Reading for Study (part-1)
Wednesday, March 19, 2008
ေက်ာင္းစာဖတ္ျခင္း (အပိုင္း-၁)
က်ြန္မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ေက်ာင္းစာက်က္ျခင္းနဲ႔ အျပင္စာဖတ္ျခင္းဆိုတဲ့ စကားစုေလးေတြကိုသာ ရင္းႏွီးက်ြမ္း၀င္ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းစာဖတ္ျခင္းဆိုတဲ့ စကားစုေလးနဲ႔ မရင္းႏွီးခဲ့ရသလို ၾကားဖူးျခင္းေတာင္ မရွိခဲ့ရပါ။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္ဟာ ၾကက္တူေရြးစာက်က္တဲ့စနစ္ကို ဦးစားေပးထားလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ကိုယ္ေတြ႔
တကယ္ေတာ့ က်ြန္မတို႔ငယ္စဥ္ဘ၀ ပညာသင္ယူခဲ့ရပံုဟာ စဥ္းစားေတြးေျမာ္ျမင္မွဳ၊ ေဖာက္ထြက္ေတြးေတာမွဳ၊ ပညာဥာဏ္ဗဟုသုတတိုးပြားမွဳေတြ ရရွိဖို႔ ထက္စာရင္ သည္၊၏ မေရြး အလြတ္က်က္မွတ္မွဳေတြ၊ ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ့ ၾကိမ္လံုးေတြ၊ အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာက ပိုမ်ားပါတယ္။ လူၾကီးမိဘအမ်ားစုကလဲ `စာက်က္စမ္း`လို႔သာ ေျပာေလ့ရွိၾကျပီး၊ စာဖတ္ဖို႔အားေပးတိုက္တြန္းတဲ့ မိဘေတြက အလြန္နည္းပါတယ္။ ေက်ာင္းကမွတ္စုစာအုပ္ေလးကိုမွ မကိုင္ထားရင္ ေက်ာင္းစာလုပ္ေနတယ္လို႔ အထင္မခံရေတာ့ပဲ စိတ္ေလေနတယ္၊ စာမလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔သာ သတ္မွတ္ခံရတတ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့ျပင္ပစာအုပ္ေတြ ကိုင္ဖို႔ေနေနသာသာ သင္ရိုးစာအုပ္ထဲက စာကိုဖတ္ျပီး၊ စာေမးပြဲမွာ ျပန္ေရးမိရင္ေတာင္ ဆရာမေပးထားတဲ့မွတ္စုနဲ႔ သည္၊၏ လြဲေနတယ္ဆိုျပီး အမွတ္ေလွ်ာ့ခံရျပန္ပါေရာ။
က်ြန္မကေတာ့ အေမေျပာဖူးသလို ငယ္ယ္ကတည္းက သူပုန္စိတ္ပါေနလို႔ထင္ပါရဲ့။ အမွတ္ဘယ္ေလာက္ေလ်ာ့ေလ်ာ့၊ ေနာက္ဆံုးအရိုက္ပဲခံရခံရ၊ ဆရာမမ်ားနဲ႔ ျပႆနာတက္သည္အထိကုိ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႕ ပတ္သက္မယ္ထင္တဲ့ ျပင္ပစာအုပ္မ်ားကို လိုက္လံရွာေဖြဖတ္ေလ့ရွိတယ္။ ေက်ာင္းစာဆိုတာဖတ္ရမယ္လို႔ မသိခဲ့ေပမယ့္ အျမဲက်က္မွတ္ေနရတာၾကီးကို မၾကိဳက္တာေၾကာင့္ပါ။ သင္ရိုးစာအုပ္ေတြကို ကိုင္ၾကည့္မိတိုင္း၊ ဒီစာအုပ္ေတြရဲ့လာရာလမ္းကို က်ြန္မစိတ္၀င္စားေနမိတတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ေတြ၊ မွတ္စုေတြဟာ စာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီးထဲကေန ျပန္လည္ထုတ္ႏွဳတ္ေဖာ္ျပထားတာေတြမွန္း သိရေလေလ၊ မူရင္းစာအုပ္ေတြကို က်ြန္မစိတ္၀င္စားလာေလေလပဲ။ သင္ရိုးစာအုပ္ေတြကို ၾကည့္မိတိုင္း ရုပ္ရွင္ကားတခုလံုးမၾကည့္ရပဲ trailer ပဲၾကည့္ေနရသလိုလို ခံစားခဲ့ရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေဆးတကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေရာက္လာတာမို႔၊ ႏွဳတ္တိုက္စာက်က္ရတာေတြ ေလ်ာ့လာျပီး၊ ဖတ္မွတ္ေလ့လာရတာေတြ၊ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာရတာေတြ ပိုမ်ားလာမွာပဲ ထင္မိခဲ့တယ္။ အထင္နဲ႔အျမင္ပါစင္ေအာင္ လြဲပံုမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းသူအေဆာင္မွာ ခဏေလးသြားေနမိစဥ္ခဏ၊ စာအလြတ္ရြတ္ပြဲၾကီးေတြနဲ႔ သြားတိုးေနလို႔ ညဘက္ေတြမွာ နားဒုကၡအေတာ္ကို မ်ားခဲ့ရပါေလေရာ။ စာအလြတ္ရြတ္ပြဲေတြတင္မက ဆယ္တန္းအထိ တျငီးျငီးတညဴညဴနဲ႔တက္ခဲ့ရတဲ့ က်ဴရွင္ဆိုတာၾကီးနဲ႔ပါ ေဆးေက်ာင္းေရာက္တဲ့အထိ သြားတိုးခဲ့ရတာကေတာ့ က်ြန္မရဲ႕ ကံဆိုးမွဳပဲထင္ပါရဲ့။ တေန႔လံုးေက်ာင္းမွာ စာသင္ရတာကိုပဲ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္၊ အခ်ိန္အားေလးေတာင္ မထားေတာ့ပဲ အေဆာင္ေက်ာင္းသူေတြစုျပီး၊ က်ဴရွင္ေခၚသင္ၾကတာပါ။ တကယ္ဆို ေဆးေက်ာင္းမွာ ရည္ညြန္းစာအုပ္ေတြ စကိုင္ရတာမို႔ ေက်ာင္းမွာသင္ျပီး၊ အေဆာင္မွာ ျပန္စာဖတ္ရင္ လံုေလာက္ေပမယ့္ ျမန္မာ့ယိုယြင္းပ်က္စီး ပညာေရးစနစ္ဆိုးၾကီးေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ စာဖတ္ျခင္းကို စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ပဲ က်ဴရွင္တက္ျပီး ဆရာမထုတ္ေပးတဲ့မွတ္စုကို အလြတ္ျပန္က်က္ၾကတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို ေရာက္ကုန္ပါေတာ့တယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့ တျခားတကၠသိုလ္ေတြအေၾကာင္း စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့၊ သူတို႔လဲ ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ပဲဘြဲ႔ရေအာင္ လုပ္ေနၾကတာေတြ ၾကားလာရျပန္တယ္။ အမွန္တကယ္ဖတ္မွတ္ေလ့လာေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုကေတာ့ ဘြဲ႕ရရင္ျပီးေရာေတြပဲ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။
ေက်ာင္းစာဖတ္ျခင္းဆိုတာ လုပ္ကိုလုပ္ရမယ့္ အရာတခုလို႔ စတင္သိလာခဲ့ရတာကေတာ့ ျပင္ပစီမံခန္႔ခြဲေရးသင္တန္းတခုကို သြားတက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာပါ။ ဘာသာရပ္တိုင္းမွာ assignment ဆိုတာေတြ တင္ရပါတယ္။ အက္ေဆးပံုစံမ်ား၊case studies မ်ားျဖစ္တာေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္ထဲက စာအုပ္မ်ားကိုမွ မဖတ္ၾကည့္ရင္ ဘယ္လိုမွ ေအာင္ဖို႔မလြယ္ပါဘူး။ သင္ရိုးစာအုပ္နဲ႔လံုး၀မလံုေလာက္ေတာ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ြန္မလက္ထဲကို အာဂံုေဆာင္က်က္စရာမလိုပ၊ဲ ဖတ္မွတ္ေလ့လာရမယ့္ စာအုပ္ၾကီးတအုပ္စတင္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေရာ္ဘင္ေရးထားတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲေရးစာအုပ္ပါ။ က်ြန္မအေတာ္ကို ႏွစ္ျခိဳက္သြားပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ တေထာင္နီးပါးစာအုပ္ၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္၀င္စားစရာအေတာ္ေကာင္းတာမို႔ လက္ကမခ်ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားတာမို႔ ညအိပ္ရင္ေတာင္ ေခါင္းအံုးေဘးမွာထားျပီး အိပ္ျဖစ္တဲ့အထိပါ။ နံနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ဆက္ဖတ္ရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္ က်ြန္မရင္ခုန္ေနမိတယ္။ အဲဒီကေနစျပီး၊ `ေက်ာင္းစာဖတ္ျခင္း`ရဲ့ ခ်ိဳျမိန္ေသာ အရသာဟာ က်ြန္မကို စြဲမက္သြားေစခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာဆိုတာကို အလြတ္က်က္ရမယ္လို႔ သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာစနစ္ၾကီးကို က်ြန္မမုန္းလာမိတယ္။ စာေတြကို အတင္းသြတ္သြင္းက်က္မွတ္ခဲ့ရတဲ့ က်ြန္မရဲ့ ဦးေႏွာက္ေလးကို သနားလာမိတယ္။ ျပင္ပစာေပေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔တဲ့က်ြန္မတေယာက္ ေက်ာင္းစာေတြမွာလဲ ေပ်ာ္ေမြ႔သြားတာ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ေတြကို အိမ္လို သေဘာထားလာမိတဲ့အထိပါပဲ။ စာအုပ္တအုပ္ကိုဖတ္ျပီးတာနဲ႔ သူကိုးကားထားတဲ့ စာအုပ္စာရင္းကို မိတၱဴဆြဲ၊ ထပ္ရွာဖတ္နဲ႔ မျပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးရွည္ၾကီးကို ေလွ်ာက္ရသလိုပါပဲ။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ဘ၀နဲ႔က တထပ္တည္း ျဖစ္လာပါတယ္။ `ေက်ာင္းစာဖတ္ျခင္း`ဆိုတာက အဲဒီေလာက္အထိကို ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းပါတယ္။
အဲဒီလိုဆြဲေဆာင္အားေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းစာဖတ္ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဖတ္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္း၊ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ဖတ္ျခင္းမွ ရရွိေသာ အက်ိဳးေက်းဇူး၊ ဖတ္ပံုဖတ္နည္း၊ စာအုပ္ေရြးခ်ယ္ျခင္း၊ ဖတ္ေနစဥ္ေလ့လာမွတ္သားျခင္းနဲ႔ စာဖတ္ႏွဳန္းျမန္ဆန္ေအာင္လုပ္ျခင္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္။
ခင္မမမ်ိဳး (၁၉၊ ၀၃၊ ၂၀၀၈)
ဖယ္ဒရယ္ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔
Thursday, March 13, 2008
ဖယ္ဒရယ္ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔
ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ။
စကားစုေလးကား ထိုမွ်သာ။ သို႔ေပမယ့္ ထိုစကားစုေလးၾကားသည္ႏွင့္ ထိုင္မရ ထမရျဖစ္ကာ အရူးမီး၀ိုင္းသကဲ့သို႔ု ျဖစ္ေနေသာ လူတစု ဤကမာၻေပၚတြင္ ရွိသည္ဟုေျပာလွ်င္ စာဖတ္သူတို႔ ယံုပါမည္ေလစ။ ထိုလူစုကား စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္နက္အားကိုး အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ စစ္အာဏာရွင္ အုပ္စုအဆက္ဆက္တို႔ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
စစ္အာဏာရွင္တို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤမွ်ေၾကာက္ေနရသနည္း။ အေျဖကား ရွင္းပါသည္။ လူလိမ္လူညာတို႔ဟူသည္ အမွန္တရားေပၚေပါက္သြားမည္ကို အလြန္ပင္ ေၾကာက္တတ္ၾကပါသည္။ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ငန္းငန္းတက္ကာ မတရားရယူထားေသာ အာဏာရွင္တို႔သည္ “ႏိုင္ငံေတာ္ေခ်ာက္ထဲက်မည့္အေရး ကယ္တင္ရပါသည္“ ဟူ၍ မည္မွ်ပင္ ဆိုေနေစကာမူ အမွန္တရားကိုေတာ့ ရင္ထဲမွသိကာ လိပ္ျပာမလံု ျဖစ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။
တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေပါင္းစံုျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ထားေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဖယ္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ တည္ေဆာက္ရန္ကား အလြန္ပင္ ေရးၾကီးလွသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္မီးမ်ား၊ ပ႗ိပကၡမ်ားကုိ ဖယ္ဒရယ္ဟူေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရစင္ျဖင့္ မျငိမ္းသတ္ပဲ ထား၍မရ။ ေရွးျမန္မာ မင္းအဆက္ဆက္ကပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးညံ့ဖ်င္းမွဳ၊ အာဏာလုမွဳ၊ လူမ်ိဳးၾကီး၀ါဒ ဆုပ္ကိုင္မွဳ၊ ႏိုင္ငံေထာင္ထားျခားနားမွဳ စေသာ ခ်ြတ္ယြင္းခ်က္မ်ား ရွိေနေသာ ႏိုင္ငံသည္ ကုိလိုနီစနစ္ဆိုး၏ ေသြးခြဲမွဳႏွင့္ ထပ္မံၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာအခါ၌ကား တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွဳလြဲသည့္ အခ်က္ကေလးမ်ားမွာ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ကပင္ ရွိခဲ့သည္။
ယင္းေၾကာင့္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္တကြ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အေျမာ္အျမင္ ၾကီးစြာျဖင့္လြတ္လပ္ေရးတျပိဳင္နက္တည္း ရယူရန္ ရည္သန္လ်က္ သမိုင္း၀င္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ တန္းတူရည္တူ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ကို အာမခံႏိုင္သည့္ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ရန္ သေဘာတူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း၊ ကံဆိုးလွေသာ တိုင္းျပည္ေလးခမ်ာ ဦးစီးပဲ့ကိုင္မည့္သူမ်ားအား လုပ္ၾကံခံလိုက္ရျပီး၊ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ၊ ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုး ပဲခိုးေရာက္ေရာက္၊ ငါ့ျမင္းငါစိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ လုပ္တတ္သူမ်ားႏွင့္သာ ၾကံဳခဲ့ရေလေတာ့သည္။ အားနည္းခ်က္မ်ား၊ ေတြေ၀မွဳမ်ား၊ မျပတ္သားမွဳမ်ား၊ ကိုယ္က်ိဳးရွာမွဳမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးအျပီးကာလ လက္နက္မ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနမွဳမ်ား၊ ကမာၻ႕၀ါဒေရးရာ လြန္ဆြဲပြဲမ်ား အားလံုးသည္ တပ္မေတာ္ဆိုေသာ ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႕အစည္း တခုကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တိုင္းျပည္ကံၾကမၼာအဆံုးအျဖတ္ေပးေရး က႑ထဲသို႔ မဆီမဆိုင္တြန္းပို႔လိုက္သကဲ့သို႕ျဖစ္သြားသည္။ အရူးလက္ထဲ ေရႊခြက္ခ ထည့္ေပးလိုက္သည့္ပမာ ျဖစ္သြားသည္။
ဤသို႕ေသာ ကာလမ်ိဳးတြင္ ပင္လံုအႏွစ္သာရမ်ားမွာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔ေ၀းစြ၊ လမ္းေပၚတြင္ပင္ မရွိေအာင္ လြဲေခ်ာ္ေနျပီဆိုသည္ကို အေျမာ္အျမင္ရွိေသာ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကပါသည္။ မဟာလူမ်ိဳးၾကီး၀ါဒႏွင့္ ဖယ္ဒရစ္စနစ္ဆိုသည္က မိုးႏွင့္ေျမပမာ ကြာျခားလွသည္ေလ။ ေရာဂါလကၡဏာေပၚလာျပီမို႔ အခ်ိန္မွီကုသရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကပါေသးသည္။ သို႔ေပမယ့္ အကြက္ေခ်ာင္းေနေသာ ရန္သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားက တပန္းသာသြားသည္မို႔ ဖယ္ဒရယ္ဆိုေသာ စနစ္တခုမွာ ေျခရာလဲေပ်ာက္၊ ေရလဲေနာက္။ စစ္အာဏာရွင္တို႕၏ တရစပ္ နည္းမ်ိဳးစံု ေခ်မွုန္းေရးမ်ားၾကားတြင္ လည္စင္းခံေနရသည့္ဘ၀။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ၾကာခဲ့ပါပေကာ။
သမိုင္း၀င္ပင္လံုစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကသည္မွာကား ယခုဆိုလွ်င္ အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ရွိေလျပီ။ ပင္လံု၏ အႏွစ္သာရမ်ားမွာ ယခုထိ ေပ်ာက္ကြယ္ေနဆဲ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို မဖယ္ရွားႏိုင္ပဲ ဒီမိုကေရစီစနစ္၊ ဖယ္ဒရယ္စနစ္ကို အသက္သြင္း၍ မရႏိုင္ပါ။ ဤသည္မွာ အဓိကအခ်က္၊ ယင္းအခ်က္မွ ေသြဖည္သည္ႏွင့္ ရန္သူ႔ညႊတ္ကြင္းအတြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားမည္ပင္ျဖစ္သည္။ က်ေရာက္သြားခဲ့ရသည့္အဖြဲ႕မ်ားကလည္း နမူနာရွိေနသည္။ က်မွန္းသိျပီးမွ ရုန္းထြက္၍ မရေတာ့ပဲ အံၾကိတ္ရင္း ကယ္မည့္သူအလာကို ေစာင့္ေနၾကရသည့္ဘ၀သို႔ ေရာက္ေနၾကသည္။ က်န္ရွိေနသည့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ား ေက်ာခ်င္းကပ္ထားဖို႔ အခ်ိန္တန္ေလျပီ။
ခ်ဳပ္၍ဆိုရေသာ္ ဖယ္ဒရယ္ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ မဆုတ္တမ္းေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း (၅၂) သန္းေသာ ျမန္မာ ျပည္သူလူထု၏ တန္းတူရည္တူ ကိုယ္ပိုင္ ျပဌာန္းခြင့္ကို တည္ေဆာက္ရန္ ၾကိဳးပမ္းၾကပါစို႔ ဟု ေရးသားတိုက္တြန္းလိုက္ရေပသည္။
ခင္မမမ်ိဳး (၁၀၊၂၊ ၂၀၀၇)
ထံုးတမ္းအစဥ္အလာႏွင့္ စနစ္ဆိုးေအာက္က ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတို႔ဘ၀
Saturday, March 8, 2008
“မယားေနစ၊ ေၾကာင္ေသမွ“
“ၾကက္မတြန္လို႔ မိုးမလင္း“
“မိန္းမဆိုတာ ႏွာေခါင္းသာမပါလွ်င္ အကုန္စားလိမ့္မည္“
“အရိုးကြဲေအာက္ရိုက္မွ အသည္းစြဲေအာင္ခ်စ္သည္“
ထိုစကားလံုးမ်ားသည္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္တြင္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် သံုးႏွဳန္းေနေသာ စကားလံုးမ်ား ျဖစ္သည္။ အစဥ္အဆက္ သံုးႏွဳန္းေနေသာ စကားလံုးမ်ား ျဖစ္ေနသျဖင့္ ထိုစကားလံုးမ်ားသည္ ႏိုင္ငံတကာ လူ႔စည္းကမ္း ဥပေဒမ်ားအရ ျပစ္မွဳေျမာက္ေစေသာ စကားလံုးမ်ားမွန္း သိရွိသူနည္းပါးလွသည္။ လူမွဳထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားတြင္လည္း အမ်ိဳးသားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအားခြဲျခားထားမွဳမ်ား ရွိေနျပန္သည္။ “အိမ္တြင္းမွဳလုပ္၊ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာ“ စေသာ မယား၀တၱရား သတ္မွတ္မွဳ၊ လင္ေယာက်္ားအား အိမ္ၾကီးအရွင္သခင္ သတ္မွတ္ကာ ရိုေသကိုင္းညြတ္ေစမွဳမ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရးရရွိေရး၊ လူအခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ေလးစားေရးမ်ားကို ထိခိုက္ေစေသာ အခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ယင္းထက္ပိုမိုဆိုးရြားေသာ အခ်က္မွာကား အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ဥပေဒအရ ကာကြယ္ေပးမွဳ၊ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမွဳ နည္းပါးျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အၾကမ္းဖက္ခံရမွဳ ပေပ်ာက္ေရးသည္ ကမာၻ႕လူေဘာင္၏ အေရးၾကီးေသာ က႑တရပ္ျဖစ္သည္။
အမ်ိဳးသမီးမ်ား အၾကမ္းဖက္ခံရမွဳမွ ကင္းေ၀းေရးအတြက္ မည္သို႔ေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္မဳွျဖစ္သည္ကို ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား သိရွိနားလည္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပစ္မွဳမ်ားကိုသာ အၾကမ္းဖက္မွဳ ဟူ၍ ထင္ျမင္ ယူဆထားၾကေလသည္။
လက္ေတြ႔တြင္ကား ကိုယ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ေစမွဳမ်ားအားလံုးသည္ အၾကမ္းဖက္မွဳ ေျမာက္ေပသည္။ မိမိအိမ္အတြင္းတြက္ လင္ေယာက်္ားျဖစ္သူမွ ဆူပူေအာ္ဟစ္ၾကိမ္းေမာင္းျခင္း၊ ေ၀ဖန္ျခင္း၊ အျပစ္တင္ျခင္းမွသည္ ျပင္ပတြင္ လူယုတ္မာမ်ားမွ ေစာ္ကားဖ်က္ဆီးမွဳမ်ားအထိ အက်ံဳး၀င္ေပသည္။ အဆံုးစြန္ဆိုရလွ်င္ ခ်စ္သူေဟာင္းမ်ား၊ ျပတ္စဲျပီးေသာ လင္ေယာက်္ားမ်ားမွ လိုက္လံေႏွာင့္ယွက္ျခင္း၊ အိမ္အ၀င္အထြက္ ျပဳလုပ္ရန္ ၾကိဳးစားျခင္း၊ စာေရးသား ဆက္သြယ္ျခင္း၊ ျခိမ္းေခ်ာက္ျခင္းမ်ား စသည္မ်ားသည္လည္း သက္ဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီး၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစပါက အၾကမ္းဖက္ျပစ္မွဳေျမာက္ေပသည္။
ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္သည္ ဟီရိၾသတၱပ တရားထြန္းကားေသာ လူ႔ေဘာင္ျဖစ္သည္။ အရွက္အေၾကာက္တရားဟူသည္ ရွက္သင့္သည္ကိုရွက္ျပီၚ၊ ေၾကာက္သင့္သည္ကို ေၾကာက္ရန္သာျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုရွက္ျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္းသည္ အမွန္တရားဖြင့္လွစ္ေျပာဆိုရန္ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္း၊ မိမိကံကိုသာ ရိုးမယ္ဖြဲ႕ျခင္းမ်ား မျဖစ္သင့္ပါ။ ေလာကတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို မိခင္ေလာင္းမ်ားဟု သေဘာမထားတတ္သူ၊ ႏွမခ်င္းမစာနာတတ္သူ လူယုတ္မာမ်ားကား ဒုႏွင့္ေဒး။ ဤသည္ကို ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ကာ သူတို႕စိတ္ၾကိဳက္ဘ၀တြင္ ဆက္လက္ေနပါက မိမိတို႔ဘ၀ပင္ နစ္မြန္းမည္ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္အေနျဖင့္လည္း ထိုသို႔ေသာ အမ်ိုးသမီးမ်ားအား ကူညီေဖးမရန္ လိုအပ္ေပသည္။
လူမိုက္အားေပးမလုပ္ရ ဆိုေသာ စကားရွိေပသည္။ ေရွးအခါကဆုိလွ်င္ လူယုတ္မာမ်ားအားေဖာ္ထုတ္ရန္ မၾကိဳးစားပဲ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုသာ ျပစ္တင္ေမာင္းမဲျခင္း၊ ေနာက္ကြယ္အတင္းစကားဆိုျခင္း၊ ရြာျပင္ထြက္ေနရန္ ျခိမ္းေခ်ာက္ျခင္းစသည္တို႔ေၾကာင့္ မဆံုးရွံဳးသင့္ပဲ အသက္ဆံုးခဲ့ရသည့္ သာဓကမ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ မိဘေမာင္ဘြားမ်ားမွလည္း “တရွက္မွႏွစ္ရွက္မျဖစ္ခ်င္“ဆိုကာ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ေနတတ္ၾကသည္။ ဤနည္းမ်ားသည္ လူယုတ္မာမ်ားအားပိုမိုအတင့္ရဲလာေစရန္ အားေပးအားေျမွာက္ျပဳျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
အမ်ိဳးသမီးမ်ားက အမွန္တရားကို ရင္ဆိုင္ကာ တရားဖက္ျပိဳင္လွ်င္လည္း “ေငြမ်ားတရားႏိုင္“ဟူေသာ တရားေရးစနစ္ႏွင့္ ၾကံဳၾကရျပန္သည္။ နစ္နာရသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္မွ တရားေရးစရိတ္မ်ား ထုတ္ေပးမွဳမရွိသျဖင့္ တရားရံုးေရာက္ျပီးမွ ေက်ေအးလိုက္ရေသာ အမွဳမ်ားစြာ ရွိေပသည္။ ရံဖန္ရံခါတြင္လည္း အမ်ိဳးသားဘက္မွ ေလ်ာ္ေၾကးစသျဖင့္ေပးျခင္း၊ တရားေရး၀န္ထမ္းမ်ားအား လာဘ္ေပးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ကာ တရားလိုစိတ္ဓာတ္က်သြားေစရန္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ ျပီးဆံုးလိုက္ရသည္မ်ား ရွိေပသည္။
ထိုလူယုတ္မာမ်ားက အဆံုးသတ္တြင္ ပါးစပ္အျငိမ္မေနပဲ ေငြလိုခ်င္၍ တရားစြဲဆို အမွဳဆင္ခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုတတ္ၾကေလသည္။ ထိုသို႔ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ရွိေကာင္းရွိမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အေျခအေနအရ အေရအတြက္ အခ်ိဳးက် နည္းပါးလွပါသည္။ အမ်ိဳးသားမ်ားဘက္တြင္ ပိုမိုအေလးသာေနေသာ တရားေရးစနစ္အတြင္းမွေန၍ ေငြရရန္ ၾကိဳးပမ္းမွဳသည္ အလြန္ပင္ ခက္ခဲလွေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။
အဆိုပါ အစဥ္အလာဓေလ့ဆိုးမ်ား၊ ယိုယြင္းပ်က္စီးေနေသာ တရားေရးစနစ္မ်ားတြင္ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးက ထပ္မံေပါင္းစပ္လိုက္ျပန္ေသာ အခါတြင္ကား၊ သားေကာင္ျဖစ္ရသူ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ဘ၀မ်ားမွ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ့။ ျပည္တြင္းစစ္မ်ားတြင္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရသူမ်ား၊ န၀တ၊ နအဖတို႔၏ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အၾကမ္းဖက္မွဳကို စစ္ဗ်ဴဟာတရပ္အျဖစ္ အသံုးျပဳမွဳတြင္ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရသူမ်ား၊ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးႏွင့္ အတူတြဲ၍ ရွိေနေသာ စီးပြားေရး ကပ္ဆိုဒ္မွဳမ်ားေၾကာင့္ လိင္လုပ္သားမ်ားျဖစ္ကာ နည္းမ်ိဳးစံု အၾကမ္းဖက္မွဳကို ခံေနၾကရသူမ်ား၊ တိုင္းတပါးတြင္ အိမ္ေဖာ္မ်ားအျဖစ္ ေနထိုင္ကာ အလုပ္လုပ္ရင္း အၾကမ္းဖက္ခံေနရသူမ်ား၊ စီးပြားေရးရာ အဆင္မေျပမွဳမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားလာေသာ လင္ေယာက်္ားမ်ားမွ စိတ္ဖိစီးမွဳ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ကာ ဇနီးမယားအား အႏိုင္က်င့္ႏွိပ္စက္လာမွဳမ်ား စသည္ျဖင့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အၾကမ္းဖက္မွဳ နည္းလမ္းေပါင္းစံုကို ခံစားေနၾကရေပသည္။
ယင္းအျပင္ အေခ်ာင္နာမည္ေကာင္းယူကာ အမည္နာမအျဖစ္သာရွိေနေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကလည္း လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရွိေနျပန္ေသးရာ အလြန္ပင္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ိဳးသမီးေရးရာအဖြဲ႔၊ အမ်ိဳးသမီးစီးပြားေရး စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအသင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမိခင္ႏွင့္ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရး အဖြဲ႔မ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔နာမည္မ်ား တပ္ကာ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔၀င္မ်ား ထားရွိျပီး (၁၉၉၅) ဘီဂ်င္းညီလာခံကဲံသို႔ေသာ အမ်ိဳးသမီးညီလာခံမ်ားအား တက္ေရာက္ျပီး ျဖစ္ပါလ်က္ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးမ်ားအတြက္လည္း လွဳပ္ရွားမွဳမရွိ၊ အၾကမ္းဖက္ခံရသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအားလည္း ကူညီမွဳမရွိ၊ အမ်ိဳးသားမ်ားဘက္မွ အေလးသာေနေသာ တရားေရး စနစ္မ်ားကိုလည္း ေ၀ဖန္ေထာက္ျပမွဳ မရွိပဲ၊ အခ်ိန္တန္လွ်င္ တူညီ၀တ္စံုမ်ား၀တ္လ်က္ နအဖ၀ါဒျဖန္႕ခ်ီေရးပြဲမ်ားသို႕တက္ေရာက္ကာ အာဏာရွင္စနစ္တည္ျမဲေရး၀ါဒျဖန္႔ေနသည္မွာ အျမင္မေတာ္ဆင္ေတာ္ႏွင့္ ခေလာက္ဆိုသကဲ့သို႔ အဖြဲ႔နာမည္မ်ားႏွင့္ပင္ မေလ်ာ္ညီေပစြတကား။
ခ်ဳပ္၍ဆိုရေသာ္ တန္းတူညီမွ်မွဳ၊ လြတ္လပ္မွဳ၊ တရားမွ်တမွဳ၊ အျပန္အလွန္ေလးစားမွဳ၊ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ရွိမွဳစေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားေပၚတြင္ အေျခခံေပၚထြက္လာမည့္ တိုးတက္ေသာ ဒီမိုကရက္တစ္ လူ႔ေဘာင္အတြက္ အမ်ိုဳးသမီးမ်ား ဘ၀သာယာလံုျခံဳေရး၊ တန္းတူညီမွ် အခြင့္အေရးရေရး၊ အၾကမ္းဖက္ခံရမွဳပေပ်ာက္ေရး အခ်က္မ်ားသည္ အေရးၾကီးေသာ အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ပါေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ရေပသည္။
ခင္မမမ်ိဳး (၂၅၊၁၁၊ ၂၀၀၆)
ျပတ္ျပတ္သားသားတိုက္ပြဲ၀င္စို႔
Friday, February 29, 2008
ျပတ္ျပတ္သားသား၊ တိုက္ပြဲ၀င္စို႔
စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရး၏ တိုက္ပြဲမီးေတာက္ကား ျပည္သူတို႔၏ ရင္ထဲတြင္ တျမည့္ျမည့္ က်ြမ္းေလာင္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိန္မေရြး ျပန္လည္ေတာက္ေလာက္လာမည့္ အေျခအေနရွိပါသည္။ ထိုမီးညြန္႕ကို ခ်ိဳးရန္၊ လူထု၏ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္အဟုန္ကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ရန္၊ ႏိုင္ငံတကာ၏ ဖိအားေပးမွဳကို မ်က္လွည့္ျပရန္ နအဖတို႔က ၀ွက္ဖဲတခုကို အသံုးျပဳလိုက္ပါသည္။ ယခု ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေၾကျငာခ်က္ကား ထို၀ွက္ဖဲပင္ ျဖစ္သည္။
အလားတူ၀ွက္ဖဲမ်ိဳးအား နအဖတို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ သံုးခဲ့ဖူးပါျပီ။ (၁၉၈၈)ကာလ၊ လူထုအေရးေတာ္ပံုၾကီးအျပီးတြင္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပမည္၊ ပါတီမ်ားေထာင္ခြင့္ေပးမည္စသည့္ ၀ွက္ဖဲႏွင့္ လူထုရင္ထဲမွာ တိုက္ပြဲ၀င္စိတ္အဟုန္ကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ခဲ့ၾကသည္။ စစ္အာဏာရွင္ျပဳတ္က်ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေဖာ္ေဆာင္ေရး ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ႏွစ္ခုတြင္ စစ္အာဏာရွင္ ျပဳတ္က်ေရးသည္ ပထမဆံုး ဦးစားေပးရမည့္ အခ်က္သာ ျဖစ္ပါသည္။ စစ္အာဏာရွင္ ရွိေနသေရြ႕ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးသည္ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေပမယ့္ ထိုကာလက စစ္အာဏာရွင္တို႔ ကစားသည့္ လွည့္ကြက္ထဲတြင္ အတိုက္အခံမ်ား ပိတ္မိကုန္ခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူမ်ားစြာကို ေသြးေျမက်ေစခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရကို ယံုစားမိခဲ့ၾကသည္။ ”ေရြးေကာက္ပြဲလို႔ အႏိုင္ရပါတီကို အာဏာလႊဲေပးျပီးလွ်င္ စစ္တန္းလ်ားျပန္မည္“ဆိုသည့္ စကားကို အဟုတ္ထင္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရးက ပထမျဖစ္သြားသည္။ စစ္အာဏာရွင္ ျပဳတ္က်ေရးက ဦးစားေပးအဆင့္မဟုတ္ခဲ့ေတာ့ပါ။
ယင္းအခ်က္ကို န၀တတို႔က ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်သြားခဲ့ၾကသည္။ အခ်ိန္တန္၍ သူတို႔ဇာတိရုပ္ျပကာရမ္းကားလွ်င္ အတိုက္အခံမ်ားဘက္မွ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအရွိန္ယူသြားႏိုင္မည္ကို ၾကိဳတင္တားဆီးသည့္အေနျဖင့္ အသည္းအသန္ စီမံခ်က္ခ်ကာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူလိုက္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးကိုသာ ပစ္မွတ္အျဖစ္ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ရြယ္ထားလိုက္သည္။ (၁၉၈၈) မွ (၁၉၉၀) အတြင္း န၀တႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူလိုက္သည့္ အဖြဲ႔မ်ား မနည္းခဲ့ပါ။
အတိုက္အခံမ်ားကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ျပည္သူမ်ား အမွန္တရားဘက္မွ ရပ္တည္ႏိုင္ေရး၊ ဆႏၵမွန္ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ေရးကို ဦးစားေပးခဲ့ၾကသည္။ အတိုက္အခံမ်ား ေအာင္ပြဲရခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူမ်ား တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ ေပၚထြန္းလာေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ၏ ရလာဒ္မ်ားသည္ အသက္မ၀င္ခဲ့။ ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္မ်ားအား ႏိုင္ငံတကာမွ အသိအမွတ္ျပဳမွဳကိုေတာ့ ခံခဲ့ရပါသည္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကိုလည္း ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ၾကျခင္း၏ မူလရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ ဒီမိုကေရစီေဖာ္ေဆာင္ေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚကို တက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့ပါသလား။ မလွမ္းႏိုင္ခဲ့ပါ။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး ရွိလာခဲ့ပါျပီ။အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ စစ္အာဏာရွင္ျပဳတ္က်ေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚမွ ေသြဖည္သြား၍သာ ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံေရး အေတြးအေခၚပညာရွင္ စမ္တာရာနာက “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it” ဟူ၍ ဆိုဖူးပါသည္။ ယခုအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကာလအတြင္းတြင္ န၀တ၊ နအဖတို႔ ကစားခဲ့ၾကသည့္ ကစားကြက္မ်ားကား စံုခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲသည့္ နည္းပရိယာယ္မ်ိဳးစံုကိုလည္း အတိုက္အခံမ်ားတင္မက ႏိုင္ငံတကာပါ ၾကံဳခဲ့ၾကရျပီးျဖစ္သည္။ လွည့္စားျခင္းမ်ိဳးစံုကိုလည္း ခံစားခဲ့ၾကရျပီး ျဖစ္သည္။
ယခုအၾကိမ္ကေတာ့ ကစားပြဲၾကီးပါသည္။ အကြက္မွားျခင္း လံုး၀အျဖစ္ခံ၍ မရေတာ့ပါ။ ျပည္သူလူထုကို မေရရာသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားေပးျခင္း၊ ေ၀၀ါးေစသည့္ သတင္းစကားမ်ား ေပးျခင္း လံုး၀လုပ္၍ မရပါ။ တခုတည္းေသာ နည္းလမ္းသာရွိပါသည္။ ပြဲဖ်က္ရပါမည္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲကို တက္ညီလက္ညီႏွင့္ ၀ိုင္း၀န္းကန္႔ကြက္ရပါမည္။ သားစဥ္ေျမးဆက္ စစ္က်ြန္ဘ၀ မေရာက္ေရးအတြက္ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ၾကရပါမည္။ တပ္ဦးကလဲ တပ္ဦးတာ၀န္ေက်ေစခ်င္ပါသည္။ ျပည္သူတို႔ ေရြးေကာက္ခဲ့သည္မွာ ရမ္းကားေသာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္ႏွင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ေသေရးရွင္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္တိုက္ပြဲ၀င္သင့္ပါသည္။
နအဖက အၾကံၾကီးၾကံကာ ယုတ္မာထားသည့္ လွည့္ကြက္ျဖစ္ပါသည္။ အျပဳတ္တိုက္ေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေနသည့္ လူထုတိုက္ပြဲအရွိန္ကို လမ္းလႊဲႏိုင္ရံုမက၊ ၄င္းတို႔ခ်မွတ္ထားသည့္ လမ္းျပေျမပံု အဆင့္တဆင့္ ေအာင္ျမင္ေရးကိုပါ ဦးတည္ထားပါသည္။ အနီးဆံုးအခ်ိန္တြင္ျပဳလုပ္မည့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲတင္မက ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္တာကာလတြင္ က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ကိုပါ အဘယ္ေၾကာင့္ ပူးတြဲေၾကျငာရသနည္း။ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲကိုသာ တိုက္ရိုက္ပစ္ခတ္လာမည့္ ျမားခ်က္မ်ားကို ျဖာထြက္ေအာင္ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ျပည္သူမ်ား ေ၀၀ါးေအာင္၊ အတိုက္အခံမ်ားအတြင္း အျငင္းအခံုမ်ားျဖစ္ေအာင္၊ ႏိုင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳမွဳရေအာင္ မသမာနည္းျဖင့္ ၾကံေနျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ရျခင္း၊ မ၀င္ရျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးမွဳမ်ားက ဆႏၵခံယူပြဲ ဆန္႕က်င္ေရးထက္ ပိုမိုမ်ားျပားေနသည္မဟုတ္ပါေလာ။
ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥသည္ ယခုလိုအေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနရမည့္ ကိစၥမဟုတ္ပါ။ နအဖလႊဲလိုက္သည့္ လမ္းေပၚသို႔ မတက္ၾကမိေစရန္ အေရးၾကီးပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အေရးပါေသာ အခန္းက႑တြင္ တပ္မေတာ္ပါ၀င္ေရးဆိုေသာ အခ်က္မ်ားသာ အဓိကပါ၀င္သည့္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒၾကီး အတည္ျပဳျပီးမွ ေပၚထြက္လာမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွ ထြက္ေပၚလာသည့္ အႏိုင္ရပါတီ အစိုးရအဖြဲ႕သည္ နအဖၾကိဳးကိုင္ၾကံ့ဖြတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အင္အယ္လ္ဒီပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မည္သည့္အဖြဲ႔ပင္ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီမိုကေရစီ အႏွစ္သာရရွိေသာ၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား တန္းတူရည္တူအခြင့္အေရးရွိေသာ ႏိုင္ငံတခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ထြန္းကားေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ေရးတြင္ လက္နက္ကိုင္စစ္တပ္၏ အခန္းက႑မၾကီးထြားေရးသည္ အဓိက ေသာ့ခ်က္ပင္ ျဖစ္သျဖင့္ စစ္တပ္က႑ၾကီးထြားေနသည့္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္ ဒီမိုကေရစီ၏ ရန္သူပင္ျဖစ္သည္။
သို႔ပါ၍ စစ္အာဏာရွင္ျဖဳတ္ခ်ေရး၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ေဖာ္ေဆာင္ေရး ဟူေသာ လမ္းစဥ္ႏွစ္ခုကိုသာ စြဲစြဲနစ္နစ္ ဆုပ္ကိုင္၍၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အျမစ္တြယ္ေစမည့္၊ ေရႊရည္စိမ္ဒီမိုကေရစီစနစ္သာ ေပၚထြက္ေစမည့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲကို ၀ိုင္း၀န္းကန္႕ကြက္ၾကရင္း၊ လူထုတိုက္ပြဲနည္းျဖင့္ စစ္အစိုးရျဖဳတ္ခ်ေရး တိုက္ပြဲကို ဆက္လက္ဆင္္ႏႊဲၾကပါစို႔ဟု တိုက္တြန္းေရးသားလိုက္ရေပသည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရးသည္ ------ပထမ
ဒီမိုကေရစီစနစ္ေဖာ္ေဆာင္ေရးသည္ -----ဒုတိယ။
ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲ ကန္႔ကြက္ေရး- ဒို႔အေရး
စစ္အစိုးရျပဳတ္က်ေရး- ဒို႔အေရး
လူထုတိုက္ပြဲေဖာ္ေဆာင္ေရး-ဒို႔အေရး။
ထပ္၍ဆိုပါမည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရးသည္ ------ပထမ
ဒီမိုကေရစီစနစ္ေဖာ္ေဆာင္ေရးသည္ -----ဒုတိယ။
ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲ ကန္႔ကြက္ေရး- ဒို႔အေရး
စစ္အစိုးရျပဳတ္က်ေရး- ဒို႔အေရး
လူထုတိုက္ပြဲေဖာ္ေဆာင္ေရး-ဒို႔အေရး။
ခင္မမမ်ိဳး (၂၉၊ ၂၊ ၂၀၀၈)
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း - ၇)
Sunday, February 24, 2008
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း-၇)
သို႔ဆိုလွ်င္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးဟူသည္ မည္သို႔ မည္ပံု ေပၚေပါက္၍ မည္သို႔ ထိန္းသိမ္းရမည္နည္း။ အဆိုပါေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကို ျခံဳငံုေျဖဆိုႏိုင္ေသာ တိက်သည့္ အေျဖမရွိပါ။ ေျဖဆိုရန္ လြယ္ကူေသာ ေမးခြန္းမ်ားလည္း မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ေရွးယခင္ကာလမ်ား၌ကား ရိုးရွင္းေသာ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္ အသိဥာဏ္၊ ဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ဓေလ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားကို တပံုစံတည္းဟု ယူဆခဲ့ၾကပံုေပၚပါသည္။
လူသားမ်ားသည္ လူအမ်ားစု ျပဳမူေဆာင္ရြက္သည့္အတိုင္း ျပဳမူရွင္သန္ခဲ့ၾကျပီး၊ ထိုလူအမ်ားသည္လည္း သူတို႔၏ မိဘမ်ား၊ ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္က ျပဳမူေနထိုင္ခဲ့ၾကသည့္အတိုင္း ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ရာ၊ အဆိုပါ ဘိုးဘြားအစဥ္အလာဆိုသည္မ်ားမွာလဲ ယင္းတို႔ယံုၾကည္ရာ၊ ဘုရား၊ နတ္ဘုရား၊ ရိုးရာနတ္မ်ားမွ လူသားတို႔အား ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေစလိုသည့္ အေနအထိုင္၊ အျပဳအမူမ်ားမွ ဆင္းသက္လာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
သို႔ျဖစ္ရာ အဆိုပါဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားကို ဆန္႕က်င္သူမ်ား၊ ေသြဖည္ေနထိုင္သူမ်ားသည္ ျပစ္ဒဏ္ခံရျခင္း၊ အသတ္ခံရျခင္း၊ ထြက္ေျပးေနရျခင္း၊ ရူးသြပ္သူမ်ားဟု သတ္မွတ္ခံရျခင္း၊ စုန္းကေ၀၊ ေမွာ္ဆရာမ်ားဟု ထင္ေယာင္ထင္မွားခံရျခင္း စသည္မ်ားႏွင့္ ၾကံဳၾကရေလသည္။ ထိုသူမ်ားအေပၚ မည္သို႔ ဆက္ဆံျပဳမူသည္ျဖစ္ေစ၊ အက်ိဳးဆက္မွာကား ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္း ဟု ယူဆခဲ့ၾကေလသည္။
မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ႏွစ္ဆယ္ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းကာလ လူ႔ေဘာင္ရပ္တည္မွဳသည္ကား ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားတြင္ အေျခမျပဳေတာ့ပါ။ တခါတရံတြင္ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာမ်ားသည္ လူအမ်ား မသိစိတ္တြင္ ပိုမို၍ အင္အားၾကီးမားသေယာင္ ထင္ရေသာ္လည္း လူအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ ျပဳမူေနထိုင္မွဳသည္ကား ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားတြင္ အေျခမျပဳေတာ့ပဲ တရားဥပေဒတြင္ ပိုမို၍ အေျချပဳလာပါသည္။
စိုစြတ္ေသာ ေျမေပၚမွ ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေျမေပၚသို႔ ႏြားမ်ားကို ေက်ာင္းေသာ ႏူရာလူမ်ိဳးတေယာက္အတြက္ သူ၏ အျပဳအမူမွာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ျဖစ္ျပီး၊ တျခားႏူရာလူမ်ိဳးမ်ားအား ထည့္သြင္းစဥ္းစားရန္ လံုး၀မလိုအပ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ အေ၀းေျပးကားလမ္းမၾကီးတြင္ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ယေန႔ေခတ္ ယာဥ္ေမာင္းသူတေယာက္အတြက္ကား သူ၏အျပဳအမူအတြက္ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိရမွဳသည္ ႏြားေက်ာင္းေနေသာ ႏူရာတေယာက္ထက္ ပိုမိုသာလြန္ပါသည္။ ေခတ္သစ္ယာဥ္ေမာင္းတေယာက္သည္ ၄င္း၏ အျပဳအမူလုပ္ရပ္အတြက္ စဥ္းစားေတြးေခၚလုပ္ကိုင္ရျခင္းမွာ သူ၏ဘိုးဘြားမ်ားခ်မွတ္ခဲ့ေသာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ မ်ားေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ဥပေဒျပဳအဖြဲ႔အစည္းတခုမွ ခ်မွတ္ထားေသာ၊ အစိုးရမွ ခန္႔အပ္ထားသည့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔မွ ဥပေဒႏွင့္အညီ အေရးယူေဆာင္ရြက္မွဳ ရွိေသာ အေ၀းေျပးလမ္းမ ကားေမာင္းျခင္းဆိုင္ရာ ဥပေဒတရပ္ကို လိုက္နာကာ ယာဥ္ေမာင္းရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ရာတြင္ ယာဥ္ေမာင္းအမ်ားစု ယာဥ္ကို ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ေမာင္းႏွင္ျခင္းမွာ လိုက္နာရမည့္ ဥပေဒတခုတည္းေၾကာင့္ပင္မဟုတ္ပါ။ ၄င္းတို႔ေၾကာင့္ အျခားသူမ်ား ေသဆံုးျခင္း၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျခင္းမ်ား မျဖစ္ေစလိုေသာၾကာင့္၊ ပိုမို တိက်စြာ ဆိုရပါလွ်င္ ၄င္းတို႕၏ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အား မပ်က္စီးေစလိုေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။
အကယ္၍ ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မွဳ ျဖစ္ပြားပါက ထိုမေတာ္တဆျဖစ္မွဳအား ယာဥ္စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္မွဳေၾကာင့္ ဟု သတ္မွတ္ျခင္း၊ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္သူအတြက္ ဆံုးရွံဳးနစ္နာမွဳအမ်ားအျပား ျဖစ္ေစျခင္းျဖင့္ ဥပေဒသည္ ယာဥ္ေမာင္းမ်ား၏ မိမိကိုယ္က်ိဳးအတြက္ လိုက္နာေစာင့္ထိန္းမွဳကို အားေပးသည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
ခင္မမမ်ိဳး (၂၃၊၁၊ ၂၀၀၈)
Roadmap
Roadmap
အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးကို
အသက္ဆက္မယ့္
Roadmap။
စစ္က်ြန္ဘ၀ကို
သက္တမ္းရွည္ေစမယ့္
Roadmap။
တိုင္းရင္းသား
အခြင့္အေရးေတြ
ဆံုးရွံဳးေစမယ့္
Roadmap။
အာဏာရူးေတြကို
ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးမယ့္
Roadmap။
အစိမ္းသရဲ
ဗိုလ္ရွဳပ္ေတြကုိ
ဘီလူးသဘက္
ျဖစ္ေစမယ့္
Roadmap။
တိရစာၦန္မ်ိဳး
ၾကံ့ဖြတ္ေတြကို
ပိုရိုင္းစိုင္းေစမယ့္
Roadmap။
ျပည္သူတို႔ရဲ့
ဘ၀ေတြကို
ငရဲျပည္
ပို႔ေပးမယ့္
Roadmap။
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း
ေတြးမေနနဲ႕
အဆင့္တိုင္းမွာတိုက္ဖ်က္။
ခင္မမမ်ိဳး (၂၃၊၂၊၂၀၀၈)
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း -၆)
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ (အပိုင္း -၆)
အခန္း (၂)
ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး
ရိုးရွင္း၍ ေရွးက်ေသာ လူ႔အဖြဲ႔႕အစည္းငယ္မ်ားမွသည္ ၾကီးမားဆန္းက်ယ္ ရွဳပ္ေထြးလွေသာ လူ႕အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအထိ မည္သည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္မဆို တ၇ားဥပေဒစိုးမိုးေရးသည္ အေရးၾကီးပါသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးျခင္း ဆိုရာတြင္ လူတဦးခ်င္းအလိုက္၊ လူအုပ္စုခ်င္းအလိုက္ တဦးကို တဦး ထိခိုက္နစ္နာေစျခင္း ကင္းစြာျဖင့္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ျခင္း၊ ျပဳမူေျပာဆိုျခင္း ပါ၀င္ေလသည္။
ယင္းသို႔ဥပေဒမ်ား ခ်မွတ္ျခင္းႏွင့္ လူတဦးခ်င္းစီ၏ ေလးစားလိုက္နာျခင္း မည္မွ်အေရးၾကီးပံုကို ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းႏွင္ျခင္းဆိုင္ရာ ဥပေဒစည္းကမ္းမ်ားအား ဥပမာ ထား၍ ေလ့လာၾကည့္ၾကပါစို႔။
သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူအမ်ားသည္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားကို ေမာင္းႏွင္ၾကသည္။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အား ေမာင္းႏွင္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ထိုသူ၏ ပါ၀ါသည္ ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္ထက္ ပို၍ ၾကီးမားသြားပါသည္။ ကားေမာင္းသူတိုင္းသည္ မိမိကိုယ္တိုင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူအမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသက္အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏိုင္သည့္ တန္ဆာပလာကို ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ရာတြင္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူအမ်ားသည္ သူတပါး၏ အသက္အႏၱရာယ္ကိုလည္း မထိခုိက္၊ မိမိ၏ အသက္အႏၱရာယ္ကိုလဲ ရန္မရွာပဲ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားကိုလဲ ၾကီးမားလွေသာ ပ်က္စီးမွဳမ်ား မျဖစ္ေစပဲ ေမာင္းႏွင္ေနၾကပါသည္။ တနာရီလွ်င္ မိုင္ (၄၀)ႏွဳန္းျဖင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေမာင္းႏွင္လာေသာ ကားႏွစ္စီး ထိပ္တိုက္ဆံုမိပါက မလြဲမေသြ ယာဥ္ေမာင္းႏွစ္ဦးစလံုး အသက္ဆံုးရွံဳးမည္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုသို႕ေသာ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မွဳမ်ားကား ျဖစ္ခဲလွပါသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။
ယာဥ္ေမာင္းႏွစ္ဦးလံုးသည္ အလြန္ပင္ေကာင္းမြန္၍ ၾကင္နာတတ္ေသာ ႏွလံုးသား ပိုင္ရွင္မ်ား ျဖစ္၍လား။ လူအခ်င္းခ်င္း မသတ္ျဖတ္ပါဟု သစၥာဆိုထားသူမ်ား ျဖစ္၍လား။ သို႔တည္းမဟုတ္က ထိုသူတို႔သည္ အလြန္ပင္ သြက္လက္ျမန္ဆန္၍ အႏၱရာယ္ကို ခ်က္ခ်င္းေရွာင္ႏိုင္သူမ်ားျဖစ္၍လား။ သို႕မဟုတ္က ထိုသူတို႔သည္ အလြန္တရာ ကံေကာင္းသူမ်ား ျဖစ္၍လား။ သို႔တည္းမဟုတ္က ထိုသူတို႔သည္ ေသျခင္းတရားကို လြန္မင္းစြာ ေၾကာက္ေနသူမ်ား ျဖစ္၍လား။
မဟုတ္ပါ။ တခုမွ မဟုတ္ပါ။
လက္ေတြ႔တြင္ကား ထိုသူတို႔သည္ တဦးႏွင့္တဦး ရွိေနသည္ကိုပင္ ထည့္သြင္းစရာမလိုပဲ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းကင္းစြာ ျဖတ္သြားႏိုင္ ၾကပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံအလိုက္ ခ်မွတ္ထားေသာ ယာဥ္စည္းကမ္း ဥပေဒမ်ညးကို လိုက္နာရ၍ ျဖစ္ေလသည္။ ဥပေဒမ်ား၊ လုပ္ထံုးမ်ားကို လိုက္နာျခင္းျဖင့္ အသက္အႏၱရာယ္ပင္ ျဖစ္ေစေလာက္သည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းႏွင္ျခင္းသည္ သူတို႔အတြက္ ထမင္းစား၊ ေရေသာက္သကဲ့သို႔ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းကင္းစြာပင္ သဘာ၀အတိုင္း လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ျဖင့္ ခရီးသြားပါက ေျခက်င္ေလွ်ာက္ျခင္းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပို၍ ခရီးေရာက္ေစပါသည္။ ယင္းမွာ ေမာ္ေတာ္ကား ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ရံုတခုတည္းျဖင့္ ရရွိႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရး မဟုတ္ပါ။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အား မည္သို႔ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ေမာင္းႏွင္ရမည္လဲဆိုသည့္ ဥပေဒစည္းကမ္းအား လိုက္နာႏိုင္မွဳေပၚတြင္ မ်ားစြာ မူတည္ပါသည္။
စည္းစနစ္မ်ား၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားသည္ ျမိဳ႕ၾကီးမ်ားတြင္ ေနထိုင္သည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းႏွင္သူမ်ားတြင္သာ တီထြင္ထားသည့္အရာမဟုတ္ပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ႏူရာေခၚ ယူဂန္ဒါႏိုင္ငံႏွင့္ ဆူဒန္ႏိုင္ငံနယ္စပ္တေလွ်ာက္ ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းအနီး ေနထိုင္သူ လူမ်ိဳးစုမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။ (၂၀)ရာစု အေစာပိုင္းကာလတြင္မွာမွ ထိုလူမ်ိဳးစုမ်ားကို မႏုႆေဗဒပညာရွင္မ်ားက သိပၸံနည္းက် ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည္။ ခန္႔မွန္းလူဦးေရ ႏွစ္သန္းခန္႔ရွိသည္ဟု ဆိုထားပါသည္။ ထိုသူတို႔သည္ အလြန္ရိုးရွင္းေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္အျမင္ႏွင့္ဆိုလွ်င္ အလြန္ေရွးက်ေသာ လူမ်ားဟု ဆိုရေပမည္။
သူတို႔သည္ က်ြဲ၊ႏြားေက်ာင္းျခင္းႏွင့္ ေကာက္ပဲသီးႏွံစိုက္ပ်ိဳးျခင္းတြင္သာ ဘ၀ကို နစ္ျမွဳပ္ထားၾကျပီး၊ သူတို႔အား အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ထင္သာျမင္သာေသာ အစိုးရ ဟူ၍မရွိပါ။ သို႔ေပမယ့္ ထိုသူတို႔တြင္ ဥပေဒမ်ား၊ လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းနည္းလမ္းမ်ား ရွိပါသည္။ တဦးႏွင့္တဦး အျငင္းပြားမွဳမ်ား ရွိေသာ္လည္း ထိုဥပေဒစည္းကမ္းမ်ားသည္ ႏူရာလူမ်ိဳးစုမ်ားအၾကား ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ႏိုင္ေရးကို အေထာက္အကူုျပဳေလသည္။ ပမာဆိုရေသာ္ ႏူရာလူမ်ိဳးတဦးသည္ အျခားႏူရာတဦးအား သတ္မိေကာင္း သတ္မိေပလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုသို႔ေသာ ၾကီးမားလွသည့္ အမွဳအခင္းမ်ား ျဖစ္ပြားပါက ျဖစ္ပြားသည့္ မိသားစုအခ်င္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) မိသားစုအုပ္စုအခ်င္းခ်င္း စစ္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ရွိသျဖင့္ ႏူရာအခ်င္းခ်င္း အမွဳၾကီး မျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကေလသည္။
သို႔ျဖစ္ရာ သမိုင္းပညာရွင္မ်ားႏွင့္ မႏုႆေဗဒပညာရွင္မ်ားက မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ပင္ ျဖစ္ေလင့္ေစကာမူ တရားဥပေဒ၊ စည္းကမ္းနည္းလမ္းမ်ား မရွိေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ မတည္ရွိႏိုင္ေၾကာင္း၊ လူအဖြဲ႔အစည္းတိုင္းတြင္ အတူတကြ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ႏိုင္ေရးဆိုင္ရာ အျပဳအမူမ်ားႏွင့္ လုပ္ထံုးမ်ားရွိေၾကာင္း အဆိုရွိၾကေလသည္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
ခင္မမမ်ိဳး (၈၊၉၊ ၂၀၀၇)
အနာဂတ္အတြက္
Saturday, February 23, 2008
အနာဂတ္အတြက္
ခံယူခ်က္လြဲလို႕
ရပ္တည္ခ်က္မွွားတဲ့
စစ္အာဏာရူးေတြရဲ့
အုပ္ခ်ဳပ္မွဳေအာက္မွာ
သက္ဆိုးရွည္ဖို႔
“ငါတို႔ေတြ
လူျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘူး“
၀တ္စရာအပံု
စားစရာအစံုနဲ႕
လူ႔ေဘာင္ေလာကၾကီးထဲမွာ
၀တ္စရာမဲ့
ငတ္ေသၾကဖို႔
“ငါတို႔ေတြ
လူျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘူး“
လူကိုလူခ်င္း
တန္ဖိုးထားတဲ့
ေခတ္သစ္ကမာၻၾကီးထဲမွာ
အဖိႏွိပ္ခံ
စစ္က်ြန္ျဖစ္ဖို႔
“ငါတို႔ေတြ
လူျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘူး“
မိတ္ေဆြတို႔ေရ-
သံသရာတေကြ႔က
ရေတာင့္ရခဲ
လူ႔ဘ၀ေတြရဲ႕
အနာဂတ္ေတြကို
စစ္က်ြန္ဘ၀နဲ႔
အဆံုးမသတ္ေစဖို႔
အာဏာရွင္ကို
ေတာ္လွန္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။
အာဏာရွင္စနစ္ကို
ေျမလွန္ၾကရမယ္။
ခင္မမမ်ိဳး (၂၃၊၂၊၂၀၀၈)
Valentine’s Day သံစဥ္မ်ား
Sunday, February 17, 2008
Valentine’s Day သံစဥ္မ်ား
သံစဥ္(၁)
အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို
ရူးမိုက္စြာခံစားမိတဲ့
ေမာင့္ႏွလံုးသားကို
ေအးစာနာပါကြာ။
သံစဥ္(၂)
ေသဆိုရင္ေသပါ့မယ္
နာဆိုရင္နာပါ့မယ္
ေက်ာ့္အသည္းကိုေတာ့မခြဲပါနဲ႕
ဆန္းဆန္းျပားျပားခ်စ္ရသူေလးရယ္။
သံစဥ္ (၃)
အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာဟာ
ယုတ္ညံ့တဲ့အရာမဟုတ္သလို
တမာလိုခါးတဲ့အရာလဲမဟုတ္ပါဘူး။
မွဴးသခင္ရယ္-
ၾကီးျမတ္လွတဲ့အခ်စ္ဟာ
သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြရဲ႕
ေရႊပံုေတြထက္သာပါတယ္။
ခင္မမမ်ိဳး (14.2.2008)
စစ္အုပ္စု ယုတ္မာေနျပီ။ ေတာ္လွန္ေရး သတိရွိၾက
Saturday, February 16, 2008
စစ္အုပ္စု ယုတ္မာေနျပီ။ ေတာ္လွန္ေရး သတိရွိၾက
ကရင္တိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု ႏိုင္ငံေရးအံတုမွဳ ေကာ္မတီ၏ ဥကၠဌ ဖဒိုမန္းရွာ လုပ္ၾကံခံလိုက္ရသည္။ စစ္အုပ္စုအား ျဖဳတ္ခ်ေရး အဆံုးသတ္တိုက္ပြဲ၏ အေရးၾကီးေသာ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္သည္။
အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႕က တိုက္ဆိုင္မွဳမ်ား ရွိေနသည္။ မၾကာေသးခင္အခ်ိန္က ကရင္တိုင္းရင္းသားမ်ားအား စစ္အုပ္စုမွ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္သည့္ ရာဇ၀တ္မွဳမ်ားကို အေျခခံသည့္ ရမ္ဘိုကား ရံုတင္ျပသခဲ့သည္။ စစ္အုပ္စု ဘေလာ့တခုမွ ရမ္ဘိုအား ၉မမက်ည္ဆံ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တယ္ဟု တံု႕ျပန္ေရးသားခဲ့သည္။ စစ္အုပ္စုသည္ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ယုတ္မာေအာက္တန္းက်ေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေျဖရွင္းလိုသည့္ ဆႏၵသေဘာထားကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ယခု ဆရာမန္းရွာကို လုပ္ၾကံမွဳတြင္ သံုးသြားသည္က ၉မမက်ည္ဆံျဖစ္သည္။
လုပ္ၾကံမွဳကို အေကာင္အထည္ေဖာ္သူမ်ားမွာ ကရင္တိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ရွိရသည္။ စီစဥ္ညြန္ၾကားသူမ်ားကား မည္သူနည္း။ စစ္အုပ္စုပါ၀င္ပတ္သက္သည္ မဟုတ္ဟု မည္သူဆိုႏိုင္သနည္း။
ေနာက္ဆံုး ေလးလပတ္အစည္းအေ၀းတြင္ ဗိုလ္သန္းေရႊမွ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ား (ေကအင္ယူႏွင့္ ရြက္ဆစ္အဖြဲ႕)ကို အျမစ္ျဖဳတ္ပစ္ရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့ေၾကာင္း သတင္းၾကားရသည္။ ယခု ဆရာမန္းရွာ လုပ္ၾကခံရျခင္းသည္ ခြဲထြက္ ကရင္အဖြဲ႔မ်ားအား နအဖကေနာက္ကြယ္မွ လူအား၊ လက္နက္အား ပံ့ပိုးေပးကာ ကရင္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ထိပ္တိုက္ေတြ႕၊ ရင္ဆိုင္သတ္ျဖတ္ၾကေစရန္ အကြက္ခ်စီမံျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ယခုလို အေျခအေနကာလမ်ိဳးတြင္ စစ္ေရးသာမက ႏိုင္ငံေရးအရပါ အျမတ္ထုတ္ရန္ ၾကိဳးပမ္းေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းပင္ တိုက္ခိုက္ေနျခင္းေၾကာင့္ စစ္တပ္မွ ၀င္ေရာက္ထိန္းသိမ္းေျဖရွင္းေနရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကင္ညာလို လူမ်ိဳးေရးအေရးအခင္းမ်ားကို ပမာထား၍၊ ႏိုင္ငံတကာကို လွည့္စားရန္ ယုတ္မာစြာ ၾကံစည္ေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ေနာက္တခ်က္ သတိျပဳမိသည္က ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္အတြင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ဗံုးမ်ား ကိစၥျဖစ္သည္။ ေကအင္ယူထံမွ သိမ္းဆည္းရမိေသာ ဗံုးမ်ား ေပ်ာက္သြားျခင္း ဆိုသည္မွာ ေသြးရိုးသားရိုး ကိစၥမဟုတ္ပါ။ အန္တီစုအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအတြက္ပါ စိုးရိမ္စိတ္၀င္မိသည္။ ျငိမ္းအဖြဲ႕မ်ား စစ္အုပ္စုကို ဆက္လက္ယံုၾကည္ေနလွ်င္ မွားလိမ့္မည္။
မည္သို႕ဆိုေစစစ္အုပ္စုယုတ္မာသည္ကေတာ့ ထင္ရွားေနပါျပီ။ အဆံုးသတ္တိုက္ပြဲတြင္ ေတာ္လွန္ေရးသတိရွိရွိႏွင့္ အားသစ္ေလာင္းကာ လက္ဦးမွဳ ယူၾကပါစို႕။
ခင္မမမ်ိဳး (၁၅၊၂၊ ၂၀၀၈)
အက္ေဆးမ်ားေရးသားျခင္း (နိဂံုးပိုင္း)
အက္ေဆးမ်ားေရးသားျခင္း (နိဂံုးပိုင္း)
အက္ေဆးမ်ားေရးသားရာမွာ နိဒါန္းပိုင္း၊ စာကိုယ္ပိုင္း၊ နိဂံုးပိုင္းေတြအျပင္ တျခား အေရးၾကီးတဲ့ အပိုင္းကေတာ့ ရည္ညြန္းကိုးကားအပိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအပိုင္းက ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုရင္ ကားတစီးရဲ့ နံပါတ္ျပားလိုပဲေပါ့။ နံပါတ္ျပားမပါပဲ ကားေမာင္းလို႔ ရတာမွန္ေပမယ့္ သက္ဆိုင္ရာက အေရးယူခံရႏိုင္သလိုပဲ၊ ရည္ညြန္းမပါပဲ တင္တဲ့ အက္ေဆးဆိုရင္လဲ အမွတ္တမွတ္အနည္းဆံုးကို တရား၀င္ အေလွ်ာ့ခံရႏိုင္ပါတယ္။
ဘာလို႔ ရည္ညြန္းကိုးကားဟာ ဒီေလာက္အေရးၾကီးရလဲဆိုေတာ့-
(၁) တျခားေရးသားသူေတြရဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားရယူျခင္းကို ေက်းဇူးျပဳဖို႕လိုအပ္တာေၾကာင့္ရယ္
(၂)ကိုယ္ေရးသားတဲ့ အေၾကာင္းအရာအေျခခံဟာ ဘာလဲဆိုတာကို ျပဆိုဖို႔ရယ္
(၃) စာဖတ္သူေတြ ကိယ့္အက္ေဆးဖတ္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဒီအေၾကာင္းအရာကို အေသးစိတ္ေလ့လာတဲ့အခါ sources ေတြကို အလြယ္တကူ ရွာႏိုင္ဖို႔ အတြက္ရယ္ ျဖစ္ပါတယ္။
အက္ေဆးတပုဒ္အတြက္ ရည္ညြန္းကိုးကားရာမွာ အပိုင္း (၂)ပိုင္း ပါ၀င္ပါတယ္။ ပထမပိုင္းက ကိုယ္ကိုးကားထားတဲ့ အခ်က္အလက္ရဲ့ ေဘးမွာ မူရင္းေရးသားသူကို ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ျပီး၊ ေနာက္တပိုင္းကေတာ့ အက္ေဆးတပုဒ္လံုး ျပီးသြားတဲ့အခါက်မွ အေနာက္မွာ References က႑ကို သီးသန္႔က႑တခုအေနနဲ႕ ထည့္သြင္းျခင္းပါ။
ဒီလို ရည္ညြန္းကိုးကားမ်ား ထည့္သြင္းျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရာမွာ အသံုးမ်ားတဲ့ စနစ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ပထမစနစ္က Harvard system ျဖစ္ျပီး၊ ေနာက္တခုကေတာ့ Numeric system ပါ။
Harvard System
ဟားဗတ္စနစ္ကို အရင္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။ ပထမဆံုးအေနနဲ႕ အက္ေဆးရဲ့ စာကိုယ္အတြင္းက မိမိကိုးကားထားတဲ့အခ်က္ရဲ့ေဘးမွာ ထည့္တဲ့ ပံုစံေတြကို ေဖာ္ျပမယ္ဆိုရင္
It has been argued (Ray, 1998) that the essential ------------
The work of Sen (1983) and Bruton (1998) concluded
ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ စာအုပ္နာမည္ေတြ၊ ထုတ္ေ၀သူေတြကို ဒီေနရာမွာ မေဖာ္ျပရပါဘူး။
ေနာက္ပိုင္း References က႑ေရာက္မွ ကိုယ္ေရွ႔ပိုင္းမွာ ရည္ညြန္းကိုးကားထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြကို အေသးစိတ္ေဖာ္ျပရပါမယ္။
စာအုပ္ကို ေဖာ္ျပမယ္ဆိုရင္ ေရးသူရဲ႕ surname, first name, ထုတ္ေ၀တဲ့ႏွစ္၊ စာအုပ္နာမည္၊ ထုတ္ေ၀သူနဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ေနရာကို ေအာက္မွာ ျပထားသလိုေဖာ္ျပရပါတယ္။
Ray, Debraj (1998) Development Economics,
ဂ်ာနယ္ articleကို ေဖာ္ျပမယ္ဆိုရင္ surname, first name, ထုတ္ေ၀ႏွစ္၊ article ေခါင္းစဥ္၊ ဂ်ာနယ္ေခါင္းစဥ္၊ ဂ်ာနယ္ရဲ႕ volume၊ နံပါတ္နဲ႕ စာမ်က္ႏွာနံပါတ္ေတြကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဥပမာမ်ားအတိုင္း ေဖာ္ျပေပးရပါတယ္။
Sen, Amartya (1983) Development: Which way now?, Economic Journal, vol.93, No.372, pp.745-762
Bruton, H. (1998) A reconsideration of income substitution, Journal of Economic Literature, pp.903-936
Conference paper ဆိုရင္ အယ္ဒီတာနာမည္၊ ထုတ္ေ၀ႏွစ္၊ ကြန္ဖရင့္ အမည္၊ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာ၊ က်င္းပတဲ့ေန႔ရက္၊ ကြန္ဖရင့္မွာ တင္သြင္းတဲ့ စာတမ္းေတြကို ျပန္လည္စုစည္းထုတ္ေ၀တဲ့ေနရာနဲ႔ အဖြဲ႕ကို အခုလို ေဖာ္ျပေပးရပါမယ္။
Peepcke, A.,ed. (1992) OOPSLA ’92 conference on object-oriented programming systems, languages, and applications, Vancouver, 18-22 October, 1992, New York: The Association for Computing Machinery
တျခားအေသးစိတ္ပံုစံေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အေျခခံ ပံုစံကို က်ြမ္း၀င္သြားႏိုင္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ Numeric system အေၾကာင္း ေျပာၾကရေအာင္ပါ။
Numeric system
နံပါတ္စနစ္ျဖစ္တဲ့အတိုင္း နံပါတ္ေတြကို အေျခခံပါတယ္။ အက္ေဆးထဲက ရည္ညြန္းကိုးကားထားတဲ့ အခ်က္ရဲ့ေဘးမွာ နံပါတ္မ်ား အစဥ္လိုက္ ထည့္သြင္းသြားရတာပါ။
ဥပမာ-
Ray 3 mentioned that
It can be argued 4 that
ဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ။ uppercase နဲ႕မေဖာ္ျပပဲ လက္သည္းကြင္းနဲ႕ (3) ေဖာ္ျပတာမ်ိဳးလဲ လုပ္လို႕ရပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္း ရည္ညြန္းကိုးကားက႑ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့
3. Ray, Debraj, Development Economics,
ဆိုျပီး ေဖာ္ျပရပါတယ္။ သိပ္ေတာ့ မကြာလွပါ။ ေရွ႕မွာ နံပါတ္စဥ္ပါလာတာရယ္၊ ခုႏွစ္ကို ေနာက္မွာ ထည့္ရတာေတြရယ္ပါ။
ဂ်ာနယ္က်ေတာ့
4. Sen, Amartya, Development: Which way now?, Economic Journal, 1983, 93(372), 745-762
ဆိုျပီး ေဖာ္ျပရပါတယ္။
ဒီစနစ္ႏွစ္မ်ိဳးမ်ားဟားဗတ္စနစ္ကို တကၠသိုလ္ေတြမွာ ပိုအသံုးမ်ားပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ တကၠသို္လ္ေတြရဲ႕ ညြန္ၾကားခ်က္ပံုစံအတိုင္း လိုက္နာဖို႔ အၾကံေပးရင္း ဒီေဆာင္းပါးေလးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။ ေက်ာင္းစာမ်ားဖတ္ရွဴေလ့လာျခင္းနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။
ခင္မမမ်ိဳး (၁၁၊ ၂၊၂၀၀၈)
အနီးကပ္ဆံုးရန္သူကိုရွာျပီးတိုက္ၾက
အနီးကပ္ဆံုးရန္သူကိုရွာျပီးတိုက္ၾက
နအဖက ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္မယ္၊ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္ဆိုျပီး အားလံုးကို စိန္ေခၚလိုက္ပါျပီ။ သူတို႕ လမ္းျပေျမပံုအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္မယ္၊ လူထုကိုဂရုမစိုက္ဘူး။ ကမာၻကို ဂရုမစိုက္ဘူးဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ေၾကျငာလိုက္တာပါ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ပါတို႔၊ လႊတ္ေတာ္ေခၚေပးပါတို႔ ဆိုျပီး ေတာင္းဆိုေနရမယ့္ အခ်ိန္မ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႕က်င္ရမယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးပါ။
ကိုယ့္အိမ္၊ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ကစျပီး တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းၾကီးေတြသာမက လက္ကိုင္တုတ္ေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြကိုပါ boycott လုပ္ၾကပါ။ ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ ရပ္ကြက္ေအးခ်မ္းသာယာေရးရံုး (ရအဖ)က ဥကၠဌ၊ အဖြဲ႕၀င္ေတြ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ၾက႕ံဖြတ္အဖြဲ႕၀င္ ရပ္ကြက္စည္းရံုးေရးမွဴးနဲ႔ အဖြဲ႕၀င္ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ရပ္ကြက္ထဲက ေတေလေနသူေတြ၊ အလုပ္မရွိသူေတြ၊ ဆိုးသြားရမ္းကားသူေတြကို စြမ္းအားရွင္အျဖစ္သြတ္သြင္းစည္းရံုးေနတဲ့ နအဖလက္ကိုင္တုတ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူေတြကို ၀ိုင္း၀န္းေရွာင္ၾကဥ္ၾကပါ။ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြကိုပါ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ အဖက္မလုပ္ပါနဲ႕။ သူတို႔ဖြင့္ထားတဲ့ ဆိုင္ေတြမွာ ေစ်းမ၀ယ္ပါနဲ႔။ ဆိုက္ကားသမား၊ တကၠစီသမားေတြ ျဖစ္ေနရင္ ငွားမစီးပါနဲ႕။ လူထုစည္းေ၀းပြဲေတြသြားဖို႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပလာေခၚရင္ ျခိမ္းေခ်ာက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေခ်ာ့ျမဴသည္ျဖစ္ေစ လိုက္မသြားပါနဲ႕။
ျမိဳ႕နယ္တိုင္းမွာလဲ မအဖေတြအဖြဲ႕၀င္ေတြနဲ႕ ၾကံ့ဖြတ္ေတြ ရွိပါတယ္။ ျမိဳ႕နယ္တိုင္းမွာ ၾက႕ံဖြတ္အတြင္းေရးမွဴးတေယာက္နဲ႕ အမွဳေဆာင္ အနဲဆံုး (၇)ေယာက္ရွိျပီး၊ ထလရနဲ႕ အက္စ္ဘီကို ျပည္သူလူထုရဲ့ သတင္းမ်ားေပးေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖအခမ္းအနားမ်ားနဲ႕ လူထုတိုက္ပြဲႏွိမ္နင္းေရးမ်ားမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ေနၾကတဲ႕ လူထုသစၥာေဖာက္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ျမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ ဒီလူေတြကို စကားေျပာစက္မ်ားေပးျပီး လံုျခံဳေရးတာ၀န္ ယူခိုင္းထားပါတယ္။ ဒီလူေတြကို အျမန္ဆံုးေဖာ္ထုတ္ၾကပါ။ ေတာ္လွန္ေရးအသိရွိၾကပါ။
ခင္မမမ်ိဳး (၁၂၊၂၊၂၀၀၈)
Economic Debate
