတေယာက္လို ခ်စ္ခဲ့ရတာ။ သမီးပ်က္စီးသြားမွာကို မမၾကီး သိပ္စိုးရိမ္တယ္။ ေနာက္ဆိုဒီလိုမ်ိဳး ထပ္မလုပ္နဲ႕ေတာ့ေနာ္'

'ဟုတ္ကဲ့ မမၾကီး။ ေနာက္ဆို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ စာအုပ္ဆိုင္မွာ အထူးထုတ္ေတြ အသစ္ေရာက္တယ္ၾကားလို႕ သြားၾကည့္မိတာပါ'
'မမၾကီးကို ဘာလို႕ မေျပာတာလဲ'
'ဟို- ေၾကာက္လို႕ပါ'
'ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ'
'ဆူမွာစိုးလို႕'
'ဘာကို ဆူရမွာလဲ'
'ဒီေလာက္သင္ရိုးေတြ ေၾကညက္ေအာင္ သင္ေပးထားရက္နဲ႕ အထူးထုတ္ကို အားကိုးခ်င္လားဆိုျပီး ဆူမွာ စိုးလို႕ပါ။ သမီးက အဲဒီထဲက မွတ္စုေတြကို ၾကည့္ခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမးခြန္းပံုစံေတြ ေလ့က်င့္ခ်င္လို႕ပါ'

မမၾကီးက သူမကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးသည္။

'ခုေတာ့ အဆူခံရရံုတင္မကပဲ အရိုက္ပါ ခံလိုက္ရျပီ မဟုတ္လား။ အထူးထုတ္လိုခ်င္တာမ်ား မ်ိဳးမ်ိဳးရယ္။ မမၾကီးကို အစကတည္းက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာေရာေပါ့။ လူဆိုတာ ကိုယ္လိုအပ္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေတာင္းဆိုရဲရတယ္။ ေတာင္းဆိုဖို႕ မေၾကာက္ရဘူး။ ေတာင္းဆိုျပီးမွ မမၾကီးက ျငင္းလိုက္ရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။ ခုေတာ့ ကိုယ္လိုအပ္တာကို ေတာင္းဆိုဖို႕ ေၾကာက္လိုက္တဲ့ ေၾကာက္စိတ္ဟာ မေကာင္းမွဳတခုကို က်ဴးလြန္ဖို႕ တြန္းအားေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ဟာ တခါတရံမွာ အမွားေတြ က်ဴးလြန္မိေစတတ္တယ္ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ေတြ၊ စိုးရိမ္စိတ္ေတြကို ခုခ်ိန္ကစျပီး ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ကိုယ္လိုအပ္တာကို အက်ိဳးသင့္၊ အေၾကာင္းသင့္ ေတာင္းဆိုတတ္ဖို႕အတြက္ပဲ ျပင္ဆင္ဖို႕လိုတယ္ ။ ဟုတ္ျပီလား'

မမၾကီးက ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ သူမေခါင္းေလးအား ဖြဖြေလး ပုတ္ျပီး ထြက္သြားသည္။ ေဆးစြမ္းေၾကာင့္လား၊ မမၾကီးရဲ႕ စကားစြမ္းေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ။ နာက်င္မွဳေတြက ေပ်ာက္သြားသလိုလို။

(၃)

'မမၾကီး။ ဒါေတြက'

သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ျပီး အျပန္ သူမအခန္းထဲမွာ ပါဆယ္ထုပ္မ်ား ေတြ႕လိုက္ရတာမို႕ မမၾကီးဆီ သြားေမးမိသည္။

'စာအုပ္ေတြေလ မ်ိဳးမ်ိဳး။ ဂ်ီစီအီး အိုလယ္ဗယ္စာအုပ္ေတြ။ တကၠသိုလ္ေတြက ပိတ္ေနတာ ၾကာလွျပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ဖြင့္မယ္မွန္းလဲ မသိဘူး။ ဒီၾကားထဲ အခ်ိန္မကုန္ေအာင္ ဂ်ီစီအီး စာေမးပြဲေတြ ေျဖထားရမယ္'

'မမၾကီးရယ္။ မ်ိဳးမ်ိဳးက ဆယ္တန္းေျဖထားတာေတာင္ မၾကာေသးဘူး'

'အခ်ိန္ဟာ တန္ဖိုး ရွိတယ္မ်ိဳးမ်ိဳး။ ဆယ္တန္းေအာင္တာဟာ ပညာေရးခရီးလမ္း ျပီးဆံုးသြားတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္လက္မွတ္ဆိုတာ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးဂိတ္၀ကို ျဖတ္သန္းဖို႕ လိုအပ္မယ့္ ပတ္စ္ပို႕ေလး တခုေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ္သြားမယ့္ အဆင့္ျမင့္ ပညာေရးက ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာေရးကို မွန္းတယ္ဆိုရင္ တျခားလိုအပ္မယ့္ ပတ္စ္ပို႕ေလးေတြက ထပ္ရွိေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စာ ေအာင္လက္မွတ္ေတြအတြက္ TOEFL, IELTS ေတြ ရွိတယ္။ အေမရိကန္ ေကာလိပ္ေတြအတြက္ဆိုရင္ SAT exam ေတြရွိမယ္။ ယူေက တကၠသိုလ္ေတြအတြက္ဆိုရင္ GCSE exam ေတြ ရွိမယ္။ GCE A Level exam ေတြ ရွိမယ္'

'ဒါဆို စာေတြ အမ်ားၾကီး ထပ္က်က္ရဦးမွာေပါ့'
'ဟုတ္တယ္။ စာေတြအမ်ားၾကီးကို ထပ္ျပီး ဖတ္မွတ္ေလ့လာရဦးမယ္။ ဦးေႏွာက္ဆိုတာ ဓားလိုပဲ။ အျမဲတမ္းေသြးေနရတာ။ မေသြးရင္ တံုးသြားေရာ'
'တကၠသိုလ္ေတြ ျပန္ဖြင့္လာတဲ့အခါ ဒါေတြက အသံုးမ၀င္ေတာ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ'

'ပညာဆိုတာ ဘယ္ပညာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခါအခြင့္သင့္လို႕ သင္ထားခြင့္ရရင္ သင္ထား ငါ့ညီမ။ တခါတရံမွာ အမွတ္တမဲ့ သင္ထားလိုက္မိတဲ့ ပညာရပ္တခုဟာလဲ ဘ၀အတြက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဘယ္ပညာရပ္မွ အသံုးမ၀င္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး။ အသံုးမ၀င္ေသးတာပဲ ရွိတယ္။ ကိုယ္က စား၀တ္ေနေရးနဲ႕ ဘယ္လိုမွ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ။ စား၀တ္ေနေရးကို ပစ္ပယ္ျပီး ပညာေတြခ်ည္းပဲ လိုက္သင္ေနလို႕ကလဲ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ ခုဆို မ်ိဳးမ်ိဳးက ဆယ္တန္းေျဖျပီးစပဲ ရွိေသးတယ္။ ကိုယ္ရည္ရြယ္ထားတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြကလဲ ပိတ္ထားတာ ၾကာလွေရာေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဖြင့္မယ္ဆိုတာလဲ မသိဘူး။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ လူငယ္ေလးေတြဟာ စိတ္ေလတတ္တယ္။ ပညာေရးလဲ အာရံုမစိုက္ျဖစ္၊ အလုပ္အကိုင္က်ေတာ့လဲ ဟိုလိုလို၊ ဒီလိုလိုနဲ႕ ၾကားမွာ လြတ္ေနတတ္တယ္။ အဲလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ လမ္းမွားေရာက္ျပီး ဘ၀ပန္းတိုင္ ေပ်ာက္ေနၾကရတဲ့ လူငယ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ မ်ိဳးမ်ိဳးကို အဲလိုမ်ိဳး အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ကဲ- နက္ျဖန္ကစျပီး ဂ်ီစီအီးသင္မယ့္ ဆရာေတြ အိမ္ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ ဒီမွာ အခ်ိန္ဇယား။ အျပင္သြားစရာေတြ၊ ဘာေတြ ရွိတဲ့အခါ မမၾကီးကို ၾကိဳေျပာ၊ ဟုတ္ျပီလား'

မမၾကီးစကားမို႕ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ သိပ္မေက်နပ္လွ။ ဆယ္တန္းျပီးတာေတာင္ လြတ္လပ္ခြင့္မေပးပဲ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနသည္ဟု ထင္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားဆို လြတ္လြတ္လပ္လပ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမေမနဲ႕ေဖေဖ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္မလာမခ်င္းေတာ့ မမၾကီးအိမ္မွာ ေနရေပလိမ့္ဦးမည္။

(၄)

'ဟင္။ မမၾကီး လိုက္လာတယ္'

