ဘေလာ့ လိပ္စာသစ္သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ျခင္း

(၂၀၀၇) ခုႏွစ္မွစ၍ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာအား ဖြင့္လွစ္ခဲ့ရာ ဖတ္ရွဳအားေပးၾကေသာ စာဖတ္ပရိသတ္အေပါင္းအား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

ယခုအခါတြင္ ဘေလာ့ကို ဖြင့္ရန္ အခ်ိန္ၾကာျမင့္မွဳမ်ား ရွိေနေၾကာင္း၊ စာဖတ္သူအခ်ိဳ႕မွ အေၾကာင္းၾကားလာပါသျဖင့္ www.khinmamamyo.info တြင္ စာမ်က္ႏွာသစ္ကို ဖြင့္လွစ္ထားပါသည္။

စာမ်က္ႏွာသစ္တြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ေဆာင္ပါးမ်ားႏွင့္ ရသစာစုမ်ား (ႏွစ္ရာေက်ာ္ခန္႕)ကိုလည္း က႑မ်ားခြဲ၍ ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားပါသည္။


ယခုဘေလာ့စာမ်က္ႏွာကို ဆက္လက္ထားရွိထားမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႕မွစ၍ ပို႕စ္အသစ္မ်ား ထပ္မံ တင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ ပို႕စ္အသစ္မ်ားကို စာမ်က္ႏွာသစ္တြင္သာ တင္ေတာ့မည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြာ အသိေပး အေၾကာင္းၾကားပါသည္။


စာမ်က္ႏွာသစ္သို႕ အလည္လာေရာက္ပါရန္ကိုလဲ လွိဳက္လွဲစြာ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္



ခင္မမမ်ိဳး (၁၇၊ ၁၀၊ ၂၀၁၁)

www.khinmamamyo.info

Showing posts with label အခန္းဆက္ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါး. Show all posts
Showing posts with label အခန္းဆက္ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါး. Show all posts

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း - ၇)

Sunday, February 24, 2008

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း-၇)

သို႔ဆိုလွ်င္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးဟူသည္ မည္သို႔ မည္ပံု ေပၚေပါက္၍ မည္သို႔ ထိန္းသိမ္းရမည္နည္း။ အဆိုပါေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကို ျခံဳငံုေျဖဆိုႏိုင္ေသာ တိက်သည့္ အေျဖမရွိပါ။ ေျဖဆိုရန္ လြယ္ကူေသာ ေမးခြန္းမ်ားလည္း မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ေရွးယခင္ကာလမ်ား၌ကား ရိုးရွင္းေသာ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္ အသိဥာဏ္၊ ဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ဓေလ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားကို တပံုစံတည္းဟု ယူဆခဲ့ၾကပံုေပၚပါသည္။

လူသားမ်ားသည္ လူအမ်ားစု ျပဳမူေဆာင္ရြက္သည့္အတိုင္း ျပဳမူရွင္သန္ခဲ့ၾကျပီး၊ ထိုလူအမ်ားသည္လည္း သူတို႔၏ မိဘမ်ား၊ ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္က ျပဳမူေနထိုင္ခဲ့ၾကသည့္အတိုင္း ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ရာ၊ အဆိုပါ ဘိုးဘြားအစဥ္အလာဆိုသည္မ်ားမွာလဲ ယင္းတို႔ယံုၾကည္ရာ၊ ဘုရား၊ နတ္ဘုရား၊ ရိုးရာနတ္မ်ားမွ လူသားတို႔အား ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေစလိုသည့္ အေနအထိုင္၊ အျပဳအမူမ်ားမွ ဆင္းသက္လာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

သို႔ျဖစ္ရာ အဆိုပါဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားကို ဆန္႕က်င္သူမ်ား၊ ေသြဖည္ေနထိုင္သူမ်ားသည္ ျပစ္ဒဏ္ခံရျခင္း၊ အသတ္ခံရျခင္း၊ ထြက္ေျပးေနရျခင္း၊ ရူးသြပ္သူမ်ားဟု သတ္မွတ္ခံရျခင္း၊ စုန္းကေ၀၊ ေမွာ္ဆရာမ်ားဟု ထင္ေယာင္ထင္မွားခံရျခင္း စသည္မ်ားႏွင့္ ၾကံဳၾကရေလသည္။ ထိုသူမ်ားအေပၚ မည္သို႔ ဆက္ဆံျပဳမူသည္ျဖစ္ေစ၊ အက်ိဳးဆက္မွာကား ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္း ဟု ယူဆခဲ့ၾကေလသည္။

မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ႏွစ္ဆယ္ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းကာလ လူ႔ေဘာင္ရပ္တည္မွဳသည္ကား ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားတြင္ အေျခမျပဳေတာ့ပါ။ တခါတရံတြင္ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားသည္ လူအမ်ား မသိစိတ္တြင္ ပိုမို၍ အင္အားၾကီးမားသေယာင္ ထင္ရေသာ္လည္း လူအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ ျပဳမူေနထိုင္မွဳသည္ကား ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားတြင္ အေျခမျပဳေတာ့ပဲ တရားဥပေဒတြင္ ပိုမို၍ အေျချပဳလာပါသည္။

စိုစြတ္ေသာ ေျမေပၚမွ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေျမေပၚသို႔ ႏြားမ်ားကို ေက်ာင္းေသာ ႏူရာလူမ်ိဳးတေယာက္အတြက္ သူ၏ အျပဳအမူမွာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ျဖစ္ျပီး၊ တျခားႏူရာလူမ်ိဳးမ်ားအား ထည့္သြင္းစဥ္းစားရန္ လံုး၀မလိုအပ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ အေ၀းေျပးကားလမ္းမၾကီးတြင္ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ယေန႔ေခတ္ ယာဥ္ေမာင္းသူတေယာက္အတြက္ကား သူ၏အျပဳအမူအတြက္ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိရမွဳသည္ ႏြားေက်ာင္းေနေသာ ႏူရာတေယာက္ထက္ ပိုမိုသာလြန္ပါသည္။ ေခတ္သစ္ယာဥ္ေမာင္းတေယာက္သည္ ၄င္း၏ အျပဳအမူလုပ္ရပ္အတြက္ စဥ္းစားေတြးေခၚလုပ္ကိုင္ရျခင္းမွာ သူ၏ဘိုးဘြားမ်ားခ်မွတ္ခဲ့ေသာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ မ်ားေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ဥပေဒျပဳအဖြဲ႔အစည္းတခုမွ ခ်မွတ္ထားေသာ၊ အစိုးရမွ ခန္႔အပ္ထားသည့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔မွ ဥပေဒႏွင့္အညီ အေရးယူေဆာင္ရြက္မွဳ ရွိေသာ အေ၀းေျပးလမ္းမ ကားေမာင္းျခင္းဆိုင္ရာ ဥပေဒတရပ္ကို လိုက္နာကာ ယာဥ္ေမာင္းရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ယာဥ္ေမာင္းအမ်ားစု ယာဥ္ကို ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ေမာင္းႏွင္ျခင္းမွာ လိုက္နာရမည့္ ဥပေဒတခုတည္းေၾကာင့္ပင္မဟုတ္ပါ။ ၄င္းတို႔ေၾကာင့္ အျခားသူမ်ား ေသဆံုးျခင္း၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျခင္းမ်ား မျဖစ္ေစလိုေသာၾကာင့္၊ ပိုမို တိက်စြာ ဆိုရပါလွ်င္ ၄င္းတို႕၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အား မပ်က္စီးေစလိုေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။

အကယ္၍ ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မွဳ ျဖစ္ပြားပါက ထိုမေတာ္တဆျဖစ္မွဳအား ယာဥ္စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္မွဳေၾကာင့္ ဟု သတ္မွတ္ျခင္း၊ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္သူအတြက္ ဆံုးရွံဳးနစ္နာမွဳအမ်ားအျပား ျဖစ္ေစျခင္းျဖင့္ ဥပေဒသည္ ယာဥ္ေမာင္းမ်ား၏ မိမိကိုယ္က်ိဳးအတြက္ လိုက္နာေစာင့္ထိန္းမွဳကို အားေပးသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ခင္မမမ်ိဳး (၂၃၊၁၊ ၂၀၀၈)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း -၆)

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း -၆)

အခန္း (၂)

ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး

ရိုးရွင္း၍ ေရွးက်ေသာ လူ႔အဖြဲ႔႕အစည္းငယ္မ်ားမွသည္ ၾကီးမားဆန္းက်ယ္ ရွဳပ္ေထြးလွေသာ လူ႕အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအထိ မည္သည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္မဆို တ၇ားဥပေဒစိုးမိုးေရးသည္ အေရးၾကီးပါသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးျခင္း ဆိုရာတြင္ လူတဦးခ်င္းအလိုက္၊ လူအုပ္စုခ်င္းအလိုက္ တဦးကို တဦး ထိခိုက္နစ္နာေစျခင္း ကင္းစြာျဖင့္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ျခင္း၊ ျပဳမူေျပာဆိုျခင္း ပါ၀င္ေလသည္။

ယင္းသို႔ဥပေဒမ်ား ခ်မွတ္ျခင္းႏွင့္ လူတဦးခ်င္းစီ၏ ေလးစားလိုက္နာျခင္း မည္မွ်အေရးၾကီးပံုကို ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းႏွင္ျခင္းဆိုင္ရာ ဥပေဒစည္းကမ္းမ်ားအား ဥပမာ ထား၍ ေလ့လာၾကည့္ၾကပါစို႔။

သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူအမ်ားသည္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားကို ေမာင္းႏွင္ၾကသည္။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အား ေမာင္းႏွင္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ထိုသူ၏ ပါ၀ါသည္ ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္ထက္ ပို၍ ၾကီးမားသြားပါသည္။ ကားေမာင္းသူတိုင္းသည္ မိမိကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူအမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသက္အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏိုင္သည့္ တန္ဆာပလာကို ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူအမ်ားသည္ သူတပါး၏ အသက္အႏၱရာယ္ကိုလည္း မထိခုိက္၊ မိမိ၏ အသက္အႏၱရာယ္ကိုလဲ ရန္မရွာပဲ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားကိုလဲ ၾကီးမားလွေသာ ပ်က္စီးမွဳမ်ား မျဖစ္ေစပဲ ေမာင္းႏွင္ေနၾကပါသည္။ တနာရီလွ်င္ မိုင္ (၄၀)ႏွဳန္းျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေမာင္းႏွင္လာေသာ ကားႏွစ္စီး ထိပ္တိုက္ဆံုမိပါက မလြဲမေသြ ယာဥ္ေမာင္းႏွစ္ဦးစလံုး အသက္ဆံုးရွံဳးမည္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုသို႕ေသာ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မွဳမ်ားကား ျဖစ္ခဲလွပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။

ယာဥ္ေမာင္းႏွစ္ဦးလံုးသည္ အလြန္ပင္ေကာင္းမြန္၍ ၾကင္နာတတ္ေသာ ႏွလံုးသား ပိုင္ရွင္မ်ား ျဖစ္၍လား။ လူအခ်င္းခ်င္း မသတ္ျဖတ္ပါဟု သစၥာဆိုထားသူမ်ား ျဖစ္၍လား။ သို႔တည္းမဟုတ္က ထိုသူတို႔သည္ အလြန္ပင္ သြက္လက္ျမန္ဆန္၍ အႏၱရာယ္ကို ခ်က္ခ်င္းေရွာင္ႏိုင္သူမ်ားျဖစ္၍လား။ သို႕မဟုတ္က ထိုသူတို႔သည္ အလြန္တရာ ကံေကာင္းသူမ်ား ျဖစ္၍လား။ သို႔တည္းမဟုတ္က ထိုသူတို႔သည္ ေသျခင္းတရားကို လြန္မင္းစြာ ေၾကာက္ေနသူမ်ား ျဖစ္၍လား။

မဟုတ္ပါ။ တခုမွ မဟုတ္ပါ။

လက္ေတြ႔တြင္ကား ထိုသူတို႔သည္ တဦးႏွင့္တဦး ရွိေနသည္ကိုပင္ ထည့္သြင္းစရာမလိုပဲ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းကင္းစြာ ျဖတ္သြားႏိုင္ ၾကပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံအလိုက္ ခ်မွတ္ထားေသာ ယာဥ္စည္းကမ္း ဥပေဒမ်ညးကို လိုက္နာရ၍ ျဖစ္ေလသည္။ ဥပေဒမ်ား၊ လုပ္ထံုးမ်ားကို လိုက္နာျခင္းျဖင့္ အသက္အႏၱရာယ္ပင္ ျဖစ္ေစေလာက္သည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းႏွင္ျခင္းသည္ သူတို႔အတြက္ ထမင္းစား၊ ေရေသာက္သကဲ့သို႔ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းကင္းစြာပင္ သဘာ၀အတိုင္း လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ျဖင့္ ခရီးသြားပါက ေျခက်င္ေလွ်ာက္ျခင္းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပို၍ ခရီးေရာက္ေစပါသည္။ ယင္းမွာ ေမာ္ေတာ္ကား ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ရံုတခုတည္းျဖင့္ ရရွိႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရး မဟုတ္ပါ။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အား မည္သို႔ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ေမာင္းႏွင္ရမည္လဲဆိုသည့္ ဥပေဒစည္းကမ္းအား လိုက္နာႏိုင္မွဳေပၚတြင္ မ်ားစြာ မူတည္ပါသည္။