Tuesday, February 12, 2008
က်ြန္မရဲ႕ ျမန္မာျပည္မွာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမေအာင္ျမင္ရတာလဲ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး၊ ဘားမားကင္ ဆိုသူက ကိုမိုးသီးဇြန္ ဘေလာ့မွာ က်ြန္မေရးသားထားတဲ့အခ်က္မ်ား မွားယြင္းေနပါတယ္ဆိုျပီး ဆိုလာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး၊ က်ြန္မဘက္က ျပန္ argue လုပ္ထားတဲ့ အခ်က္မ်ားကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
These are my arguments for Burmakin’s statements.
(1)As the government has no capacity to do the competitive market, the market economy is not successful. (Khin Ma Ma Myo)
Burmakin: The State should have the minimal intervention in the market economy(Conservative market theory).The efficiency of a market is more operational when the State keeps away from it rather than the State tries to do something for it.
Khin Ma Ma Myo: For this point, I did not mention the government has no capacity to do the competitive market. The point I mentioned was about the market-facilitating legal and economic practices in
(2)Bribery makes the market economy difficult to operate. (Khin Ma Ma Myo)
Burmakin: Bribery can promote the economics by greasing (smoothing) the bureaucratic transactions. Even in
Khin Ma Ma Myo: I did not mention that the countries must not have substantial corruption. I agreed the point that even East Asian countries have a substantial level of corruption. However, the control of corruption is one of the governance matters for developing a market economy. According to the recent World Bank Research, the control of corruption grade for
Moreover, the fact you mentioned about the relationship between bribery and bureaucratic transactions have two conflicting results and you pointed only one dimension. According to the empirical results, the failure of bureaucrat 1 to internalize the bribe externality under decentralization, in effect colluding with the investor to hold back price against the interests of bureaucrat 2, is beneficial to the domestic economy. At the same time, the failure of each bureaucrat to internalize the price externality under decentralization has a positive effect on price, and this is damaging to the domestic economy. So the net result of these two conflicting effects is that either centralization or decentralization may yield the higher domestic welfare. So it cannot be totally assumed that bribery can promote the economies.
Regarding to the rent behavior, if you want to argue that government employee may have this behavior that lead to competition and innovation, please look at the following excerpt related to Nepalese society by development economist.
“Corruption is a rule in government offices and every government employee is rent seeker in
Even for the
So it is obvious that bribery can have a negative impact for economic growth and efficient operations of the market economy.
(3)Monopolistic control of the market by the military and military relatives make the market economy a complete moribund (Khin Ma Ma Myo)
Burmakin: There are two economic models still debating in the world since long time ago. The first one is the East Asian model like Singapore and China who try to legitimize the autocratic control of the market.(Learn Lee thesis please)In this East Asian model, the State will decide first who will control the market and they think when the first tier firms are performing well, the second,third tiers will follow.
Another model is the capability model that
Khin Ma Ma Myo: They are a lot of economic models still debating in the world related to welfare, environment, trade and so on, not only these two models.
Regarding to East Asian Development model, a large part of debates center on the role of the state on economic development of
For capability model, the focus is on competitive market. In fact, the essence of market economy is competitiveness, not autocratic control. Although you claimed that the efficiency of market is related to autocratic control, market efficiency does not merely mean high economic growth rates.
Furthermore, the monopolistic control of market by military and military relatives in
(4)Inflation makes the market economy worse (Khin Ma Ma Myo)
Burmakin: Inflation is an index for improvement in the rate of employment. It also makes the investors an incentive to add more investments. The debtors also need to pay back less because of inflation and more inclination to get a loan for new investments.( A good book for learning about inflation is "Stability and Growth" of Joseph Stiglitz)
Khin Ma Ma Myo: Actually, the rate of inflation measures the annual percentage increase in prices. Inflation tends to cause uncertainty among the business community. If it is difficult for firms to predict their costs and revenues, they will be discouraged from investing and it will reduce economic growth rate. Inflation also worsens the balance of payments. If one country suffers high inflation, its exports will become less competitive in the world markets. Imports will become cheaper than home-produced goods and balance of payments will be deteriorated.
Moreover, if inflation develops into hyperinflation, firms raise prices in attempt to cover rocketing costs, workers demand huge pay increases to cover high costs of living and prices and wages chase each other in an inflationary-spiral. As a result, the whole market economy will be undermined.
Concluding remark:
Burmakin: The main problem of the delay in economic development(you can't say economic failure here)is because there is minimal foreign investment that is the most important booster for progressing the country. For minimizing the disparity, the government has to do the fair distributive resource allocation from the tax revenues. Also he needs to invest in health and education for producing vigorous human resources. The main economic problems of
Khin Ma Ma Myo:
I agree the role of Foreign Direct Investment as an important booster for the progress the country. However, it depends on the condition of the host country government’s policy objectives. If the government is only interested in arms racing rather than economic development, the benefits of FDI will definitely increase the military balances but not the economy.
For minimizing disparities, fair redistributive strategies must be adopted. The size distribution at the upper levels must be reduced through progressive income and wealth taxes and the size distribution at the lower levels must be increased through direct transfer payments and public provision of goods and services. Does the SPDC have a suitable tax system for this?
For human capital investment, health and education sectors must be emphasized as you mentioned.
However, the major economic problems arise in
Subscribe to:
Posts (Atom)