ရဲစခန္းက စခန္းမွဴးေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း စခန္းမွဴးႏွင့္ စကားေျပာဆို လက္မွတ္ထိုးေနေသာ မမၾကီးကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေမေမႏွင့္ ေဖေဖက သူတို႕ကိုယ္တိုင္မလာပဲ ဘာလို႕မ်ား မမၾကီးကို လႊတ္လိုက္သည္ မသိ။

စခန္းက ထြက္လာသည့္ အခ်ိန္အထိ မမၾကီးက စကားတခြန္းမွ မဟေသး။ ကားကိုသာ ဂရုစိုက္ ေမာင္းေနသည္။ သူမ မေနႏိုင္ေတာ့။

'ေမေမတို႕ကလဲ ဘာလို႕ မလာလဲ မသိဘူး။'

'လာစရာလား။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို။ လူၾကီးေတြက'

မမၾကီးက သူမအားလွည့္ၾကည့္ရင္း ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ေျပာသည္။ စိတ္ဆိုးေနမွန္းသိတာမို႕ သူမဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့။

ေမေမတို႕ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္ေရာက္လာကတည္းက ေမေမတို႕နဲ႕ အတူျပန္ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ အလုပ္တာ၀န္မ်ားျပားေနေသာ မိဘမ်ားရဲ႕ အုပ္ထိန္းမွဳေအာက္မွာ သူမကေတာ့ တေန႕တျခား လြတ္လပ္လာခဲ့သည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ေနာက္က်တာ၊ စာမဖတ္ျဖစ္တာ၊ သင္တန္းဆိုျပီး ေရွာ့ပင္းထြက္တာမ်ားကေတာ့ ေမေမတို႕ သိပင္မသိ။ မမၾကီးကေတာ့ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေတြ႕သည္ႏွင့္ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းတတ္စျမဲ။ သို႕ေပမယ့္ အုပ္ထိန္းမွဳေအာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ သူလဲ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္။ သူမကလဲ မမၾကီးရဲ႕ ေစတနာကို သေဘာေပါက္သလိုရွိေပမယ့္ တဘက္သတ္လိုက္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနတယ္လို႕လဲ ထင္မိသည္။ မိဘအရင္းကေတာင္ ဘာမွမွ မေျပာသည္ပဲ။

'ကဲ။ ေဒၚထက္မ်ိဳးႏြယ္။ ၾကြစမ္းပါဦး။ အိမ္ထဲကို'

မမၾကီးက အိမ္သို႕ တန္းမေခၚလာပဲ သူ႕အိမ္ထဲသို႕ ေခၚသြားသည္။

'မမၾကီးက ဘာလုပ္မလို႕လဲ။ သမီးကို ရိုက္မလို႕လား'
'ေအး။ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအရြယ္ေရာက္မွေတာ့ တုတ္နဲ႕ မရိုက္ဘူး။ စကားနဲ႕ပဲ ရိုက္မယ္'

မမၾကီးျပေသာ ဆိုဖာမွာ သူမ၀င္ထိုင္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အနည္းငယ္ ရွိန္ေနမိသည္။

'ေျပာစမ္းပါဦး အျဖစ္အပ်က္ကို'
'သၾကၤန္တုန္းက ရန္စပါ။ သမီးတို႕ မ႑ာပ္ကို သူတို႕အုပ္စုက ခဲနဲ႕ လာထုဖူးတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ ႏိုက္ကလပ္မွာ သူတို႕နဲ႕ ျပန္ေတြ႕တာနဲ႕ သမီးတို႕ အုပ္စုနဲ႕ ထပ္ညိၾကတယ္။ အဲဒါအျပန္မွာ သူတို႕ဘက္က လမ္းပိတ္တားျပီး ျပႆနာရွာတာပါ'

'မိန္းကေလးတန္မဲ့ ရန္ပြဲေတြထဲပါ၊ ရံုး၊ ဂတ္ေတြေရာက္နဲ႕ မရွက္ဖူးလားဟင္။ မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႕ အဆင့္အတန္းကိုလဲ ျပန္ၾကည့္ပါဦး။'
'သမီးက ရန္ျဖစ္တာမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႕ေတြ ထိုးေနလို႕ ၀င္ဆြဲရင္း ကိုယ္ပါပါသြားတာ'

'ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုလူေတြနဲ႕ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြသြားရင္ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ဆိုတာ မင္းနားမလည္ဖူးလား။ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးဟာ မိန္းကေလးတေယာက္ အိမ္အျပင္မွာ ရွိေနသင့္တဲ့ အခ်ိန္လား။ ေအး- မိသားစု၀မ္းေရးအတြက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ငါမဆိုလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုမဟုတ္ပဲ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ လမ္းေပၚေရာက္ေနတဲ့ မင္းလိုမိန္းကေလးမ်ိဳးကိုေတာ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ မိန္းကေလးလို႕ ငါမသတ္မွတ္ႏိုင္ဘူး'

'မမၾကီး အဲလိုမေျပာပါနဲ႕။ သမီးက လူငယ္ပါ။ လူငယ္တေယာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္တာ အျပစ္လား၊ ေပ်ာ္တာနဲ႕ပဲ တန္ဖိုးမဲ့ရေရာလား'

'ေပ်ာ္တာကို မမၾကီးက အျပစ္ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာမွာ အကန္႕အသတ္ရွိတယ္။ အေပ်ာ္မလြန္သြားရဘူး။ အေပ်ာ္လြန္ရင္ အပ်က္ ျဖစ္တတ္တယ္။ တန္ဖိုးမဲ့တတ္တယ္။ လူ႕ဂုဏ္သိကၡာေတြ က်ဆင္းသြားတတ္တယ္။ ခု မင္းသြားလာေနထိုင္ေနတာက ေပ်ာ္တာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အေပ်ာ္လြန္တာ ျဖစ္ေနျပီ။ မင္းဘ၀အနာဂတ္အတြက္ မင္းဘာေတြ လုပ္ထားျပီလဲ။ ပထမအရြယ္ ပညာရွာတဲ့။ ခုမင္းပညာရွာေနသလား။ စာထဲမွာ အာရံုမစိုက္ပဲ ကုန္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ။ မင္းကိုယ္မင္း အသိဆံုးပဲေနမွာေပါ့။ ပညာမရွာေတာ့ ဥစၥာေကာ မင္းရွာေနလား။ မိဘျပည့္စံုတယ္လို႕ လာမေျပာနဲ႕။ လူတေယာက္ဘ၀မွာ ပညာနဲ႕ ဥစၥာဆိုတာ ဟန္ခ်က္ညီဖို႕ အေရးၾကီးတယ္။ မင္းမိဘရဲ႕ ဥစၥာပစၥည္းေတြသာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရင္ ပညာလဲ မျပည့္စံုေသးတဲ့ မင္းက ဘာနဲ႕ လုပ္ကိုင္စားေသာက္မလဲ။ မင္းေျခေထာက္ေပၚမင္းဘယ္လို ရပ္တည္မလဲ။ အခု မင္းဟာ တန္ဖိုးမဲ့ ဆန္ကုန္ေျမေလး ျဖစ္ေနျပီ။ မင္းမွာ ဘာတန္ဖိုးမွ မရွိေတာ့ဘူး။ နားလည္လား'

သူမ၀ုန္းကနဲ ထရပ္မိသည္။ မမၾကီးရဲ႕ စကားလံုး ရိုက္ခ်က္မ်ားက တုတ္ခ်က္မ်ားထက္ ပိုမို ျပင္းထန္သည္ပဲ။

'မမၾကီး ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ေလ။ ဘာတန္ဖိုးမွ မရွိဘူးလို႕ မမၾကီး ေျပာခဲ့တဲ့ ထက္မ်ိဳးႏြယ္ဆိုတာရဲ႕ တန္ဖိုးကို'

ဘာမွ ထပ္မေျပာပဲ သူမလွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ တလမ္းတည္းမွာ ရွိေသာ သူမအိမ္ကို ဘယ္လိုျပန္ေရာက္လာသည္မသိ။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေမေမ့ကို သူမေျပာသည္။ ေမေမပို႕လိုေသာ အဂၤလန္ကို သူမအျမန္ဆံုးသြားမည္ဟု----။

(၅)

အေတြးထဲ လြင့္ေမ်ာေနဆဲမွာပဲ ဟိုတယ္ ဧည့္ၾကိဳက တကၠစီေရာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ တကၠစီေပၚမွာ လိုက္ပါလာရင္း မမၾကီးဆီ ဖုန္းဆက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႕ ေတြးမိသည္။ စိတ္ဆိုး၊ စိတ္နာနာႏွင့္ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာျပီးကတည္းက အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္သည္မွလြဲ၍ တခါမွလဲ မျပန္ျဖစ္ေတာ့။ စာထဲမွာပဲ အာရံုစိုက္သည္။ အလုပ္တဘက္ႏွင့္တြဲ၍ ပညာေရးခရီးလမ္းကို တေကြ႕ျပီးတေကြ႕ ေက်ာ္ျဖတ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္ရွိလာေအာင္၊ တန္ဖိုးတက္လာေအာင္ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႕အမွ် မမၾကီးရဲ႕ ေစတနာကိုလဲ သေဘာေပါက္ နားလည္မိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာရယ္ေၾကာင့္ မသိ။ အလြတ္ရဆဲ မမၾကီးရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို မႏွိပ္ျဖစ္။ တစံုတရာက တားဆီးေနသလိုရွိသည္။ ေမေမကေတာ့ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တိုင္း မမၾကီးဆီပါ ဖုန္းဆက္ဖို႕ တိုက္တြန္းေနၾက။ သူမရဲ႕ သတင္းေတြကိုလဲ မမၾကီးက အျမဲနားစြင့္ေနသည္ဆိုပဲ။

'ဟယ္လို။ ေဒၚခင္မာထိုက္ ရွိပါလားရွင္'

အိမ္ျပည္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေမေမ့ဆီေတာင္ ဖုန္းမဆက္အား။ မမၾကီးဆီသို႕ ဖုန္းခလုတ္ကို အရင္ႏွိပ္မိသည္။

'မေန႕ကပဲ ဆံုးသြားပါတယ္ရွင္'

'ရွင္'
သူမ လက္ထဲမွ ဖုန္းကေလးက ရုတ္တရက္ လြတ္က်သြားပါသည္။

ပန္းပ်ိဳးလက္တစံုကေတာ့ လူ႕ေလာကထဲမွ လြင့္ေၾကြသြားခဲ့ေလျပီ။

သူပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ေသာ ပန္းကေလးကေတာ့ အစြမ္းကုန္ ဖူးပြင့္လ်က္။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၊ ၉၊ ၂၀၁၀)

(စာၾကြင္း။ ။ ေလာကၾကီးမွာ ကၽြန္မတို႕ တေတြရဲ႕ ဘ၀ပန္းေလးေတြ ဖူးပြင့္လာဖို႕အတြက္ အမုန္းခံျပီး အက်ိဳးလိုစိတ္နဲ႕ ဆံုးမခဲ့ၾကတဲ့ ပန္းပ်ိဳးလက္ အစံုကို ပိုင္ဆိုင္ၾကေသာ မိဘေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ လူၾကီးသူမေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အဲဒီပန္းပ်ိဳးလက္အစံုေလးေတြ မေၾကြလြင့္သြားခင္မွာ သူတို႕ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ ပန္းေလးေတြ ဖူးပြင့္လာခဲ့ျပီဆိုတာကို ဖုန္းခလုတ္ေလးေတြကို ႏွိပ္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စာေလးတေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္း ေရးလို႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အသိေပးရင္း တခ်ိန္က ျပစ္မွားမိခဲ့တာေတြအတြက္ ေတာင္းပန္လိုက္ၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ရန္သူနံပါတ္ (၁) (၀တၳဳတို)

"အန္တီ့ဆီမွာေကာ ခ်စ္သူရွိခဲ့ဖူးလားဟင္၊ အန္တီဘာလို႕ အိမ္ေထာင္မျပဳတာလဲ"

ဒီကေန႕ အလုပ္အားရက္မို႕ အသိမိတ္ေဆြ ေကာင္မေလးတေယာက္ဆီ သြားလည္ျဖစ္သည္။ လန္ဒန္မွာ ဒီလိုဆံုဖို႕ဆိုတာက ခက္ခဲပါဘိျခင္း။ ျပီးေတာ့ သူမကလဲ လန္ဒန္ျမိဳ႕တြင္းမွာ ေနတာမဟုတ္ပဲ တာ၀န္က်ရာ လန္ဒန္ျမိဳ႕ျပင္ ေဆးရံုနားမွာ ေနသည္မို႕ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မဆံုေတြ႕ျဖစ္ၾက။ ျမန္မာျပည္မွ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕တူမေလးတေယာက္ လန္ဒန္မွာ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုျပီး အေၾကာင္းၾကားလာတာမို႕ ဟီးသရိုးေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳေပး၊ ေက်ာင္းမွ အေဆာင္ကို လိုက္ပို႕ေပးျပီး ေနာက္ပိုင္းကတည္းက မဆံုျဖစ္ၾကေတာ့။ ဒီေန႕ေတာ့ အားလပ္ရက္ခ်င္း တိုက္ဆိုင္၍ ဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

ေခတ္လူငယ္ပီပီ ေကာင္မေလးက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း။ အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ အတူတူခ်က္စားရင္း သူ႕အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးမ်ား ေျပာျဖစ္လာၾကသည္။

"မရွိလို႕ အန္တီ အပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့ သမီးရယ္"



လူငယ္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနေသာ ေကာင္မေလးက ယံုခ်င္ပံုမေပၚေပမယ့္ ဆက္မေမးေတာ့။ တျခားအေၾကာင္းမ်ားဆီသို႕ စကားေရာက္သြားၾကသည္။ ေက်ာင္းအေၾကာင္း၊ ဗြီဇာအေၾကာင္းမ်ား။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္မေလးဆီက ျပန္လာေတာ့ သူမတကိုယ္လံုး ႏံုးခ်ိလို႕ေနသည္။ ေျပာမထြက္ခဲ့ေသာ စကားသံမ်ားက ရင္ထဲမွာ အျပည့္အႏွက္။ သို႕ေပမယ့္ ထိုစကားသံမ်ားရဲ႕ ဦးတည္ရာက ေကာင္မေလးမဟုတ္။

တခ်ိန္က သူမသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူမခ်စ္သူ ေဇာ္ေဇာ္ (သို႕မဟုတ္) အခုေတာ့ သူမ သိပ္မုန္းတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ၾကီးကို အသက္သြင္းေနေသာ ေၾကးစားစစ္တပ္မွ ဗိုလ္မွဴးၾကီး ေဇာ္ႏိုင္ေအာင္။

အတိတ္က၊ အတိတ္ကေပါ့ေလ။ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကပါ။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕၊ အထက (၄) ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ ခင္ခင္ဆိုတဲ့ သူမနဲ႕ ေဇာ္ေဇာ္တို႕ဟာ စားအတူ၊ သြားအတူနဲ႕ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ အတန္းစဥ္ေတြ ျဖတ္သန္းရင္း ဆယ္တန္းကို ေရာက္ေတာ့ ေဇာ္ေဇာ္ကေျပာလာတယ္။ သူဆယ္တန္းေအာင္ရင္ ဒီအက္စ္ေအ ဗိုလ္သင္တန္း ေလွ်ာက္မယ္တဲ့။ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႕ ျပည္သူေတြကို အသက္ေပးျပီး ကာကြယ္မယ္ေပါ့။ သူမကလဲ အားက်မခံ၊ ျပည္သူေတြကို ေဆးအတတ္နဲ႕ အသက္ကယ္တင္မယ္ေပါ့ေလ။

ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ သူမကလဲ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရ၊ ေဇာ္ေဇာ္ကလဲ ျပင္ဦးလြင္ စစ္တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္ျပီး ခ်စ္သူ ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္စိတ္ဓာတ္ဟာ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲတတ္တယ္ဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ။

ေဇာ္ေဇာ္ေက်ာင္းဆင္းျပီး ေရွ႕တန္းမွာ တာ၀န္က်ေတာ့ သူမက မႏၱေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ဆဲ။ ေရွ႕တန္းမွာ ျပည္သူေတြအတြက္ အသက္ေပးတိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္သားၾကီးရဲ႕ ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႕ ဂုဏ္ယူလို႕ေပါ့ေလ။

"အဲဒီေသနတ္ေျပာင္းေတြကို ငါတို႕ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ျပည္သူေတြဆီကို ဘာလို႕ လွည့္လာခဲ့တာလဲဟယ္။ ငါယံုလို႕ မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။"

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ထဲက စကားသံပါ။

၁၉၈၈ မွာ တတိုင္းျပည္လံုးက ျပည္သူေတြ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးကို ဖယ္ရွားဖို႕ လမ္းမေပၚ ထြက္လာၾကေတာ့ သူမက ေဆးတကၠသိုလ္မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္။ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ကတည္းက ေမြးရပ္ေျမ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သို႕ ျပန္ေရာက္ေနခဲ့သည္။ အမွန္တရားနဲ႕ တရားမွ်တမွဳအတြက္ ျပည္သူေတြ တိုက္ပြဲ၀င္ေတာ့ သူမတို႕လဲ ပါၾကသည္ေပါ့။ မင္းေက်ာင္းဆိုတဲ့ သပိတ္စခန္းမွာ စုစည္းရင္း ျပည္သူ႕ဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ တေသြးတည္း၊ တသံတည္း၊ အားလံုးေတာင္းဆုိခဲ့ၾကသည္က ဒီမိုကေရစီ၊ ျပည္သူက ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ေသာ ျပည္သူ႕အစိုးရ။


မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ အေျခအေနေတြ မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ အခ်ိန္မွာပင္ က်ေရာက္လာခဲ့သည္။

"တိုင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်မည့္ အေရးကို တပ္မေတာ္မွ အခ်ိန္မွီ ၀င္ေရာက္ကယ္တင္" တဲ့။

သတင္းသံနဲ႕ အတူ ထြက္ေပၚလာခဲ့တဲ့ ေသနတ္သံမ်ား။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွ ျပည္သူ႕ဆႏၵ အစစ္အမွန္ကို ေဖာ္ထုတ္ၾကတဲ့ ျပည္သူလူထုကို ခ်ိန္ရြယ္လာၾကတဲ့ ေမာင္းျပန္ရိုင္ဖယ္မ်ား။ အားလံုးလဲ အတုံးတံုး၊ အရုန္းရုန္း။ ေျပးၾကလႊားၾက။

ေျပးရင္းလႊားရင္းႏွင့္ လမ္းမေပၚမွ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္သို႕ သူမတက္ေျပးျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း မိသားစု အားလံုးလဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပိျပား၀ပ္တြားခ်က္။

ျပတင္းေပါက္နားသို႕ သူမေျပးကပ္သြားမိသည္။ ႏွစ္ထပ္အိမ္အျမင့္ကမို႕ အားလံုးကို အတိုင္းသာ ျမင္ရသည္။ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္မ်ားရဲ႕ တရားခံေတြကို သူမ ျမင္ခ်င္စမ္းပါဘိ။

"ဟင္"

သူမႏွဳတ္မွ ထြက္ခဲ့တဲ့ အာေမဍိတ္သံတခု။ အဲဒီရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ သူမႏွလံုးေသြးတို႕ ရပ္ခမန္း လုလု။ အျပင္လူတေယာက္အေနနဲ႕ ပံုေဖာ္ဖို႕ ခဲယဥ္းေပမယ့္ တသက္လံုးတြဲခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူတေယာက္ကိုေတာ့ သူမ ပံုေဖာ္တတ္ပါသည္။ မယံုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ ေမာင္းျပန္ ေသနတ္ကိုင္မ်ားကို အမိန္႕ေပးေနသူသည္ သူမတသက္လံုး လက္တြဲရမည့္ ခ်စ္သူတဲ့။

ျပည္သူရဲ႕ အသက္ကို ကာကြယ္ဖို႕ တပ္မေတာ္ထဲ၀င္မယ္ဆိုတဲ့ သူမရဲ႕ ခ်စ္သူေလးဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသက္ကို သတ္ဖို႕ အမိန္႕ေပးေနတဲ့ လူသတ္စစ္ဘီလူးၾကီး ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။

"ေဇာ္ေဇာ္ရယ္။ နင့္ကို ဘာေတြက ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာလဲ။ ရာထူးလား၊ အာဏာလား၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြလား။ ငါ့သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ့ခ်စ္သူဘ၀တုန္းက နင္ေျပာေတာ့ ျပည္သူေတြကို ခ်စ္တယ္ဆို။ ငါ့ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာေလ နင့္ကိုလဲ ယံုစားခဲ့တယ္။ နင့္တပ္မေတာ္ဆိုတာၾကီးကိုလဲ ေလးစားခဲ့တယ္။ ငါတို႕ ျပည္သူေတြ ယံုၾကည္ေလးစားခဲ့တဲ့ အဲဒီတန္ဖိုးကို နင္တို႕ေတြက ဒီနည္းနဲ႕ သက္ေသျပလိုက္တာလားဟင္။ ငါနဲ႕ လက္တြဲခဲ့ဖူးတဲ့ နင့္လက္ေတြကို ဘာလို႕ ေသြးစြန္းခံရတာဟယ္။ နင့္ရဲ႕ ေသြးစြက္လက္ၾကီးကိုေကာ ငါဘယ္လိုပံုစံနဲ႕ လက္တြဲရမွာလဲ"

မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရင္ထဲက စကားသံေတြ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္ ၾကာခဲ့ေပါ့။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႕ကိုေရွာင္ဖို႕အေရး၊ နယ္မွေဆြမ်ိဳးေတြထံ သူမသြားေနျဖစ္ခဲ့သည္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ေနရင္း၊ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႕ တကုပ္ကုပ္ျဖစ္ခဲ့သူမို႕ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္း အတြင္းက်က်မသိခဲ့။ ရွမ္းျပည္နယ္ထဲက ျမိဳ႕နယ္ေလး တခုမွ သြားေနျဖစ္ေတာ့မွ အေၾကာင္းစံုသိလာရသည္။

အတင္းအဓမၼ ရြာေတြကို ေရႊ႕ေျပာင္းခိုင္းမွဳ၊ ေပၚတာဆြဲမွဳ၊ ရွမ္းပ်ိဳျဖဴမ်ားကို မုဒိမ္းက်င့္မွဳ။

အမွန္တရားေတြကို သိလာရေလေလ၊ ပိုျပီးေတာ့ ရင္နာမိေလေလ၊ နာၾကည္းမိေလေလ။

"နင့္လိုလူရဲ႕ ဇနီးမယား၊ ငါဘယ္ေတာ့မွ အျဖစ္မခံဘူး ေဇာ္ေဇာ္။ ျပည္သူေကၽြးတဲ့ ထမင္းကို စားျပီး ျပည္သူကို ေစာ္ကားတဲ့ လူေတြ။ တေန႕က်ရင္ နင္တို႕ေတြ ၀ဋ္ေကာင္းေကာင္းၾကီး လည္လိမ့္မယ္"

သူမရဲ႕ ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။

ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ မျပီးေသးတဲ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း (ခ) ကို ျပန္တက္ျပီး၊ ဦးေလးရွိတဲ့ အဂၤလန္ကို အျမန္ဆံုးထြက္။ ဒီလိုနဲ႕ ေ၀းခဲ့ၾကတာ ဘာလိုလိုနဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္ ၾကာခဲ့ျပီပဲ။

ျမန္မာျပည္နဲ႕ အေ၀းၾကီးမွာ ရွိေနေပမယ့္၊ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သတင္းေတြကိုေတာ့ အစဥ္မျပတ္ နားစြင့္လ်က္။ သူမ ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္သာ။ လူသတ္အဖြဲ႕ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာေတာ့ သူတို႕ခ်မွတ္ထားတဲ့ ျပည္ဖ်က္ မူ၀ါဒေတြကို လိုက္မလုပ္ႏိုင္ပါ။

တေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက စာရသည္။ ေဇာ္ေဇာ္ေတာင္ ဗိုလ္မွဴးၾကီး ျဖစ္ေနျပီတဲ့။

အိမ္ေထာင္ေတာ့ က်သြားေလာက္ျပီထင္သည္။ အဲဒီ႕အတြက္ သူမေနာင္တ မရခ်င္ပါ။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ရလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ လူသတ္စစ္ဘီလူးၾကီးကို ဘယ္လိုပံုစံ၊ ဘယ္လိုအျမင္နဲ႕ အိမ္ေထာင္ဦးစီး လင္ေယာက်္ားတေယာက္ အျဖစ္နဲ႕ ယံုၾကည္အားကိုးရပါမည္လဲ။

ဒါေပမယ့္ သူမ၊ သူ႕ကို သိပ္ေျပာခ်င္သည့္ စကားတခြန္းေတာ့ ရွိေနပါသည္။

"ေဇာ္ေဇာ္ရယ္။ 'တပ္နဲ႕ ျပည္သူျမဲၾကည္ျဖဴ၊ ေသြးခြဲလာသူ တို႕ရန္သူ' ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးကို နင္သိပါတယ္ဟယ္။ ဒါကို သိရက္နဲ႕ ေသခ်ာဘာလို႕ မစဥ္းစားရတာလဲ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တပ္နဲ႕ ျပည္သူကို မၾကည္ျဖဴေအာင္ ဘယ္သူေတြ လုပ္ခဲ့တာလဲ။ ျပည္သူေတြဆီ ေသနတ္ေျပာင္းေတြကို ဘယ္သူက ခ်ိန္ခိုင္းခဲ့တာလဲ။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘယ္သူေတြဟာ နင္တို႕တပ္နဲ႕ ငါတို႕ျပည္သူေတြရဲ႕ ရန္သူ နံပါတ္ (၁) ေတြလဲ ဆိုတဲ့ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါဟယ္။ အဲဒီ ရန္သူနံပါတ္ (၁) ေတြဆီကိုသာ နင္တို႕ရဲ႕ ေသနတ္ေျပာင္းေတြ ျပန္လွည့္လိုက္ပါဟာ။ ျပည္သူ႕ရင္ထဲက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္ဟာ အာဏာရူးေတြကို ဖယ္ရွားျပီး ျပည္သူ႕ရင္ေငြ႕ကို ျပန္ခိုလွံဳခဲ့မယ္ဆိုရင္ ျပည္သူေတြအားလံုးက ၀မ္းပန္းတသာနဲ႕ ျပန္ၾကိဳၾကမွာပါ။ ငါေလအဲဒီအခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတယ္ ေဇာ္ေဇာ္။ ျပည္သူေတြကို အသက္ေပးျပီး ကာကြယ္မယ္ေျပာခဲ့တဲ့ ဟိုအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က နင့္မ်က္ႏွာေလးကို ငါျပန္ျမင္ေယာင္မိေနဆဲပဲ။ ငါေလ နင့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္။ သိပ္ေလးစားခဲ့တယ္။ နင့္တပ္မေတာ္ၾကီးကိုလဲ သိပ္ေလးစားခဲ့ဖူးတယ္။ နင္တို႕ တပ္မေတာ္နဲ႕ ငါတို႕ျပည္သူေတြ လက္တြဲျပီး ျပည္သူနဲ႕ တပ္မေတာ္ကို ေသြးကြဲေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္အုပ္စုေခါင္းေဆာင္ေတြကို အခ်ိန္မွီ ေတာ္လွန္လိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္"

ခင္မမမ်ိဳး (၂၀၀၄)

(၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလက ယူေကႏိုင္ငံတြင္ ထုတ္ေ၀ေသာ အလင္းတိုင္းျပည္ စာေစာင္တြင္ ေရးသားခဲ့ေသာ ၀တၳဳတို တပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>

ရွင္သန္ခြင့္ (၀တၳဳတို)

(၁)

“ကိုၾကီးသေဘာကေတာ့ သူ႕ကို ဆက္ျပီး မဆန္႕က်င္ၾကေစခ်င္ဘူး။ သူစီမံခန္႕ခြဲေပးတာေတြကိုပဲ လိုက္နာေစခ်င္တယ္”

“ရွင္”
“ဗ်ာ”

အာေမ႗ိတ္သံမ်ားထြက္ေပၚလာျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဧည့္ခန္းတခုလံုး အပ္က်သံပင္ မၾကားရ ေလာက္ေအာင္ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

“ခင္ဗ်ားမတရားဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ေခါင္းေဆာင္ဆိုျပီး တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့တာ။ ခင္ဗ်ားကို ၀န္းရံေပးရမယ္ဆိုျပီး နာစရာရွိရင္ က်ဳပ္တို႕က ေရွ႕ဆံုးကေန အနာခံခဲ့ၾကတာ”

အတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္ေနမွဳကို ျဖိဳခြဲ၍ ထြက္ေပၚလာသည့္ အသံက ညီေထြးေလး အသံ။

“ဘာလဲ။ ခုေတာ့ ကိုၾကီးက ေၾကာက္ေနျပီလား။ ကိုၾကီးရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ စကားလံုးေတြေၾကာင့္ မေလးတို႕က ပါခဲ့ၾကတယ္။ ကိုၾကီးကို အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ျပီး ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ေရြးခဲ့ၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီးကာမွ ကိုၾကီးက ပေထြးဆန္႕က်င္ေရးဆိုတဲ့ စကားကိုေတာင္ ရဲရဲမေျပာလို႕ မေလးတို႕ ေျပာေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေျပာလို႕ အရိုက္ခံရ၊ အနာခံရရင္လဲ ကိုၾကီးက မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနတယ္။ ဒီအထိ မေလးတို႕ သည္းခံတယ္။ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ေနခဲ့တယ္။ အေျခအေနအရ ကိုၾကီး လုိအပ္လို႕ လုပ္တာပါလို႕ပဲ ေျဖသိမ့္ေတြးေပးခဲ့တယ္။ ကိုၾကီးကို မေလးတို႕ ယံုခဲ့ၾကတယ္။ ခုေတာ့ အလကားပဲ။ မေလးတို႕ ယံုၾကည္မွဳေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္ခံလိုက္ရျပီ”




ညီေထြးေလးရဲ႕ စကားသံဆံုးေတာ့ မေလးက ၀င္ေျပာသည္။ ကိုၾကီးက အင္းမလုပ္၊ အဲမလုပ္။ မွဳန္ကုပ္ကုပ္မ်က္ႏွာျဖင့္ အားလံုးကို ျပန္ၾကည့္ေနသည္။


“မေလး။ နင္ဘာမွ အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။ ငါနင္တို႕ကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာခဲ့လဲ။ ကိုၾကီးဆီမွာ ငါတို႕တအိမ္လံုးကို ဦးေဆာင္ျပီး ဟိုလူယုတ္မာကို အာခံရဲတဲ့ သတၱိမရွိပါဘူးဆိုတာကိုး။ ငါတို႕ အားလံုးက အဲဒီလူယုတ္မာကို ဆန္႕က်င္ေနလို႕ သူက ငါတို႕ထဲ ပါလာတာ။ သူက ငါတို႕အားလံုးထဲမွာ အၾကီးဆံုးမို႕ ငါတို႕က ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မ်ား ငါတို႕ေရွ႕က ရပ္တည္ေပးခဲ့လို႕လဲ။ ငါတို႕ ေပၚေပၚထင္ထင္နဲ႕ လူယုတ္မာၾကီးကို ဆန္႕က်င္ရင္ေတာင္ သိပ္မတက္ၾကြဖို႕ သူုက ေခၚျပီး သတိေပးေနေသးတာပဲ။ ဒီကတည္းက ငါေျပာေနတယ္။ လူယုတ္မာဆန္႕က်င္ေရးမွာ သူ႕ကိုပဲ ေရွ႕တန္းတင္ျပီး ပံုမအပ္ပါနဲ႕။ ရွံဳးလိမ့္မယ္လို႕။ နင္တို႕ လက္မွမခံၾကတာပဲ။ ငါ႕ကိုေတာင္ အျပစ္ျပန္တင္ေနေသးတယ္။ ခုေတာ့ နင္တို႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက လူယုတ္မာကို လက္ခံျပီး လူယုတ္မာရဲ႕ စီမံခ်က္ကိုေတာင္ လိုက္လုပ္ေပးမယ္ ေျပာေနတယ္။ ေကာင္းေသးလား။ ဒီမွာ ကိုၾကီး။ ၀ါအရ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လုပ္ရပ္နဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကိုေတာ့ မေလးစားႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားက ဒူးေထာက္ဆိုတာနဲ႕ လိုက္ေထာက္ေပးမယ့္ သူငယ္ႏွပ္စားထဲမွာ က်ဳပ္မပါဘူး။ အခုကစျပီး ခင္ဗ်ားကို ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ား လုပ္ခိုင္းတာေတြလဲ က်ဳပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ရွင္းေအာင္ ေျပာထားမယ္”

“ေဖၾကီးရယ္၊ ရွက္ဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ။ ဘာလို႕ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးေတြ ၀င္ေနရတာလဲ။ သမီးမွာေတာ့ ေဖၾကီးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ျဖစ္ရတာကို ဂုဏ္ယူလိုက္ရတာ။ ေဖၾကီးဟာ တအိမ္လံုးရဲ႕ အခက္အခဲေတြကို ေျပလည္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႕ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေနနဲ႕။ ခုေတာ့သြားျပီ။ သိပ္ရွက္ဖို႕ ေကာင္းတာပဲ”

ကိုၾကီးရဲ႕ သမီး ဇင္မာေအာင္ကပါ ၀င္ေျပာသည္။ ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ားက်ေနေပမယ့္ ကိုၾကီး မ်က္ႏွာေပၚက ခက္ထန္္တင္းမာမွဳေတြက ေပ်ာက္မသြား။ သူလုပ္တာ မွန္သည့္အေနျဖင့္ ခပ္တင္းတင္း ျပန္ေျပာသည္။

“ဇင္မာေအာင္။ ျငိမ္ျငိမ္ေနစမ္း။ ငါေမြးလို႕ နင္လူျဖစ္လာတာပါ။ ငါ့ကို ျပန္အာခံမေနနဲ႕။ ငါက ဒါဆို ဒါပဲလုပ္”

ကိုၾကီးရဲ႕ ေအာ္ေငါက္သံအဆံုးမွာ ဇင္မာျငိမ္သြားသည္။ အသံထပ္မထြက္လာေတာ့ေပမယ့္ ကိုၾကီးကို လွမ္းၾကည့္ေနေသာ ဇင္မာ့ မ်က္၀န္းမ်ားရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို သူမနားလည္သည္။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း အေပၚမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္တေယာက္ရဲ႕ အထင္ေသးေသာ အၾကည့္။

မိသားစုတြင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဌာနဆိုင္ရာ အလုပ္အကိုင္ေတြမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းစာသင္ခန္း ေတြမွာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳ ဆိုတာက အလြန္အေရးပါလွသည္။ အိမ္ေထာင္ဘက္ အခ်င္းခ်င္း တေယာက္ကိုတေယာက္ အထင္ေသးမွဳရွိလာျပီဆိုလွ်င္ ဒီအိမ္ေထာင္ေရး သာယာမည္မဟုတ္ေတာ့။ အနေႏၱအနႏၱဂိုဏ္း၀င္ မိဘေပမယ့္လဲ အက်င့္စာရိတၱ ယိုယြင္းပ်က္စီးမွဳႏွင့္ လူအမ်ားကို ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးေစမွဳေတြေၾကာင့္ သားသမီးမ်ားအား အရွက္ရေစသည္ဆိုလွ်င္ မိဘႏွင့္ သားသမီး ဆက္ဆံေရးမွာ အဖုအထစ္မ်ား ျဖစ္စျမဲ။ သိကၡာတရားႏွင့္ က်င့္၀တ္ကို မေစာင့္ထိန္းေသာ ဆရာမ်ားကိုလဲ ဘယ္လို ေက်ာင္းသားမ်ိဳးကမွ အထင္တၾကီး ဆည္းကပ္မည္ မဟုတ္။ အဖြဲ႕အစည္းတြင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ားရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားက အထင္ေသးလာျပီဆိုလွ်င္ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ရွင္သန္ၾကီးထြားမွဳ ေႏွာင့္ေႏွးျပီး အကြဲကြဲ၊ အျပဲျပဲ ျဖစ္လာေလ့ရွိသည္။

ဇင္မာ့ မ်က္၀န္းမ်ားကို ၾကည့္ျပီး သူမအေတြးမ်ားက ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီျပႆနာမ်ားရဲ႕ အစ၊ ဟိုး လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေျခအေနေတြကို သူမ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

(၂)

“မလတ္။ ဒါ ကိုစစ္ႏိုင္တဲ့။ ေက်ာင္းတုန္းက ငါတို႕က ေမဂ်ာတူတူပဲ။ ကြဲေနၾကတာ ၾကာျပီ။ တေလာကမွ ျပန္ေတြ႕တာ”

ကိုၾကီးက မိတ္ဆက္ေပးတာေၾကာင့္ ကိုစစ္ႏိုင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိေတာ့ မ်က္လံုးေတြကို ျမင္ရစဥ္မွာပဲ သူမရင္ထဲ ဒိတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ စိတ္ပညာဘြဲ႕ရ တေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးကတဆင့္ အတြင္းစိတ္ကို ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေလ့က်င့္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုစစ္ႏိုင္မ်က္လံုးေတြက မရိုးသား။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမွဳ သ႑ာန္ေလးေတြကို ေတြ႕ေနရသလိုလိုရွိသည္။ သို႕ေပမယ့္ လူမွဳေရး အရမို႕ သူမ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။

“ဟုတ္ကဲ့။ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆို ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွာ။ ကိုေအာင္နဲ႕ စီးပြားေရး တူတူ လုပ္မလားလို႕”
ကိုစစ္ႏိုင္က လိုသည္ထက္ ပိုေနေသာ အျပံဳးမ်ားျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။ ကိုၾကီးကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ကိုၾကီးမ်က္ႏွာက အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆန္းေနတာေၾကာင့္ ဘာမွ ဆက္မေျပာမိေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ရလို႕ ေပ်ာ္ေနပံုေပၚသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အတူစားၾက၊ ေသာက္ၾကရန္သာ သြားေရာက္ျပင္ဆင္ေပးလိုက္သည္။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ကိုစစ္ႏိုင္က အိမ္ကို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္လာသည္။ ကိုၾကီးႏွင့္အတူ ပုလင္းတူဘူးစို႕ ေသာက္ၾက၊ စားၾကသည္။ သူမတို႕ တေတြ စိတ္ပ်က္မိေပမယ့္ ကိုၾကီးမ်က္ႏွာေၾကာင့္ မကန္႕ကြက္ျဖစ္ၾက။ သတိႏွင့္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနရန္သာ သူမညီမေလးမ်ားကို သတိေပးရသည္။ သို႕ေပမယ့္ သူမ သတိေပးရန္ တေယာက္ေတာ့ က်န္ခဲ့ပါသည္။ ဒီေလာက္အထိ ယုတ္မာမယ္ မထင္ထားမိခဲ့တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္သည္။ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေပမယ့္ အလွေသြးေတြ ေ၀ျဖာေနဆဲျဖစ္ေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ မုဆိုးမ ေမေမ့ကို အပိုင္ၾကံသြားလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ သူမတို႕ ေတြးပင္ မေတြးမိခဲ့ၾကပါ။ မ်ားျပားလွေသာ ေမေမ့အလုပ္ေတြကို ကူလုပ္ေပးရင္း လူအမ်ားအၾကားတြင္ တြဲျပီး နာမည္ထြက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းတာေတြ၊ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ ေမေမ့ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တာေတြ လုပ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြ အတူယွဥ္တြဲထြက္လာေအာင္ ပိုက္ဆံေပး စီမံတာေတြ လုပ္လာေတာ့မွ သူမတို႕ သတိထားမိေပမယ့္ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ နာမည္က ထြက္ေနခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ မတတ္သာသည့္အဆံုး တရွက္က ႏွစ္ရွက္ မျဖစ္ေအာင္ ေမေမက လက္ထပ္လိုက္သည္။

သို႕ေပမယ့္ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြေၾကာင့္ ေမေမ အသက္မရွည္ခဲ့ပါ။ ေမေမဆံုးေတာ့ ကိုစစ္ႏိုင္လက္ထဲတြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းအားလံုး ေရာက္ေနခဲ့ျပီ။ အိမ္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕သာ ဘယ္သူကမွ ေရာင္းဖို႕ သေဘာမတူၾကတာေၾကာင့္ အေမြဆိုင္အိမ္ၾကီးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူမ်ားလက္ထဲ မေရာက္ပဲ က်န္ေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ထဲမွာ အတုူေနၾကေပမယ့္ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကို ကိုစစ္ႏိုင္ကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာေၾကာင့္ သူမတို႕ အိမ္ရွင္မ်ားမွာ တစတစႏွင့္ အရိုးအရင္းကိုက္ရေသာ ကၽြန္ဘ၀သို႕ က်ေရာက္လာၾကသည္။ မေနႏိုင္ေသာ ကိုငယ္က ေက်ာင္းထြက္ျပီး သေဘၤာတက္သြားသည္။ အိမ္ကို ေငြျပန္ပို႕ျပီး မေလးနဲ႕ ညီေထြးေလးတို႕ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ကို ေထာက္ပံ့ရသည္ဆိုေပမယ့္ ေပးတာယူ၊ ေက်ြးတာစားေနရေသာ ဘ၀မွာ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ေနဆဲ။ သိပ္ထက္ျမက္တဲ့ မိခင္ေတြရဲ႕ ေျခရာကို သားသမီးေတြ မွီေအာင္ လိုက္ႏိုင္စြမ္း မရွိဖူးဆိုတာ မွန္ေနသလား မသိ။ ေမေမရွိတုန္းက ေမေမ့ကိုသာ အရာရာမွီခိုေနၾကသည္မို႕ ေမေမမရွိခ်ိန္ေတြ သူမတို႕အားလံုး မလုပ္တတ္၊ မကိုင္တတ္ႏွင့္ ကိုစစ္ႏိုင္ ၾကီးစိုးျခယ္လွယ္သမွ်သာ ခံၾကရသည္။ ကိုစစ္ႏိုင္ လက္သပ္ေမြးထားေသာ လူဆိုးလူမိုက္မ်ား၏ ျခိမ္းေခ်ာက္အႏိုင္က်င့္မွဳေတြကိုလဲ ခံၾကရေသးသည္။

ေမေမတို႕ လက္ထပ္ျပီးစဥ္တုန္းက သူမတို႕တေတြ စုျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ကို အလိုမရွိ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ေမေမဆံုးျပီးေတာ့လဲ ကိုစစ္ႏိုင္ အိမ္ေပၚက ဆင္းရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေသးသည္။ အျပင္းအထန္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနခ်ိန္တြင္ ကိုၾကီးက စင္ေပၚေရာက္လာသည္။ သူရေအာင္ ေဆြးေႏြးျဖန္ေျဖေပးမည္လို႕ ဆိုခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူမတို႕ အားလံုး တညီတညာတည္း ကိုၾကီးကို ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကိုစစ္ႏိုင္က သူ႕လက္ထဲ အကုန္ေရာက္ေနသည့္ ၾကီးစိုးျခယ္လွယ္ခြင့္ကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ မစြန္႕။ တေမဂ်ာတည္း အတူေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္ ကိုၾကီးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မွဳ အရည္အခ်င္း ဆိုတာကိုလဲ သူက အတြင္းသိ၊ အစင္းသိ။

ပုလင္းတူ၊ ဗူးစို႕ ျဖစ္ခဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္လို အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဘယ္လိုအထာေပးရမည္ကို နားလည္ျပီးသား။ “ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ကြာ။ မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြ မကၽြံလာေအာင္သာ မင္းထိန္းေပး” ဆိုျပီး ငါးရံ့ဆီႏွင့္ ငါးရံ႕ျပန္ေၾကာ္ထားခဲ့သည္။ အေျခအေနေတြကို ေတြ႕ေနေပမယ့္ ကိုၾကီးကို ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေရြးထားခဲ့သည္မို႕ သူမတို႕ေတြ မေျပာရက္၊ မဆိုရက္၊ မေ၀ဖန္ရက္ၾက။ သူမတို႕ အခ်င္းခ်င္းကြဲေနရင္ ကိုစစ္ႏိုင္က ႏြားကြဲတုန္း၊ က်ားဆြဲ လုပ္လာမွာ စိုးလို႕ ျငိမ္ကုပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ အခုေတာ့ ေျပာရေတာ့မည္။ မေျပာလို႕ မျဖစ္ေတာ့။ ႏြားက ကြဲတာ မဟုတ္ပဲ ေခါင္းေဆာင္ႏြားလားက က်ားရဲတြင္းထဲကို ခုန္ဆင္းဖို႕ပင္ ခိုင္းေနျပီျဖစ္သည္။ သူမို႕ လုပ္ရက္ေလျခင္း၊ သူမို႕ ေျပာရက္ေလျခင္း။ အေတြးမ်ားႏွင့္အတူ သူမ မ်က္ရည္၀ဲလာသည္။ မျဖစ္ေတာ့။ ကိုၾကီးကို သူမ စကားသြားေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ တားမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

(၃)

“ငါတို႕သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီဟာ။ ထိေရာက္မွဳမွ မရွိတာပဲ။ ပကတိအေျခအေနမွန္ကို နားလည္လက္ခံရမယ္ေလဟာ”

ကိုၾကီးက စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ အသံျဖင့္ တိုးတိုးေလး ေျပာသည္။ မာရသြန္ခရီးကို မီတာ (၁၀၀) အေတြးနဲ႕ ကိုၾကီး ၀င္ ေျပးခဲ့တာ ျဖစ္မယ္လို႕ သူမ ေတြးလိုက္မိသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေျပာတာကို အရင္နားေထာင္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေမာင္ႏွမမို႕ သူမတို႕ ႏွစ္ေယာက္က အနီးစပ္ဆံုး ရင္းႏွီးခဲ့ၾကပါသည္။

“ငါတို႕နဲ႕ သူနဲ႕ တသက္လံုး ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုဆို သူ႕ဘက္က ေလွ်ာ့လာျပီဟာ။ ဒီအိမ္ၾကီးကို စီမံခန္႕ခြဲဖို႕ အဖြဲ႕ဖြဲ႕မယ္တဲ့။ သူ႕လူေတြ လဲပါမယ္။ ငါတို႕ထဲကလဲ ပါမယ္။ အတူတူ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္လဲဟာ။ ငါလဲ အသက္ၾကီးျပီ။ သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနရတာလဲ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီ။ ဘာမွ မရတာထက္စာရင္ ငါ့မိသားစုရဲ႕ ဆက္လက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ခြင့္အတြက္ ရသေလာက္ေလး ၀င္ယူမွ ရေတာ့မယ္”

“ရွင္သန္ခြင့္။ ဟုတ္လား ကိုၾကီး။ ကိုၾကီး မိသားစုရဲ႕ ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္အတြက္ သူစီမံတာကို လက္ခံဖို႕”

“ဟုတ္တယ္ေလဟာ။ အရင္တုန္းကဆို သူပဲ အားလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာ။ ခုဆို လမ္းဖြင့္လာတာပဲ။ ငါ့မိသားစုကို သူအသိအမွတ္ျပဳဖို႕အတြက္ ငါၾကိဳးစားရမယ္။ ရွင္သန္ခြင့္ ဆိုတာ လူေတြအတြက္၊ မိသားစုေတြအတြက္၊ ေနာက္ဆံုးဟာ တိုင္းျပည္တျပည္အတြက္ အေရးၾကီးဆံုး အရာပဲ”

ဒီေလာက္ဆို ကိုၾကီးရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို တြက္ခ်က္လို႕ ရျပီဆိုတာ သူမ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ သူမတို႕ မွားခဲ့ၾကပါျပီ။ အိမ္ၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္တဲ့ မိသားစုသားခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး ထဲကေန သူ႕မိသားစုေလး တခုတည္းကိုသာ ကြက္ျပီး စဥ္းစားတတ္သူကိုမွ တအိမ္လံုးရဲ႕ အေရးအတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေရြးမိ ခဲ့ၾကပါပေကာလား။ယူက်ံဳးမရ စိတ္ေတြျဖင့္ သူမ စကားစလိုက္မိသည္။

“ျပႆနာေတြကို ငါျပန္ေတြးမိတယ္ဟာ။ ကိုစစ္ႏိုင္ အိမ္ေပၚ ေရာက္လာျပီးေတာ့ ပထမဆံုး ညီေထြးေလးနဲ႕ ျပႆနာ စတက္တယ္ေနာ္။ ျပႆနာစျဖစ္ျပီး ထိပ္တိုက္ျဖစ္ေနတုန္းမွာ နင္က ပါလာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ နင္က ျပႆနာေတြကို နင္ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေပးမယ္ဆိုလို႕ နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကတယ္။ ငါတို႕ နင့္ကို ေရြးခဲ့ၾကတာက နင့္မိသားစုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႕မဟုတ္ဘူး။ တအိမ္လံုးရဲ႕ အနာဂတ္ကို ဦးေဆာင္ပဲ့ကိုင္ႏိုင္မယ့္ အိမ္ေခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႕ ေရြးခဲ့ၾကတာ။ ငါတို႕ နင့္ကို အရာရာ ပံုအပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါတို႕အိမ္ေပၚမွာ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ အုပ္စိုးျခယ္လွယ္မွဳ အာဏာပေပ်ာက္ေရးအတြက္ လုပ္ဖို႕ တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့ၾကတယ္။ တအိမ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ မတရားမွဳေတြကို ဆန္႕က်င္ဖို႕ပဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အထင္ၾကီးတယ္။ နင္ေျပာရင္ ကိုစစ္ႏိုင္က လက္ခံမယ္လို႕ ထင္တယ္။ ဆန္႕က်င္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ေသြဖည္ျပီး၊ ေတာင္းဆိုေရး လမ္းစဥ္ကို လိုက္တယ္။ ကိုစစ္ႏိုင္ကလဲ နင့္သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီးဆိုေတာ့ နင့္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ ေပးျပီး နင့္ကို ၾကိဳးရွည္ရွည္နဲ႕ လွန္ထားတယ္။ နင္ကလဲ ဒါကို မသိဘူး။ အေမတေယာက္လံုး ေပးလိုက္ရတာေတာင္ မမွတ္ေသးဘူး။ ယံုတုန္းပဲ။ ေနာက္ဆံုး နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေရြးျပီး၊ ေယာက်္ားခ်င္း စိန္ေခၚ အႏိုင္ယူဖို႕ ၀န္းရံေပးခဲ့တာေတာင္ နင္က ေညာင္နာနာလုပ္ေနလို႕ နင့္မိန္းမနဲ႕ အငယ္ေကာင္ေလး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားရတဲ့ အထိပဲ မဟုတ္လား။ နင့္မိန္းမက အေ၀းမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္လဲ ငါတို႕ကို ေမ့မသြားပါဘူးဟာ။ အိမ္ရဲ႕ အေရးအတြက္ ဆက္ျပီး လုပ္ေနတုန္းပဲ။ ကိုစစ္ႏိုင္ကို ဘယ္လို ဆန္႕က်င္ျပီး သူ႕က်ြန္ဘ၀ကေန ငါတို႕ တအိမ္လံုးလြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ ခုအခ်ိန္အထိ ၾကံဆေပးေနတုန္းပဲ။ နင္က နင့္မိသားစု အေရးပဲ ၾကည့္မယ္လို႕ ေျပာတယ္။ နင့္အေပၚ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကတဲ့ ငါတို႕ေတြကို ထည့္မတြက္ရင္ေနပါ။ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ နင့္မိန္းမနဲ႕ နင့္သားအငယ္ေလးကေကာ နင့္မိသားစု မဟုတ္ဘူးလား။ ျပီးေတာ့ နင့္သမီး။ နင့္သမီးဟာ ငါတို႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ၾကီးလာခဲ့တာ။ နင္ကသာ နင့္မိသားစုဆိုျပီး ခြဲျခားဆက္ဆံေနေပမယ့္ နင့္သမီး၊ နင့္မ်ိဳးဆက္ကို ငါတို႕က ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ ဒီအိမ္ၾကီးတခုလံုးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္လို႕ သေဘာထားခဲ့ၾကတာ။ သူ႕စိတ္ထဲမွာကလဲ နင့္လို နင္တို႕ မိသားစု ရွင္သန္ခြင့္၊ နင္တို႕ မိသားစု အနာဂတ္ကိုပဲ ၾကည့္ျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ ၾကိဳးကိုင္အုပ္စီးမွဳကို ခံခ်င္တဲ့ စိတ္မရွိဘူး။ ေအး- ရွင္သန္ခြင့္ဆိုလို႕လဲ ငါက ေျပာရဦးမယ္။ နင္က နင့္သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ပုလင္းတူဘူးစို႕ လူယုတ္မာကို ေတာ္ေတာ္ယံုတယ္ ဟုတ္လား။ သူေျပာတာက ရွင္းရွင္းေလးေနာ္။ သူ႕ရဲ႕ စီမံခန္႕ခြဲေရး အဖြဲ႕ဆိုတာမွာ သူ႕ေမြးစားသားေတြဆိုျပီး အိမ္ထဲမွာ ဓားတကိုင္ကိုင္နဲ႕ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ စစ္ေသြးရယ္၊ အရက္မူးျပီး ရမ္းကားေနတဲ့ ျဖိဳးေအာင္ရယ္၊ အားအာယားယား အက်ီၤခၽြတ္ျပီး သူ႕ဗလ ၾကီးေၾကာင္း လိုက္ျပေနတဲ့ စြမ္းအားရယ္ေတြက အဓိက ပါမွာ။ ျပီးေတာ့ အိမ္လံုျခံဳေရး တာ၀န္ခံက ကိုစစ္ႏိုင္ကိုယ္တိုင္ပဲ။ သူေရးထားတဲ့ အဖြဲ႕အေၾကာင္း နင္ေသခ်ာေကာ ဖတ္ျပီးျပီလား။ အဲဒီ စီမံခန္႕ခြဲေရး အဖြဲ႕ကို အိမ္လံုျခံဳေရးအရ အခ်ိန္မေရြး ဖ်က္သိမ္းလို႕ ရပါတယ္ဆိုေနမွ။ သူၾကိဳးကိုင္တာမဟုတ္လို႕ ဘာလဲ။ နင့္ကိုေကာ သူက ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးေပးမယ္ ထင္လို႕လဲ။ ျခံထဲမွာ တံျမက္စည္းလွဲဖို႕၊ ပန္းပင္ေရေလာင္းဖို႕ တာ၀န္ေလာက္ ရရင္ေတာင္ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ။ နင့္ကို သူက လူလိုသူလို သေဘာထားျပီးမ်ား သူ႕အဖြဲ႕ထဲ ပါဖို႕ ေခၚေနတယ္ ထင္လို႕လား။ နင္က အစ္ကို အၾကီးဆံုးဆိုေတာ့ နင့္ကို ခ်ိဳးထားႏိုင္ရင္ ငါတို႕ အားလံုး သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနတာေတြ ရပ္သြားႏိုင္ျပီဆိုျပီး ပါခိုင္းေနတာ ကိုၾကီးရဲ႕။ ငါတို႕က နင့္ကို မတရားအႏိုင္က်င့္ခံေနရတဲ့ ငါတို႕ တအိမ္လံုးက လူေတြရဲ႕ ေရွ႕မွာမားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးဖို႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေနရာမွာ ထားခဲ့ၾကတာပါဟာ။ တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့ၾကတာပါ။ ရွင္သန္ခြင့္ ဆိုတာကို နင္က လူယုတ္မာ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမွဳလို႕ သေဘာေပါက္ေပမယ့္ ငါကေတာ့ ငါတို႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္ ဆိုတဲ့ တျခား အမ်ိဳးအစားလဲ ရွိေသးတယ္လို႕ ထင္တာပဲ။ နင္ကလူယုတ္မာရဲ႕ စီမံခ်က္ကို လက္ခံမယ္လို႕ စကားစရံု ရွိေသးတယ္။ နင့္အေပၚ ၀န္းရံခဲ့သူေတြရဲ႕ နင့္အေပၚ ျမင္သြားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ ေနာက္ဆံုး နင့္မ်ိဳးဆက္ ကိုယ္တိုင္က နင့္ကို ျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို နင္မေတြ႕ဘူးလား။ နင္လက္ခံလိုက္တာနဲ႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ အေရးကို လုပ္ေနတဲ့ တပ္ဦးေနရာကေန နင္ဘာသာနင္ ဖယ္ရွားလိုက္ျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္စမ္းပါဟာ ငါတို႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး လုပ္ခဲ့ဖူးသူက လူယုတ္မာရဲ႕ ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခ်ည္ေပးေနရတာကိုေတာ့ ငါ မျမင္ပါရေစနဲ႕။ ငါရင္နာလြန္းလို႕ပါ။ အတိုခ်ဳပ္ဆိုရရင္ နင္ေျပာေနတဲ့ ရွင္သန္ခြင့္ဆိုတာမွာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္ဟာ။ လူယုတ္မာက နင့္ကို အသိအမွတ္ျပဳျပီး သူ႕ရဲ႕ ကၽြန္ေနရာမွာ ထားတာကို ခံယူဖို႕အတြက္ ရွင္သန္ခြင့္နဲ႕ တအိမ္လံုးက နင့္ကို တပ္ဦးမွာ ထားျပီး လူယုတ္မာကို ဆန္႕က်င္ဖယ္ရွားတာေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္။ ဒီႏွစ္ခုမွာ နင္တခုခုေတာ့ ေရြးရလိမ့္မယ္။ ငါကေတာ့ နင့္ကို ဒုတိယရွင္သန္ခြင့္ကို ေရြးေစခ်င္တယ္။ ေအး- အဲလိုဆိုလို႕။ ငါတို႕ေတြအားလံုးထဲမွာ နင္က မရွိမျဖစ္ အေရးပါေနလြန္းလို႕ေတာ့ မထင္နဲ႕။ နင္မရွိပဲနဲ႕လဲ ညီေထြးေလး ဦးေဆာင္ျပီး သူ႕ကို ငါတို႕ ဆန္႕က်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္ဟာ။ နင္က ေနာက္မွ ေပၚလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေခါင္းေဆာင္တင္ခဲ့ပါတယ္။ အျမင့္ကို ပို႕ခဲ့ပါတယ္။ ျမင့္တယ္ထင္ျပီး ခုန္ခ်ရင္ေတာ့လဲ နင့္သမိုင္းေပါ့။ ငါဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ နင္က ငါ့ထက္ အသက္ၾကီးပါတယ္။ ငါ့ထက္လဲ ပိုျပီး စဥ္းစားဥာဏ္ ရွိလိမ့္မယ္လို႕ ငါယံုပါတယ္။ နင္ေသခ်ာ စဥ္းစားေနာ္ကိုၾကီး။ ဘ၀မွာ ျပင္လို႕ ရတဲ့ အမွားရွိသလို ျပင္လို႕ မရတဲ့အမွားလဲ ရွိတယ္။ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႕ ရတဲ့ လမ္းဆိုတာ ရွိသလို ေရွ႕တလွမ္းတိုးမိတာနဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ က်သြားတတ္တာေတြလဲ ရွိတယ္။ ငါေျပာသင့္လို ေျပာျပီးျပီဟာ။ နင့္ဘာသာပဲ ဆံုးျဖတ္ေတာ့”

ျငင္းခုန္ဖို႕ သြားျခင္း မဟုတ္သည့္အတြက္ သူမ ထထြက္လာခဲ့သည္။ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ ဖိနပ္ကို ၾကိဳးခ်ည္ေပးေနရေသာ ကိုၾကီးရဲ႕ ဘ၀ကို မေတြ႕ရပါေစနဲ႕ လို႕ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဆႏၵေတြ အျပည့္ႏွင့္။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၂၊ ၃၊ ၂၀၁၀)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ..>>>