စည္းစနစ္မ်ား၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားသည္ ျမိဳ႕ၾကီးမ်ားတြင္ ေနထိုင္သည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းႏွင္သူမ်ားတြင္သာ တီထြင္ထားသည့္အရာမဟုတ္ပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ႏူရာေခၚ ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံႏွင့္ ဆူဒန္ႏိုင္ငံနယ္စပ္တေလွ်ာက္ ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းအနီး ေနထိုင္သူ လူမ်ိဳးစုမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။ (၂၀)ရာစု အေစာပိုင္းကာလတြင္မွာမွ ထိုလူမ်ိဳးစုမ်ားကို မႏုႆေဗဒပညာရွင္မ်ားက သိပၸံနည္းက် ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည္။ ခန္႔မွန္းလူဦးေရ ႏွစ္သန္းခန္႔ရွိသည္ဟု ဆိုထားပါသည္။ ထိုသူတို႔သည္ အလြန္ရိုးရွင္းေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္အျမင္ႏွင့္ဆိုလွ်င္ အလြန္ေရွးက်ေသာ လူမ်ားဟု ဆိုရေပမည္။

သူတို႔သည္ က်ြဲ၊ႏြားေက်ာင္းျခင္းႏွင့္ ေကာက္ပဲသီးႏွံစိုက္ပ်ိဳးျခင္းတြင္သာ ဘ၀ကို နစ္ျမွဳပ္ထားၾကျပီး၊ သူတို႔အား အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ထင္သာျမင္သာေသာ အစိုးရ ဟူ၍မရွိပါ။ သို႔ေပမယ့္ ထိုသူတို႔တြင္ ဥပေဒမ်ား၊ လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းနည္းလမ္းမ်ား ရွိပါသည္။ တဦးႏွင့္တဦး အျငင္းပြားမွဳမ်ား ရွိေသာ္လည္း ထိုဥပေဒစည္းကမ္းမ်ားသည္ ႏူရာလူမ်ိဳးစုမ်ားအၾကား ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ႏိုင္ေရးကို အေထာက္အကူုျပဳေလသည္။ ပမာဆိုရေသာ္ ႏူရာလူမ်ိဳးတဦးသည္ အျခားႏူရာတဦးအား သတ္မိေကာင္း သတ္မိေပလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုသို႔ေသာ ၾကီးမားလွသည့္ အမွဳအခင္းမ်ား ျဖစ္ပြားပါက ျဖစ္ပြားသည့္ မိသားစုအခ်င္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) မိသားစုအုပ္စုအခ်င္းခ်င္း စစ္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ရွိသျဖင့္ ႏူရာအခ်င္းခ်င္း အမွဳၾကီး မျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကေလသည္။

သို႔ျဖစ္ရာ သမိုင္းပညာရွင္မ်ားႏွင့္ မႏုႆေဗဒပညာရွင္မ်ားက မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ပင္ ျဖစ္ေလင့္ေစကာမူ တရားဥပေဒ၊ စည္းကမ္းနည္းလမ္းမ်ား မရွိေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ မတည္ရွိႏိုင္ေၾကာင္း၊ လူအဖြဲ႔အစည္းတိုင္းတြင္ အတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ႏိုင္ေရးဆိုင္ရာ အျပဳအမူမ်ားႏွင့္ လုပ္ထံုးမ်ားရွိေၾကာင္း အဆိုရွိၾကေလသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ခင္မမမ်ိဳး (၈၊၉၊ ၂၀၀၇)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္..>>>

  © Blogger templates Newspaper II by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP